writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS (Hoofdstuk 2 Het Concert)

door koyaanisqatsi

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS
Hoofdstuk 2
Het Concert

Elvis en Martha arriveerden net op tijd om de aanvang van het concert van het Nationale Koor van Doofstomme Vrouwen niet te missen. Zoals te verwachten en te voorzien was zat de zaal afgeladen vol, waardoor de twee laatkomers zich tevreden moesten stellen met een plaatsje op de weinig comfortable, betonnen hardheid van de trappen.
Het eerste lied luisterde naar de titel "Stil en toch zo luid", en werd ingezet door twaalf "zangeressen", in leeftijd variërend van zestien tot één en zestig, allemaal in het monotone uniform (grijs mantelpakje, witte blouse, rood vlinderdasje) van het koor gestoken. Hun keelgeluiden klonken schrapend, droef en energiek tegelijk, en kwamen pas helemaal tot bloei toen met bijhorende gebarentaal duidelijk werd gemaakt waar het de "zangeressen" precies om te doen was.
Ontroering maakte zich in een mum van tijd van het publiek meester. Gesnotter, gesnik en volgeblazen zakdoeken werden zodanig storende factoren dat het taaiere gedeelte van de aanwezigen zich -terecht- genoodzaakt zag de softies met kordate SSSJT's tot de orde te roepen. Het lukte, niet zonder moeite. Tot "Stil en toch zo luid" in één vloeiende toongolf overging in "Mijn stem: de eenzaamheid in mijn hoofd", zowat dè kaskraker uit het repertoire van het koor. Toen was er geen houden meer aan. Minstens de helft van het publiek barstte in huilen uit en daar kon zelfs de dirigent, die streng gebarend respect in plaats van paternalistisch medelijden vroeg, niets aan veranderen.
Het onvermijdelijke gebeurde. De "harden" gingen op de vuist met de "slappelingen", die in hun sterke emoties een welkome compensatie vonden voor hun weekheid -waardoor het geweld allesbehalve in éénrichtingsverkeer resulteerde. Het koor keek verbaasd en zelfs enigszins geamuseerd toe, maar toen de dirigent per ongeluk door een 'verdwaalde' armleuning werd geraakt, brak er paniek uit en stoof de onfortuinlijke, stemloze bende als een horde opgejaagde kippen uiteen.
Tegen die tijd hadden Elvis en Martha hun vege lijven allang in veiligheid gebracht. Van zodra ze sporen van handgemeen hadden opgemerkt, waren ze er opnieuw vandoor gegaan. Kunstenaars die ze waren, hadden ze niks te zoeken tussen barbaren die de schijn van beschaving ophielden door zo nu en dan cultuur op te snuiven, maar bij het minste hun vernislaag afgooiden en terugkeerden naar hun daadwerkelijke staat, namelijk die van gewelddadige primaten.
Ze besloten om de rest van de avond dan maar te gaan doorbrengen in The Real Niggaz, een gore hiphopkeet waar de gemiddelde bleekscheet precies dertig seconden na zijn blije intrede een zodanig stevige klap voor zijn kanis mocht verwachten dat ie twee tellen later alweer buiten lag.
Elvis en Martha waren evenwel uitzonderingen op de regel. Aan de hand van hun, op "wetenschappelijke" gegevens gebaseerde, stambomen konden ze aantonen verre afstammelingen te zijn van vrijgelaten slaven, die na een lange dwaaltocht doorheen de Oude Wereld hun nakomelingen hadden zien oplossen in het monsteraanbod van blanke zaadcellen. Portretten van henzelf en hun zeldzame lotgoten hingen bij de ingang van de tent, om binnen ieder misverstand of ongeluk te voorkomen. Deze maatregel maakte Elvis, Martha en dat handvol andere 'gelukzakken' zelfs danig populair, want vermits men bij het betreden niet naast hun smoelwerken kon kijken, kende zowat iedereen de voltallige verzameling 'witte nikkers' -zoals ze min of meer smalend werden genoemd en onverschillig getolereerd...
(dit vraagt gewoon om een vervolg!)

 

feedback van andere lezers

  • drebddronefish
    Heerlijk absurdistisch gekronkel in onnavolgbare stijl. Ondertussen ergens anders noemt hij dat:-)
    koyaanisqatsi: Het "kind" moet nu eenmaal een titel hebben...
    Zeer hartelijk dank!
  • Vansion
    benieuwd waar dat naartoe gaat ...(of vandaan komt...)
    koyaanisqatsi: euh...

    thnks
  • Draakje
    't is dat je het zelf al zei, marreuh...Ik wil wel een vervolgje proeven ;-)
    koyaanisqatsi: komt er zo aan, lees smakelijk...
  • gono
    Goed zo!
    koyaanisqatsi: thnks
  • RolandBergeys
    -één en zestig (eenenzestig, neen?);

    -zou die 'verdwaalde' niet tussen aanhalingstekens zetten, je lezers niet onderschatten;

    -hun daadwerkelijke staat van gewelddadige primaten, lijkt me even duidelijk en minder overladen;

    Leuk!
    koyaanisqatsi: thnks
  • Wee
    Heerlijk maf, tóp weer!
    x
    koyaanisqatsi: ja, maf... that's me I'm afraid
  • doolhoofd
    http://www.quickmeme.com/img/08/0832d8ce69fbfeec69cc1da4b1720868492c35e192ad7a6bf561cbf6742df850.jpg
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 11

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .