writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS (Hoofdstuk 18 Het Orakel)

door koyaanisqatsi

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS
Hoofdstuk 18
Het Orakel

Toen Elvis de groene deur in het slot hoorde vallen, voelde hij een pijnscheut in z'n hart. De ingebeelde draad die zijn gevoelens met Shantelle had verbonden, leek zowel letterlijk als definitief doorgesneden.
Hij was terechtgekomen in een labyrint van smalle straatjes, gevuld met oude, niet zelden scheefgezakte huizen, voorzien van daken van veelkleurige dakpannen. De sfeer in de straatjes wisselde als dag en nacht. Het ene bruiste van de activiteit, het volgende lag ondergedompeld in een doodse stilte, alsof het deel uitmaakte van een spookstad. In sommige straatjes was de bedrijvigheid zo hoog dat de men kon spreken van een situatie die balanceerde op het randje van een uitbraak van oncontroleerbare massahysterie. Venters, leveranciers, ambtenaren, marktkramers, kooplustigen en toevallige passanten vochten er voor een plaatsje binnen de beperkte beschikbare ruimte terwijl ze afwisselend hun verlangens, voorstellen en frustraties uitschreewden. Elvis probeerde deze straatjes zoveel mogelijk te mijden, maar net zo zeer weerhield hij zich van een systematisch opzoeken van de lege, al was het maar omdat deze na verloop van tijd net zo goed een dreigende indruk maakten.
En waar liep hij in feite naar toe? Zelf had hij er geen flauw idee van maar onbewust had hij slechts één doel voor ogen: ondanks zijn immense wanhoop Shantelle terugvinden. En dus stapte haastig alsmaar door, terwijl z'n ogen niks anders zochten dan de betoverende verschijning die "brutaal" door een zogenaamd "ontsnappingscomité" van hem was weggerukt.
Het werd stilaan donker en Elvis verkeerde in een te grote roes om de pijn in z'n benen gewaar te worden. Al bij al was hij al menige uren onderweg, zonder een echte periode van rust te respecteren. Op willekeurige plaatsen begonnen lichtjes te branden, in verschillende vormen en kleuren, nooit fel, nooit flauw. Er stak een zachte avondbries op, niet warm, niet koud, maar zacht als de adem van een meisje dat net de voor haar bestemde, huwbare leeftijd had bereikt.
Een kleine jongen met dik, zwart haar dat puntig naar alle richtingen wees, sprong Elvis eensklaps voor de voeten, liet z'n wijsvinger uitschieten en zei: 'Jij bent Elvis!'
Elvis hield abrupt halt, waardoor z'n knieën kraakten en er een korte kramp door z'n kuiten schoot en keek de jongen aan alsof hij voor het eerst in z'n leven een menselijk wezen zag.
'Geef het maar toe:' zei de jongen, terwijl z'n wijsvinger in Elvis' buik prikte, 'jij bent Elvis.'
'En als dat zo moest zijn?' stamelde Elvis.
'Dan moet jij met mij meekomen,' glimlachte de jongen terwijl hij z'n vinger terugtrok.
'Oja?'
'Hé, man, doe wat je wilt,' zei de knaap, 'maar zonder mij kom jij nooit uit deze doolhof weg.'
'Wie zegt dat ik hier weg wil?' vroeg Elvis, terwijl er één enkele regendruppel uit de hemel naar beneden viel om precies op het puntje van zijn neus terecht te komen 'Misschien voel ik me hier wel opperbest...'
'Luister,' zuchtte de jongen, 'het ontsnappingscomité heeft mij gevraagd om jou te helpen, maar als je liever tot het einde van je dagen hier wil blijven rondzwerven, mij goed. Tenslotte, wie ben ik? Een ingehuurde snotneus, niks meer...'
'Waar breng je me dan naar toe?' vroeg Elvis.
'Eerst naar het Orakel,' antwoordde de jongen.
'Het Orakel?'
'Je zal wel zien...'
'En dan?'
'Dat hangt af van wat het Orakel te zeggen heeft.'
Door stil te staan werd Elvis eindelijk z'n vermoeidheid gewaar. Zijn enthousiasme om de jongen te volgen was zo goed als onbestaande, maar hij wist ook dat tot in de eeuwigheid in de wirwar van straatjes blijven rondhossen net zo min een optie was, en dus liet hij zich overhalen.
'Is het ver?' vroeg hij
'Wat?' antwoordde de jongen.
'Het Orakel.'
'Vlakbij,' zei de jongen en pakte Elvis bij de hand.
Ze sloegen een donker straatje in dat algauw een doodlopende steeg bleek. Daar duwde de knaap plots een op een kier staande voordeur open om Elvis binnen te trekken in een somber, door twee kaarsen verlicht vertrek waar een mist van wierook hing. Achterin, in een donkere hoek, zat een gestalte in kleermakerszit bezweringen in een onbestaande taal te prevelen.
'Hier is hij!' riep de knaap, zonder zich aan het sacrale karakter van omgeving te storen.
Het geprevel hield meteen op, de gestalte kwam overeind en slofte moeizaam de zwakke lichtbundels van de kaarsen tegemoet.
'Ja, dat is 'em, beslist. Dat is 'em.'
Het Orakel was een bejaarde vrouw met haar haren in een knotje, die niks anders droeg dan een donkerpaarse G-string. Haar borsten hingen slap en laag door, maar waren vreemd genoeg nog steeds sensueel, net zoals haar ogen die helder en verleidelijk glansden. Ze vroeg Elvis met een handgebaar om plaats te nemen op de grond en liep vervolgens naar een roodgelakte kist die tegen één van de muren stond. Daar haalde ze rood, bijeengepropt doek uit dat ze koesterend tegen zich aandrukte terwijl ze opnieuw begon te prevelen.
'Ik ga buiten wachten,' fluisterde de knaap in Elvis z'n oor; Elvis knikte, was van oordeel dat de jongen simpelweg z'n biezen pakte, maar trok zich er verder ook niks van aan.
Het Orakel ging voor Elvis in kleermakerszit zitten, legde het doek voor zich en rolde het open. Zeven kiezelstenen van diverse grootte en een klauw van een niet zo meteen te identificeren beest kwamen tevoorschijn. Het Orakel stopte met prevelen, spuugde in de handen en begon met de wijsvinger van haar rechterhand de kiezels heen en weer te knikkeren tot één er van de klauw raakte. Toen boog ze zich bestuderend over het resultaat, maakte enkele kreunende en zuchtende geluiden en rechtte haar rug opnieuw.
'Wat wilt u allemaal weten?' vroeg ze, terwijl ze Elvis recht in de ogen keek.
De vraag verraste Elvis compleet. Z'n emotionele huishouden lag helemaal overhoop; hij liep zichzelf achterna, en wie zichzelf achternaloopt weet weinig zinnigs over zichzelf te vertellen. Hij probeerde gedachten te ordenen maar dat lukte niet zo best, tot hij zonder erg z'n blik op de hangborsten van het Orakel liet rusten. Hun bizarre perfectie herinnerde hem aan de superborsten van Martha, waardoor haar bestaan als een komeet z'n geheugen binnenschoot.
'Waar is Martha?!' flapte hij er luid uit.
'Op huwelijksreis,' antwoordde het Orakel. Haar woorden kwam zo snel, dat het niet anders kon dan dat ze die vraag had verwacht.
'Op huwelijksreis??' schrok Elvis. 'Mijn zus, op huwelijksreis?'
Het Orakel knikte en zei: 'Meer kan ik niet zeggen. Om meer te weten zou zij hier ook aanwezig moeten zijn, zodat ik de kiezels in functie van haar kan lezen.'
Overvallen door een verlammende vermoeidheid bracht Elvis z'n handen naar z'n gezicht. Hij wilde vragen waar Shantelle was, maar z'n angst om een antwoord te krijgen dat hem niet zou bevallen was te groot en dus vroeg hij, tussen z'n vingers mompelend: 'Hoe geraak ik hier uit?'
Ditmaal leek het Orakel verrast. Ze trok haar knokige schouders op, sperde haar ogen open -wat waren die toch verdacht jong voor zo'n oude vrouw- en zuchtte langs haar neus. Vervolgens sloot ze de ogen en antwoordde, met een duidelijke zweem van ontgoocheling in haar stem: 'Ga naar Snackbar Gandolfini, daar zal je iemand ontmoeten die je verder zal helpen.'
Daarna stond ze recht om zich terug naar de donkere hoek te begeven waar ze opnieuw ging zitten om haar geprevel te hervatten. Elvis wachtte op wat niet meer komen zou, tot hij door de jongen bij de arm werd gepakt.
'Kom,' zei de knaap, 'het is hier afgelopen...'
'Ja maar...'
'Ja maar wat? Je hebt zelf een eind aan de sessie gemaakt door je slotvraag te stellen.'
'M'n slotvraag?'
De jongen sloeg een hand op z'n voorhoofd, schudde het hoofd en trok Elvis mee naar buiten. Zo'n stommeling was hij nog nooit tegengekomen, maar in tegenstelling tot Shantelle hield hij z'n bevinding voor zich en loodste hij Elvis plichtsgetrouw richting Snackbar Gandolfini.
(aangezien dit een waarachtig epos is... wordt vervolgd)



 

feedback van andere lezers

  • Vansion
    waarachtig epos beaamde zij zich badend in die welbepaalde avondbries
    (wat is een G-string?)
    koyaanisqatsi: een G-string?? neemt u mij in de maling?? da's toch een (vrouwen)slip waarvan het textielgehalte 0.05% of iets dergelijks omhelst...
  • drebddronefish
    Je schrijft echt wel goed, nog eens jammer dat je zo weinig gelezen wordt.
    koyaanisqatsi: thanks, weinig gelezen... ben ik gewend...
    ach, Kafka wordt ook stukken minder gelezen dan Harold Robbins... (zei hij "bescheiden")
  • RolandBergeys
    Leuk, uiteraard, dat zal wel niet veranderen. Toch blijf ik met die afkortingen: z'n, m'n en zo zitten. Enfin, 't is een keuze.
    koyaanisqatsi: noem het gerust "gemakzucht"
  • doolhoofd
    Die regendruppel op het puntje van de neus, bij mij komen die dingen dus in de vorm van vlinders. Synchroniciteit heet dat. Je hebt die tekst wel gelezen denk ik (het Vlinder-effect).
    koyaanisqatsi: idd, Polanski is daar een Meester in (hoewel, vroeger veel meer dan nu)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .