writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS (Hoofdstuk 8 Kasteel Sint Yves)

door koyaanisqatsi

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS
Hoofdstuk 8
Kasteel Sint Yves

Hoog boven de heuvels, op een donkerpaarse achtergrond, gecreëerd door een maan die met volle teugen genoot van de heldere hemel, tekende zich de dreigende, zwarte contouren af van Kasteel Sint Yves. De enige toegang bestond uit een landweg die omhoog kronkelde langs een labyrint van beken, grachten en moerassen en eindigde op een rond pleintje van door de tand des tijds ongelijk verzakte kasseien. Daar vond men de zware, nog uit de late middeleeuwen daterende poort van verweerd en zo goed als versteend, vijf en veertig centimeter dik hout; de enige in- en uitgang van het slot. (Althans, dat liet men geloven.)
Shantelle en Elvis -want die zat toch net zo goed in de shit- waren opgehaald door Vansteenbergen, een oude held uit de laatste wereldoorlog en prima chauffeur, ook al was hij compleet van lotje getikt. (Om de twee dagen besprenkelde hij zijn dunne grijze, rechtop staande haarsprieten met mercurochroom, zogezegd als eerbetoon aan de jongens die in de oorlog gevallen waren.)
De rit had meer dan twee uur in beslag genomen, en om de tijd te doden had Elvis opnieuw van Shantelle's kittykat geproefd waarna zij als wederdienst ook nog een keer zijn kraantje had droog gelepeld. Vansteenbergen had zoals altijd continu zitten mompelen over de jongens die gevallen waren op het slagveld en geen enkele keer gebruik gemaakt van zijn achteruitkijkspiegel om een verklaring te vinden voor het gekreun en gehijg dat zich achter zijn rug als een irritant achtergrondmuziekje opstapelde.
Op het ogenblik dat de limousine het pleintje op reed knalde een vleermuis tegen de voorruit. Het beest maakte een piepend geluid, tuimelde opzij, herstelde zich wonderbaarlijk van de klap en fladderde weg.
'Die hadden we ook, die hadden ook, daar in de ruïnes van dat dorp, waar Vanacker, Brockenprod en Ophoff hun leven lieten,' bromde Vansteenbergen terwijl hij de motor stillegde.
Shantelle bedankte Vansteenbergen en stapte uit; Elvis deed hetzelfde, waarna de chauffeur salueerde, de auto opnieuw startte en wegreed.
'Waarvoor was dat nu nodig?' vroeg Elvis.
'Wat?' zei Shantelle.
'Die motor stilleggen als hij er toch opnieuw meteen van doorgaat.'
'De code,' zei Shantelle.
'De code?'
'Dan weten ze aan de andere kant van de poort dat de verwachte persoon of personen gearriveerd zijn. Als de code niet wordt gerespecteerd, blijft de poort dicht.'
Een droog, traag gekraak sneed doorheen de nachtelijke stilte. De linkerhelft van de poort ging open tot op een brede keer. Een magere arm stak een dikke, naar brandende paraffine stinkende toorts naar buiten.
'Kom,' zei Shantelle; ze tikte Elvis even aan, liep naar de poort, nam de fakkel over en stapte naar binnen.
Tegen de tijd dat ook Elvis de poort was gepasseerd, was de eigenaar van de magere arm al in rook opgegaan.
'Kijk uit waar je loopt!' waarschuwde Shantelle terwijl ze naar een paardevijg wees die Elvis nog maar net op tijd kon ontwijken.
Ze staken een binnenplaats van aangestampte aarde over en gingen een brede trap onder een roestig baldakijn op. Daar bevond zich een gietijzeren deur die zo zwaar was dat Shantelle haar schouder er moest tegen zetten om ze open te krijgen.
'Je kent hier wel goed de weg,' merkte Elvis op terwijl in ze een muffe, stikdonkere trapzaal terechtkwamen.
'Ik ben hier nog nooit geweest,' zei Shantelle, 'maar Rocky heeft me uitgelegd wat ik moest doen.'
'Rocky,' grinnikte Elvis, 'waar mijn moeder dat vandaan heeft gehaald...'
Shantelle keek hem aan alsof ze er niet bij kon dat de bijnaam van zijn moeder een raadsel voor hem was maar ondernam geen enkele poging om iets te verduidelijken. Ze draaide een keer met de toorts in het rond, waardoor schimmige schilderijen, uitgerafelde wandtapijten en stoffige muurkandelaars als passagiers van een slecht verlichte draaimolen de revue passeerden en liep vervolgens de trap op.
'Waar gaat het nu nog heen?' vroeg Elvis, die haar als een schoothondje achternaliep.
Shantelle antwoordde niet, draaide op de eerste verdieping een gang in, duwde daar meteen aan de rechterkant een deur open, knipte het licht aan en zei, terwijl ze de fakkel in Elvis zijn handen duwde: 'Ik ga naar bed. Ik ben bekaf en ga meteen naar bed. En ik stel voor dat jij net hetzelfde doet.'
'Er is maar één bed,' merkte Elvis op, terwijl zijn hart hoopvol sneller begon te slaan.
Maar Shantelle grijnsde; trok haar fluorescerend blauw T-shirt uit, stapte uit haar schoenen, stroopte haar spijkerboek af, trok de lakens open, plofte in bed, strekte haar armen uit en zei: 'In de kamer hiernaast staat een bed voor jou. Goeienacht nog, en doe alsjeblief het licht uit als je buitengaat.'

EINDE

 

feedback van andere lezers

  • Vansion
    Shantelle keek hem aan alsof ze er niet bij kon dat de bijnaam van zijn moeder een raadsel voor hem was maar ondernam geen enkele poging om iets te verduidelijken.

    (ongelukkige zin)

    Haha - Je liegt ! Je moet je schuld inlossen!
    koyaanisqatsi: ongelukkige zinnen, 't gebeurt wel meer...

    thnks
  • RolandBergeys
    Altijd leuk wanneer je mensen op een verkeerd been zet.
    koyaanisqatsi: zolang ze nergens afvallen...
  • doolhoofd
    Prachtige sfeerzetting.
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .