writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Een Heuse Poppenkast (2)

door koyaanisqatsi

EEN HEUSE POPPENKAST (2)

De veldwachter slaakte de diepe zucht, zei: 'Het is hier wel geen caf,' maar ging toch een glas water halen omdat de grondwet nu eenmaal voorschreef dat men dit eenvoudige verzoek niet mocht weigeren.
'Van harte bedankt,' zei de burger, die het water dankbaar hoofdknikkend in ontvangst nam, het met enkele klokkende slokken in zijn keel kieperde en verder ging met zijn verhaal.
'Bon, ik dan maar terug mijn auto in met de bedoeling richting beurs te rijden. Ik haalde mijn wegenkaart boven, stippelde de eenvoudigste weg uit om aan de andere kant van de gemeente te geraken en vertrok. Het is te zeggen: ik wilde vertrekken, want mijn wagen gaf geen kik. Niks, gewoon niks, deed de motor -zelfs geen schrapend geluid kwam eruit. Nu, ik hoefde geen genie te zijn om te beseffen dat de batterij naar de haaien was, stapte opnieuw uit en begaf me terug naar de garage.
"De batterij? De batterij?" reageerde de garagist ongelovig op mijn analyse, "daar ben ik zo zeker nog niet van..."
En de betweter had nog gelijk ook. In een handomdraai had ie alles nagekeken en bleek dat de starter compleet naar de verdoemmenis was. De starter dus, die tot overmaat van ramp niet zo gemakkelijk te vervangen was als een batterij. Het prul moest besteld worden, en daar kon de garagist binnen de vierentwintig uur wel voor zorgen, maar het betekende wel dat ik vastzat; muurvast! Wat de beurs betrof was dat geen ramp, die liep nog een paar dagen, maar wat viel er de rest van de dag in dat godvergeten gat te doen? Niks natuurlijk. Volgens de garagist was de enige bezienswaardigheid een bouwvallige kapel in het centrum -sic!- waar een zatlap ooit de heilige maagd had zien verschijnen. Nu ja, dat had men aanvankelijk geloofd, tot die zuiplap begon te lallen dat de onbevlekte dame helemaal naakt was en hem al paaldansend had proberen te verleiden. Whatever, ik had niks omhanden, liep mezelf een uurtje achterna,
ging onder een boom zitten, deed een dutje, werd wakker tegen valavond, perste de met zijn dwergpiemel snoevende kabouter uit mijn geheugen en ging een avondmaal nuttigen in de snackbar.
Toen ik weer buiten kwam werd ik verrast door een fanatieke avondkou die me deed afzien van mijn plan om de nacht door te brengen in de auto. Ik stapte nog maar eens de snackbar binnen en vroeg de kassierster of er ergens in de buurt een herberg of een motelletje was.
"Aiaiaiaiaiai," begon ze, alsof zich een catastrofe had voltrokken, "ohohohoh... Daar zit u met een probleem. Tenzij u diepgelovig bent..."
"Diepgelovig?"
"Ja," knikte ze toen, met een gezicht zo ernstig dat het bijna belachelijk werd. "De enige plaats waar u terecht kan, is het klooster, maar daar wordt u alleen toegelaten als u diepgelovig bent."
Wel, dat was ik dan ook meteen. Niet dat ik mezelf als een heidene beschouw -ik zie mezelf eerder als een agnosticus-, maar nood brak wet en dus werd ik van het ene ogenblik op het ander een diep christelijk mens.
Het klooster lag op wandelafstand van de snackbar, omgeven door een gracht vol stinkend water, maar wel tussen de frisheid van loofbomen en mosrijke bosgrond. De ingang bestond uit een middeleeuwse poort met daarin een deur waarin nogal onhandig de Latijnse spreuk "Experientia Docet" stond gegrift. Een bel was er -naar aloude traditie?- niet en dus klopte ik maar eens stevig aan. Even later kwam er iemand aangesloft, werd een zwaar slot omgedraaid en stak een non van middelbare leeftijd haar hoofd naar buiten.
"Goeieavond, zuster," begon ik met een zo vroom mogelijk stemmetje, 'geloofd zij Jezus Christus... Ik zoek onderdak voor de nacht..."
De non glimlachte, trok de deur verder open en liet me binnen.
"Welkom, ik ben Zuster Marcellina," zei ze zacht. "Ik vervang Moeder Lucrezia, die op bedevaart is naar de Heilige Stad. Ik veronderstel dat u geen weet heeft van onze regels, maar die zijn eenvoudig: ik breng u zo meteen naar een gastenvertrek alwaar u in alle rust en eenvoud de nacht kan doorbrengen. Morgenochtend, om acht uur stipt, zal u een bescheiden ontbijt worden aangeboden en krijgt u de mogelijkheid om u te verfrissen. Maar dan wordt u wel verzocht te vertrekken. Het is ons immers alleen maar toegestaan buitenstaanders onderdak voor n nacht te verschaffen..."
Meer moest dat niet zijn natuurlijk. Zuster Marcellina nam me mee door een donkere gang, waarna we een winderige binnenplaats overstaken, een nieuwe gang instapten, een steil trapje afdaalden en terechtkwamen bij een vrij grote, kale kamer met een brits, een wasteil, een kapstok en een stoel.
"Ik hoop dat u het ons niet kwalijk neemt," glimlachte Zuster Marcellina, "maar de veiligheidsvoorschriften verplichten me wel uw kamer langs buiten op slot te doen."
Tja, gelukkig was ik daar niet bepaald mee maar ik kon de deftige dame wel begrijpen. Per slot van rekening wist ze niet wie ze in huis had gehaald en was ik voor hetzelfde geld een plunderende bandiet of, erger nog, een ongezonde psychopaat.
Anyway, de deur ging op slot, ik trok mijn kleren uit en kroop in mijn blootje onder de lakens. Want dat kan ik dus niet laten: zelfs hartje winter schiet ik in bed al mijn kleren uit; kwestie van te genieten van de ultieme lichamelijke vrijheid. Maar dat heb ik me vannacht dan wel fameus beklaagd. Want zo opeens, terwijl ik gelukzalig lag te dromen over een vakantie in een tropisch paradijs, krijg ik me daar een letterlijk door merg en been snijdende zweepslag op mijn kont te verduren. De kreet die ik daarna slaakte kan ik helaas niet nabootsen -maar is ook niet relevant. Ik vloog zowat mijn bed uit en kwam oog in oog te staan met een helemaal in zwart leer gestoken, gemaskerd vrouwmens met in de ene hand een zweep en in de andere een brandende fakkel.
"Wat heeft dit godverdomme te betekenen?!" vloekte ik, overweldigd door ontzetting en onbegrip.

(en de lezertjes die dat willen weten, zullen nog eventjes geduld moeten oefenen, want dit vertelseltje wordt weldra... vervolgd)





 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Haha, ok, juw poppenkast s ook fantastisch :)
    x
    koyaanisqatsi: Moet zeggen: ik heb me super geamuseerd met het schrijven van dit 'drama'... :-)
  • RolandBergeys
    Je hilarische stijl en je avontuurlijke situaties doen me sterk denken aan Tom Sharpe (Wilt). Ook hij is n van de weinigen die erin slaagt om me luidop te laten lachen met een geschreven stuk.
    koyaanisqatsi: buigt nederig het hoofd...
  • gono
    Wacht op volgende hoofdstuk!
    koyaanisqatsi: komt er zo aan
  • doolhoofd
    http://forum.philosophynow.org/viewtopic.php?f=20&t=8771
    koyaanisqatsi: bedankt
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .