writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

DE FAMILIE GOEGEBUUR

door KOYAANISQATSI

DE FAMILIE GOEGEBUUR

Onder het slaken van zijn klassieke driemaandelijkse Tarzankreet kwam Goegebuur Junior de woonkamer binnen gekoprold. Na een tweede buiteling botste hij tegen de wandkast, het signaal om met z'n circusstreken op te houden en overeind te krabbelen.
'Paps, kan ik vijftig euro krijgen alsjeblief? Ik ga naar het Lekkere Gaatje!'
'Ogenblikje, zoon,' antwoordde Goegebuur Senior, terwijl z'n rechterhand onderverdroten verder mepte. Zijn vrouw lag netjes over z'n schoot gebogen, het hoofd zo goed mogelijk rechtop, haar bloemetjesrok en vleeskleurige onderbroek tot in de plooien van haar knieën getrokken. Terwijl ze schijnbaar onbewogen haar stevige billekoek onderging, staarde ze naar de poppenkast in de hoek, zonder haar blik op één specifieke figuur te richten.
Goegebuur Junior zette z'n handen verveeld in z'n zij en vroeg, zuchtend: 'Wat heeft moeder nu weer uitgespookt?'
'De soep laten overkoken,' antwoordde Goegebuur Senior droogjes.
'Alweer...'
'Alweer,' zuchtte ook Goegebuur Senior ditmaal.
'Broer, ga even zitten en kijk mee!' riep kleine Fientje. Ze stak haar hoofd tussen Jan Klaassen en de Champetter, lachte haar gezonde kindergebit bloot en verdween terug achter het gordijntje van haar poppenkast.
Goegebuur Junior gehoorzaamde met lichte tegenzin.
'Wat speelt er?' vroeg hij.
'Jan Klaassen en de Boze Wolf!' klonk het vanachter de coulissen.

***

Goegebuur Junior keek naar de pendule; als hij zich niet vergiste was hij precies vijf minuten eerder gaan zitten. Ondertussen hadden de Champetter en Jan Klaassen de Boze Wolf verschalkt en stond moeders stevige, door cellulitis getekende achterwerk roodgloeiend.
'Zo,' zei Goegebuur Senior terwijl z'n hand voor een laatste maal hardhandig op het trillende vlees neerkwam, 'Sonja, laat dit een zoveelste les voor je zijn.'
Z'n vrouw kwam met een weinig aan de verbeelding overlatende grimas overeind, knikte, trok haar onderbroek en rok op en begaf zich naar de keuken.
'Maar mama,' kloeg Fientje, 'het verhaaltje is nog niet uit. De Boze Wolf moet nog ontsnappen...'
'Mama moet gaan koken, Fientje,' zei Goegebuur Senior, 'maar speel maar verder; ik blijf wel kijken.'
'Paps...'
Goegebuur Junior stond recht en stak z'n hand uit.
'Och, ja, ja, natuurlijk,' reageerde z'n vader lachend. Hij ging in z'n broekzak en haalde van tussen een van opgedroogde neuskorsten vergeven zakdoek een ineengefrommeld briefje van vijftig euro tevoorschijn.
'Hier,' zei hij, het geld in de hand van Junior drukkend, 'en doe het Lekkere Gaatje de groeten van me.'
'Zal ik zeker doen, Paps.'
Goegebuur Junior liep de woonkamer uit, trok z'n gympies aan, graaide z'n zuidwester van de kapstok en wilde de voordeur opentrekken toen een plots opkomende buikkramp hem tot een bliksemsnelle rechtsomkeer dwong. Scheet op scheet latend spurtte hij de trap op in de hoop tijdig het secreet te bereiken -wat hem maar nipt lukte.

***


Z'n eigen stank ontvluchtend, haastte Goegebuur Junior zich de badkamer in zonder zich aan z'n badende tante te storen.
'Vanwaar zo'n haast, m'n jongen?' vroeg ze, terwijl ze onverdroten verder ging met het krachtig inzepen van haar grote borsten.
'Ik ga naar het Lekkere Gaatje,' antwoordde Junior, niet zonder enige trots, terwijl hij z'n handen onder de kraan stak.
'Alweer?' vroeg z'n tante ernstig. Junior knikte. 'En je bent nog maar pas geweest...'
'Je weet wat ze zeggen, tante: Eens je de smaak te pakken hebt, kan je niet meer zonder.'
'Tja, dat is waar,' lachtte z'n tante.
'En u, tante, waarom bent u zich zo stevig aan het opboenen, als ik vragen mag?'
'Ik ga met meneer Vogels naar de Warmemensenclub...'
'Ook gezellig, naar ik veronderstel,' zei Junior.
Z'n tante glimlachte veelzeggend, liet de spons in het lichtjes dampende badwater vallen, maakte een kommetje met haar handen en spoelde het overdadige schuim van haar bovenlijf.
'En hoe zit het met Oom Dagobert?' vroeg Junior terwijl hij de handen begon af te drogen.
'Ach, jongen,' zuchtte z'n tante, 'daar verwacht ik nog niet meteen beterschap in...'
Oom Dagobert, haar echtgenoot, zat al ruim een halfjaar in het gekkenhuis. Levend in de overtuiging dat hij zich op de maan bevond, viel er geen land met de man te bezeilen. Hij sloeg niks dan pseudo wetenschappelijke en zelf bedachte, nergens op slaande technische termen uit, ratelde tussendoor een reeks onomatopeeën af, weigerde alle eten behalve astronautenkost en probeerde zo nu en dan een verpleegster met maanzaadjes te bevruchten -wat hem telkens weer één of meerdere dagen verblijf in de dwangbuis opleverde.
'Nu ja,' zei Junior luchtig, 'u hebt natuurlijk nog altijd meneer Vogels, nietwaar?'
'Zo is het maar,' beaamde z'n tante alweer met de glimlach, 'zo is het maar...'

***
'Goeieavond, jongelui.' Goegebuur Junior nam z'n zuidwester af om hem als een frisbee door de salon te smijten. Trifon, z'n twee jaar jongere broer, en z'n vriendinnetje, Theresia, gooiden zich allebei als volleerde keepers naar het zwevende kleinood. Tevergeefs, want ze kwamen alle twee een handlengte te kort om succes te hebben. De zuidwester dwarrelde achter hun rug neer, tussen de kamerplant en de kartonnen doos die dienst deed als opslagplaats voor video's en dvd's, en bleef roerloos, zoals van een zuidwester verwacht kon worden, liggen.
'Waar zijn Paps en Mams?' vroeg Junior.
'In de keuken,' gromde Trifon, terwijl hij ontgoocheld overeind kwam. Theresia sloeg hem plagend op de schouder, duwde hem nogal brutaal in de zetel, graaide de afstandbediening van de televisie en begon te zappen.
'Paps zei dat je naar het Lekkere Gaatje was,' merkte Trifon op.
'Inderdaad,' antwoordde Junior.
'En? Was 't weer de moeite?'
Junior knikte, trapte z'n gympies uit, liet ze liggen waar ze lagen, stapte naar de salonkast, trok een lade open, graaide een chocoladewafel van tussen een berg snoep, en begaf zich naar de keuken.
'Ah zoon!' Goegebuur Senior begroette Junior met een lichtjes opgeheven kin terwijl z'n rechterhand aan een regelmatig ritme op de knalrode kont van z'n vrouw bleef trommelen.
'Wat nu weer?' grinnikte Junior.
'De aardappelen,' blies Senior tussen z'n tanden.
'Aangebrand?'
Goegebuur Senior knikte.
Junior schoof een stoel vanonder de keukentafel en ging zitten.
'Weet je, Paps,' zei hij, 'volgens mij beleefd Mams hier plezier aan...'
'Denk je?' vroeg z'n vader, die onverminderd verder mepte.
Junior nam een flinke hap in z'n chocoladewafel en knikte bevestigend.
'Zou kunnen,' reageerde Goegebuur Senior ongeïnteresseerd. 'Maar vertel eens, hoe was het bij het Lekkere Gaatje?'
Junior stak een duim op.
'Tja, het is en blijft een toppertje,' grijnsde Goegebuur Senior.
'Het is er dan ook aan te merken,' zuchtte zijn zoon. 'Het was verdomme aanschuiven geblazen.'
Goegebuur Senior begin te knikkebollen, leek even na te denken, liet z'n hoofd een beetje scheefzakken en zei: 'Zoon, neem het maar van mij aan: zoals het Lekkere Gaatje lopen er niet veel rond.'
'Dat geloof ik best, Paps.'
'Maar nu iets anders, jongen. Ken jij dat meisje dat bij Trifon in de salon zit?'
Junior perste z'n wenkbrauwen samen en begreep er niks van. Theresia was al meer dan een jaar het vaste vriendinnetje van z'n broer en kwam al net zo lang bij hen over de vloer. Heel even flitste de bange gedachte dat z'n vader dement geworden was door z'n hoofd, maar dan werd alles duidelijk: Theresia droeg een kleedje en een roos haarlint in haar haren, terwijl ze al die andere keren verkleed als cowboy op bezoek was geweest.
'Da's Theresia, Paps,' lachte Junior opgelucht, 'je hebt haar waarschijnlijk niet herkend , omdat ze voor één keer normaal gekleed is.'
'Meen je dat?!' vroeg Goegebuur Senior verbaasd. 'Ik had echt...'
'Charles,' onderbrak z'n vrouw, 'hoe lang nog? Ik moet opa nog gaan scheren...'
Goegebuur Senior hield op met slaan, krabde aan z'n kin, trok aan z'n rechter oorlel en zei: 'Och, het is goed zo, Sonja. Kom maar weer recht.'
Mevrouw Goegebuur gehoorzaamde. Ze trok haar rok en broek weer op, liep naar de kraan, schonk zich een glas leidingwater in, dat ze met een paar diepe slokken leeg dronk, en verliet de keuken.
'Waar waren we ook alweer gebleven?' vroeg Goegebuur Senior aan z'n zoon.
'Theresia.'
'Ah, ja, Theresia.. Zowaar, die had ik dus echt niet herkend. Nu ja, ik heb nooit iets willen zeggen over die halfgare cowboytoestand, maar ik dacht er dus wel het mijne van.'
'Ach ja, Paps, sommigen mensen houden er nu éénmaal vreemde gewoonten op na.'
'Zeg dat wel, m'n jongen, zeg dat wel...'
Goegebuur Senior trok een lade van de keukenkast open, haalde een pijp, een doosje lucifers en een pakje pijptabak tevoorschijn, schoof bij aan de keukentafel en begon z'n pijp te stoppen. Zoon Junior stopte het laatste stukje chocoladewafel in z'n mond, maalde het fijn, slikte het door, legde z'n hoofd op tafel en viel in een rustige slaap.

EINDE









 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Lekker doldwaas :)
    Heb je naam gegoogeld en vond vijf betekenissen.
    Mag ik vragen welke de jouwe is?
    (Koyaanisqatsi-Cinebel)
    x
    KOYAANISQATSI: Geïnspireerd door de film Koyaanisqatsi. Zoals je nu weet is KOYAANISQATSI een woord uit het Hopi met vele betekenissen. Mijn favoriete betekenis is: een manier van leven die dringend vraagt om een andere manier van leven.
  • ivo
    Ik weet het eigenlijk niet goed, ik zou het terug en terug moeten lezen vrees ik, maar daar heb ik de tijd niet voor

    IVO
    KOYAANISQATSI: misschien helpt een keertje overschrijven... alhoewel, daar kruipt ook tijd in natuurlijk...
  • aquaangel
    Ik heb genoten *grijnsss* had wel in twee delen geplaats mogen worden vind ik... dagda koyaan is qatsi

    ps: wat is je werkelijke naam eigenlijk?
    maar misschien doet die er niet toe?
    xx
    KOYAANISQATSI: mijn werkelijke is in alle geval niet Elvis...
  • RolandBergeys
    Wel redelijk hilarisch.
    KOYAANISQATSI: maar normaal...
  • Ghislaine
    Mooi koddig stukje.
    KOYAANISQATSI: THNKS
  • gono
    Zoals gewoonlijk!
    KOYAANISQATSI: WAARVOOR DANK
  • SabineLuypaert
    met meneer Vogels naar de Warmemensenclub...'
    tjeee en dan verpleegsters met maanzaadjes trachten te bevruxten hahah waar haal je het
    kverdenk er de mama ook van der deugd aan te beleven zenne
    wat een gek stukje, grappig
    KOYAANISQATSI: THANKS
  • stormvonk
    Okidokeli, maar alstublieft komt er geen sequel. De familie Goegebuur strikes again of zoiets
    KOYAANISQATSI: geen slecht idee...
  • ERWEE
    Al die opeenvolgende nonsensikaliteiten: my kind of stuff.
    Schiterend!
    KOYAANISQATSI: thnks again
  • doolhoofd
    Rare gewoonten lol.
    KOYAANISQATSI: rare mensen
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 18

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .