writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS (Hoofdstuk 24 Circumvesuviana)

door koyaanisqatsi

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS
Hoofdstuk 24
Circumvesuviana

'Yo', sloeber, wakker worden! Het gaat er hier zo meteen bovenarms opzitten!'
Moeizaam, met een gekraakte rug, kwam Elvis vanonder het terrastafeltje waar hij de nacht had doorgebracht vandaan. Tegenover Snackbar Gandolfini stond een bende betogers, gewapend met stokken, stenen, sinaasappelschillen en verfeieren een naderend cordon oproerflikken op te wachten. De betogers droegen spandoeken met de slogan: "TEGEN ALLES" en riepen leuzen die op hetzelfde neerkwamen.
'Wat bedoelen die mafketels?' vroeg Elvis.
'Dat ze tegen alles zijn...' antwoordde Gandolfini schouderophalend.
'Hoe kan je nu tegen alles zijn?'
'Dat moet je aan hen vragen,' zuchtte Gandolfini. 'In ieder geval, ik ruim het terras op. Zo meteen beginnen die twee knokploegen hier op mekaar in te hakken en ik heb geen zin om nadien met een berg brokken te zitten. M'n baas, meneer Gandolfini, zou het me nooit vergeven. Hoewel... Als ik maar eens wist waar de vent het uithing. Al dagen heb ik niks meer van 'em gehoord. De kelder en de ijskast zijn zo goed als leeg, d'r is geen geld meer om brood te bestellen, behalve een bord cornflakes of een kom oplossoep valt er zo goed niks meer te serveren...'
'En ik sterf van de honger,' zuchtte Elvis.
'Tja, je zal hoe dan ook geduld moeten oefenen. Ik moet hier eerst de boel in veiligheid brengen.'
Een mefagoon spuugde naar de betogers het bevel uit zich te verspreiden. Behalve wat subversief gebrul kwam er geen reactie. De flikken kwam steeds dichterbij, maar het legertje demonstranten bleef opvallend rustig, zo rustig dat de tegenpartij dan maar besliste om halt te houden.
'Dat is nu wat ze een patstelling noemen, zie,' grijnsde Gandolfini.
Elvis, met zichzelf geen blijf wetend, besloot om de kelner een handje toe te steken. Hij schoof een paar stoelen op mekaar en droeg ze moeizaam -z'n rug deed nog steeds pijn- naar binnen. Als beloning voor z'n behulpzaamheid bood Gandolfini hem een gratis bord cornflakes en een glas water aan. De kelner zelf peuzelde een halfrotte banaan op, die hij bij toeval tussen een stapel vuile vaatdoeken had gevonden.
'Wie we daar hebben,' mompelde Gandolfini met z'n mond volgepropt.
Elvis keek op van z'n bord; een vrouw van middelbare leeftijd kwam de snackbar binnen gestapt. Ze had halflange, golvende gitzwarte haren en was gekleed in een hagelwitte blouse en een marineblauwe splitrok die uitdagend tot net boven de knie reikte.
'Mevrouw Gandolfini,' groette kelner Gandolfini.
De vrouw glimlachte verkrampt en antwoordde: 'Noemt u mij maar gewoon bij m'n voornaam, Boris.'
Gandolfini kuchtte even en zei: 'Maar, euh, die ken ik niet...'
'Oh, heb ik u dat vorige keer dan niet gezegd? Ik heet Circumvesuviana...'
'Circumvesuviana...' herhaalde Gandolfini, meer hijgend dan sprekend.
In de veronderstelling dat hij een klant was, knikte mevrouw Gandolfini Elvis vriendelijk gedag. Elvis knikte terug en kreeg in de gaten dat kelner Gandolfini meer dan normale belangstelling voor de echtgenote van zijn baas vertoonde. Z'n ogen sprongen op en neer naar de rondingen van haar borsten en de stevige welving van haar kont, die een quasi perfekte volwassen volheid verraadde.
"Nog even, en z'n ogen tuimelen uit hun kassen," dacht Elvis, zelf niet echt onder de indruk van mevrouw Gandolfini's verschijning -ze was beslist nog een aantrekkelijke vrouw, maar ze had iets neurotisch, wat hem afschrikte.
'Smaakt het, meneer?' vroeg ze.
'Jazeker,dankuwel,' loog Elvis beleefdheidshalve, want in werkelijkheid waren de cornflakes oudbakken.
'Kan ik u iets aanbieden, Circumvesuviana?' vroeg Gandolfini met een trillend stemmetje.
'Een cappuccino graag.'
'Komt er meteen aan,' zei Gandolfini terwijl hij rechtsprong.
"Die leugenaar," sakkerde Elvis, "niks in huis...."
Maar z'n conclusie was voorbarig, want Gandolfini liep naar buiten om in een café verderop een cappuccino te gaan halen. Mevrouw Gandolfini ging in afwachting op een stoel zitten, krabde in haar hals, zuchtte opvallend diep, zoog op haar tanden en zei: 'Mooie steek hebt u daar op uw hoofd.'
Elvis slikte een brok fijngemalen cornfakes door en antwoordde: 'Vindt U?' -Mevrouw Gandolfini knikte.- 'Ik ben blij dat te horen. De meeste mensen vinden dat ik maar ouderwetse flauwekul verkoop, met dat ding op m'n hoofd.'
'Je moet je nooit wat aantrekken van wat de mensen zeggen,' zei mevrouw Gandolfini.
'Daar hebt u volkomen gelijk in,' bevestigde Elvis, waarna hij een nieuwe lepel cornflakes naar z'n mond bracht.
Er viel een korte, ongemakkelijke stilte. Mevrouw Gandolfini kneep haar ogen tot nauwe spleetjes, keek Elvis bestuderend aan en schoof lichtjes heen en weer op haar stoel. Buiten braakte een megafoon onverstaanbare woorden uit die werden beantwoord met een fluitconcert en boegeroep.
'Mag ik uw mening vragen omtrend een delikaat onderwerp?' vroeg mevrouw Gandolfini toen het kabaal enigszins geluwd was.
Elvis knikte, waarop mevrouw Gandolfini recht stond, zelfverzekerd op hem toe stapte, zonder aarzelen haar rechterbeen op z'n tafeltje plantte en de split van haar rok optilde.
Te laat voelde Elvis een maisvlok richting verkeerd keelgat dwarrelen. Hij graaide gauw naar z'n glas water maar kon niet verhinderen dat een felle hoestbui z'n luchtpijp zowat in brand stak. Mevrouw Gandolfini verroerde geen vin en wachtte rustig af tot Elvis de dreigende verstikkingsdood had afgewend en de daarbij vrijgekomen tranen uit z'n ogen had geveegd.
'Wel?!'
'Tja,' slikte Elvis. Hij geloofde amper wat hij zag: een kaalgeschoren schaamstreek, zwartgeblakerd en samengetrokken tot een kurkdroge, extreem rimpelige lap vlees.
'Denkt u dat het zal lukken?'
'Lukken?' slikte Elvis opnieuw; mevrouw Gandolfini zette haar been weer op de grond.
'Het is een poging om m'n echtgenoot opnieuw voor me te winnen. Die smeerlap, die maniak, raakt me al maanden niet meer aan. Hij is geobsedeerd door "black pussy", zoals hij het zelf, met z'n misplaatste machopraat (!), uitdrukt en geraakt niet meer opgewonden door de vulva van een blanke vrouw. Daarom haast ik me nu bij het minste zonnestraaltje naar het naakstrand om m'n doos te laten bruinbakken. En zeg nu zelf, meneer, "blacker" dan dit kan toch niet meer?'
Elvis slikte nogmaals, voelde een bol cornflakes opborrelen en mompelde: 'Nee, inderdaad, daar hebt u een punt: "blacker" dan dat zie ik niet meteen mogelijk.'
'Prima,' zei mevrouw Gandolfini, 'meer moest ik niet weten,' waarna ze Elvis een tevreden schouderklopje gaf en naar buiten liep.
(wordt vervolgd)

 

feedback van andere lezers

  • sabine
    heb niet de vorige 23 delen gelezen
    maar hier staat wel een fraai verhaal

    beste groet paul
    koyaanisqatsi: thnks
  • stormvonk
    megafoon denk ik, maart voorts leest dit ( weer) eens als een trein
    koyaanisqatsi: ik wens je een aangename treinreis...

    thnks
  • dichtduvel
    Jij bent een begenadigd schrijver, Jef
    koyaanisqatsi: waarvoor dank...
  • aquaangel
    bij elvis moet ik niet an the king denken maar aan onze engelse bulldog, maar dat terzijde, al geeft het wel een vertekend beeld voor mijzelf.. ;)

    het leest makkelijk weg.

    compliment
    koyaanisqatsi: een engelse bulldog genaam "Elvis"', als dat geen voer voor een verhaal is... great...
    thnks
  • drebddronefish
    Uitstekend, meer kan ik daar niet aan toevoegen...
    koyaanisqatsi: alwaar bedankt dreb...
  • Vansion
    (omtrenT)
    voorts ferm lopend ...

    koyaanisqatsi: damn.. een beginnersfout!
  • doolhoofd
    https://www.youtube.com/watch?v=eGCp8d8n90U ;
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 16

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .