writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Yetunde

door KOYAANISQATSI



Sunday profiteerde van de volle maan om de fiets te nemen. In de verte balkte een ezel, maar dat verhinderde niet dat de rest van het dorp in een diepe slaap verzonken bleef.
Sunday's voeten, opvallend mooi gevormd voor een man van het platteland, zonken een weinig weg in het zand dat grijs verkleurde in het maanlicht. Hij hield de fiets aan de hand tot net voorbij de laatste hut, omdat de weg pas daar hard genoeg was om vlot vooruit te komen.
Hoewel de nacht voor een welkome afkoeling zorgde, waaide hem van zodra hij begon te fietsen een lauwe bries tegemoet. De panden van zijn openstaande hemd fladderden opzij, als de vleugels van een engel die het vliegen verleerd was. Heel even keek hij om, om zich er van te vergewissen dat niemand hem zag wegrijden, al kon hij daar natuurlijk nooit honderd procent zeker van zijn.
Hoe vaak had hij deze weg al genomen, als een dief in de nacht? Meestal te voet en met de nodige voorzichtigheid, zich vastklampend aan de sterren of de maan, en telkens weer hopend dat de hemel niet onverwacht zou worden dichtgeschroefd met ondoordringbare wolken.
Wordt de afstand tussen twee punten in je hoofd kleiner of groter, naargelang het aantal keren dat je tussen de bewuste punten pendelt? vroeg Sunday zich af, en hij concludeerde dat het antwoord afhing van verschillende factoren.
Soortgelijke vraagstukken hielden hem nog vaak bezig en wekten meestal weemoed op omdat ze hem herinnerden aan z'n schooljaren in de stad. Voorbestemd om als eerste van de familie naar de universiteit te gaan, had hij zich met al zijn energie en meer dan degelijke intelligentie op zijn studie gestort. Maar toen stierven kort na elkaar zijn oudere broer en vader en had er niets anders opgezeten dan terug naar het dorp te keren. Het was een gedwongen weerzien dat hij zich lang had beklaagd. Tot hij Yetunde leerde kennen. Toen was het schrale plattelandsbestaan van het ene ogenblik op het andere opengebloeid en werd hij iedere ochtend, badend in de zoete geur van liefde wakker in een fleurig landschap.

Yetunde... Hij botste per ongeluk tegen haar aan in de winkel van ijzerwaren in de stad. Het toeval wilde dat ze allebei hun oog hadden laten vallen op de laatst beschikbare sikkel. Sunday kon niet anders dan de eer galant aan Yetunde laten, ook al had hij de sikkel net zo hard nodig als zij. Maar Yetunde toonde meteen haar groot hart. Ze stelde voor om hem de sikkel in bruikleen te bezorgen van zodra ze hem niet meer nodig had en zo waren ze aan het praten geraakt. Tegen de tijd dat Sunday erachter kwam dat ze in een dorp op nauwelijks enkele kilometers van het zijne woonde, was hij al tot over zijn oren verliefd. Haar stem, haar manier van praten, haar lach, haar ogen, haar hele verschijning; ze was eenvoudigweg perfect, en daar kon het feit dat ze gehuwd was met een veel oudere man niets meer aan veranderen. Ze verlieten samen de stad, hij vergezelde haar tot even buiten haar dorp en werd de twee volgende dagen volledig in beslag genomen door het geplande weerzien. Ze ontmoetten elkaar opnieuw op de plaats waar hij afscheid van haar had genomen, vlakbij een stervende baobab. Daar overhandigde ze hem niet alleen de sikkel maar ook een briefje waarin ze hem vroeg om dezelfde nacht nogmaals terug te keren.
Hun vuur verteerde hun schuldgevoelens terwijl ze één werden en tot kort voor het ochtendgloren de liefde bedreven zoals alleen minnaars van het eerste uur het kunnen. Yetunde kronkelde om Sunday heen als een slang rond een boomstronk, Sunday nam bezit van haar als een meester die tegelijkertijd knecht was. Hun lippen lieten geen plekje van mekaars lichaam ongemoeid; iedere schroom smolt weg in de hitte van hun opwinding.Yetunde ervaarde voor het eerst wat het betekende echt te worden bemind. Op zeventienjarige leeftijd was ze uitgehuwelijkt aan een man van wie men de leeftijd slechts kon raden omdat hij geboren was in de tijd toen er enkel in de grote steden aan geboorteregistratie werd gedaan. Ze had zijn oude, knokige lichaam, met zijn rimpelige, kurkdroge huid, altijd aanvaard met dezelfde gelatenheid waarmee ze hun zielloze geslachtverkeer onderging. Ze kon zich geen enkele tedere aanraking voor de geest halen, net zo min als een liefkozing van haar gevoeligste lichaamsdelen. En nu was er die goedlachse jongeman, uit een naburig dorp, die haar borsten streelde en kuste, haar in de billen kneep, zijn vingers langs haar dijen tot in haar diepte bracht en haar penetreerde met een hardheid en een kracht die ze nooit voor mogelijk had gehouden.
Sunday zelf was zich nauwelijks van zijn talent als minnaar bewust. Zijn enige ervaring ging terug naar zijn laatste jaar op school, toen hij een paar keer had gevreeën met een klasgenote; een meisje dat niet meteen bekend stond als een voorbeeld van kuisheid maar die hem ondanks haar reputatie niet naar een erotische openbaring had geleid. Misschien was hij te zeer onder de indruk geweest van zijn eerste intieme kennismaking met de betoverende schoonheid van haar vormen, maar net zo goed kon iedere afwezigheid van echte betrokkenheid een verklaring voor zijn ontgoocheling geweest zijn.

De omtrekken van de oude baobab begonnen zich af te tekenen tegen een donkerblauwe achtergrond. De kale takken van de uitgezette kruin leken op tentakels van bosgeesten, klaar om vijandige betreders van de gewijde grond rondom de boom te overmeesteren. Sunday's glimlach werd breder naarmate hij de baobab naderde. Ongeduldig begon hij al vanop afstand naar enig teken van Yetunde te speuren, maar ze was blijkbaar nog niet gearriveerd. Hij legde de fiets naast de boom en ging, met zijn rug tegen de brede stam leunend, zitten. Het zilver van de maan schitterde feller dan ooit, de sterren flikkerden teder, als over hun slapende kinderen wakende moeders.
Sunday dacht de roep van een neushoornvogel te horen.
Waar zijn de hyena's, die ons 's nachts in het dorp moeten houden? dacht hij geamuseerd. Hij had nooit in hun dreiging geloofd en deed ze af als een smoesje van de ouderen om de jeugd na het invallen van de duisternis binnen de betrekkelijke veiligheid van de pallisaden te houden.
De gedachte aan Yetunde's gastvrije geslachtsdeel stuwde zijn tegen zijn broek schurende lid naar een erectie. Hij sloot de ogen en zag Yetunde's borsten, met hun ronde, donkere tepels verschijnen. Zijn mond werd droog van verlangen naar hun volle, malse vlees. Waarom liet ze net nu, nu het felle maanlicht hem met alle intensiteit van haar schoonheid kon laten genieten, op zich wachten? Hij nam zich voor haar sacrale beeltenis helemaal in zich op te nemen, in zijn geheugen op te slaan zoals een camera een foto met beschermende bedoelingen gevangen hield. Plannen om haar gek te maken van genot schoten als lichtflitsen door zijn hoofd. Stilaan wist hij haar extreem gevoelige plekjes blindelings te vinden, net zoals het influisteren van de juiste woorden om haar op te hitsen, een eeuwig boeiende routine begon te worden.
In de verte naderde een vrouwelijk silhouet. Voor zover mogelijk begon Sunday's hart nog ontstuimiger te slaan. Voor het eerst merkte hij op dat Yetunde er een niet alledaagse pas op nahield. Ze zette haar voeten kruislings neer, precies zoals een mannequin op de catwalk. Ze leek ook opeens veel slanker, mager bijna, en dat deed Sunday's euforische stemming meteen omslaan. De vrouw die dichterbij kwam, was helemaal Yetunde niet. Klunzig kwam hij overeind, niet wetend wat hem wachten stond. Toen de vrouw tot op een vijftal passen van de baobab was genaderd, hield ze halt. Aarzelend deed Sunday twee stappen vooruit. De vrouw droeg een donkergroene wrapper en een strak, hoog opgedraaide hoofddoek van dezelfde kleur. Haar hoge jukbeenderen pasten bij haar slanke verschijning maar maakten het Sunday onmogelijk haar leeftijd te raden.
'Bent u Sunday?' vroeg de vrouw met een strenge ondertoon.
Door de plots gewijzigde omstandigheden beroofd van zijn aangeboren spontaniteit, knikte Sunday schuchter.
'Vergeef me,' zei de vrouw zonder haar toon te wijzigen, 'maar ik vrees alleen maar slecht nieuws voor u te hebben.'
Ze is betrapt!
De woorden sneden Sunday dwars doormidden. Hij wilde de vrouw opzij duwen en naar het dorp stormen, om Yetunde te bevrijden van de onrechtvaardige wraakzucht die haar in zijn klauwen hield.
'Hoe?' stamelde hij. 'Hoe?'
'Het begon gistermorgen...' zei de vrouw. 'Eerst moest ze braken, toen kreeg ze bloederige diarree. We gaven haar rijstwater te drinken en de jujupriesteres bracht medicijnen, maar niets hielp. Vanochtend werd duidelijk dat ze het einde van de dag niet zou halen. Een jongen uit het dorp is nog in allerijl een dokter in de stad gaan halen, maar die kon alleen onze bange vermoedens bevestigen. Toen de zon op het punt stond helemaal achter de horizon verdwijnen, is ze gestorven.'
Sunday dacht dat hij zijn vermogen om taal te begrijpen verloren was. Wat bazelde deze vrouw? Yetunde was betrapt op overspel, en dit mens begon een verhaal over iemands dood. Hij keek haar vervuld van boos onbegrip aan en zocht naar woorden om haar de les te lezen. Maar toen drong de ware toedracht als snelwerkend gif tot hem door. Het bloed leek uit zijn lichaam weg te trekken, zijn benen werden slap als vochtige lappen, zijn ogen vulden zich met tranen die als kleine glazen bollen langs zijn gezicht in zijn hals rolden.
'Ze moet je heel erg lief gehad hebben, anders zou ze nooit...'
De vrouw sloeg een hand voor haar mond om een uitbarsting van verdriet te smoren. Haar dunne schouders begonnen te schokken, haar hoofd demonstreerde haar gevecht tegen de realiteit door ontkennend te schudden. Sunday voelde zich compleet verloren, verpletterd door ondraaglijke machteloosheid. De vrouw schuifelde aarzelend naar hem toe en drukte hem een verfomfaaid papiertje in de hand. Tussen haar gesnik door zei ze dat Yetunde haar enkele uren voor haar dood haar geheim had ingefluisterd, waarna ze om een stukje papier en een pen had gevraagd. Sunday herkende maar amper haar handschrift.
Bedankt, lieve Sunday, om me het ware gelaat van de liefde te tonen...
Meer had ze niet meer kunnen opschrijven.
De vrouw maakte rechtsomkeer en loste op in het donker. Sunday liet zijn vingers trillend over het briefje glijden, alsof hij Yetunde's huid streelde. Hij veegde zijn tranen weg, vouwde het briefje langzaam op en stopte het in zijn broekzak. Een plotste windstoot sloeg hem zonder dat hij het gewaar werd in het gelaat. Hij liep naar de fiets, pakte hem bij de hand en begaf zich in de richting van zijn dorp zonder het nut van zijn terugkeer in te zien. Maar ieder nut was dan ook uit zijn leven weggegleden.

 

feedback van andere lezers

  • lilKim
    Daar wordt een mens stil van.
    KOYAANISQATSI: haha LKimmeke... da's lang geleden... alles goed?
    thnks
  • Ghislaine
    Haast spookjesachtig.
    KOYAANISQATSI: een droef sprookje, dan wel...

    thnks
  • RolandBergeys

    -ervaarde, ervoer?

    -is het niet rechtsomkeert?

    Fabelachtig, hoor!
    KOYAANISQATSI: thnks
  • gono
    Knap!
    KOYAANISQATSI: dank u zeer
  • ivo
    niet mijn stijl om te lezen, maar wel goed geschreven. Magisch in ieder geval.
    KOYAANISQATSI: waarvoor dank
  • stormvonk
    *pink*
    KOYAANISQATSI: THNKS
  • aquaangel
    Heel mooi, en de beelden zag ik voor me...

    bedankt

    PS: ook hier reacties te lezen op ons duetje

    http://www.gedicht.nu/article.php?sid=124858&mode=thread&order=0&thold=0
    KOYAANISQATSI: ieks...
  • thijl
    Wat een kleurrijk taalgebruik. Schitterend. Je waant je een toeschouwer van een film tijdens het lezen. ;-)
    KOYAANISQATSI: dank u zeer
  • Wee
    Ademloos gelezen, zó prachtig!
    xxx
    KOYAANISQATSI: had beter gekund, denk ik altijd maar... :-)
  • doolhoofd
    SADIST!!
    KOYAANISQATSI: :-(
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 20

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .