writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ELDORADO

door koyaanisqatsi

Waarheen gaan mijn gedachten als ik sterf? Worden zij geadopteerd door een pasgeborene, die ze in z'n hoofd laat rusten tot zijn bewustzijn voldoende is ontwikkeld om hen opnieuw de vrije loop te laten? En zullen mijn gedachten dan andere gedachten zijn, waaruit betere, of op z'n minst minder slechte daden dan de mijne zullen voortvloeien? Ik kan het alleen maar hopen.

Voor het eerst sinds lang luister ik aandachtig naar de ontelbare oerwoudgeluiden, naar de onbegrepen talen van insecten en vogels, naar het geritsel van reptielen en kleine zoogdieren, naar het gerikketik van de tropische regen die onophoudend op de dichte vegetatie druppelt.
Luisteren en denken is zowat het enige waartoe ik in deze wereld nog in staat ben. Voor de rest lig ik vastgekluisterd op m'n bed, badend in zweet, gefolterd door een pijn die geen vezel van m'n verzwakte lijf spaart.
Het lijdt geen twijfel: ik ben geveld door een fatale vorm van malaria en heb niet lang meer te leven. Alleen een wonderbaarlijke genezing kan me nog redden en ik moet zelf in alle eerlijkheid toegeven zo'n mirakel niet te verdienen.
Gomez is zowat de enige die zo nu en dan komt kijken hoe het met me gesteld is. Zoals altijd stinkt hij naar drank maar daar kan ik me niet langer aan ergeren. Blijkbaar geniet een stervende van een gelatenheid die erg dicht bij de geestelijke verlichting staat.
Het verbaast me dat Gomez alsnog een menselijke kant blijkt te hebben. Vanaf de eerste dag dat hij ons vervoegde gedroeg hij zich als een nozem: drinken, ruzie maken en vechten waren meer dagelijkse gewoonte dan wat anders. Zelfs tussen al het andere uitschot dat zich hier in de wildernis heeft verzameld om fortuin te zoeken of zich te verbergen, wist hij zich vanaf dag één in negatieve zin te onderscheiden.

M'n gedachten worden ingepalmd door herinneringen:
Ik stopte het stamhoofd een pak geld in z'n handen en liet hem vertrekken naar een stad die voor hem het equivalent moest zijn van een andere planeet. Beroofd van hun grond werden z'n stamgenoten aan hun lot overgelaten. De mannen werden de slaven, de vrouwen de hoeren van de goudzoekers. Hun aantal nam zienderogen af. Sommigen verdwenen van de aardbol, anderen stierven van ontbering, door een simpele verkoudheid, in wilde vechtpartijen, werden botweg doodgeslagen of kwijnden, aangetast door venerische ziekten, langzaam maar zeker letterlijk weg. Uiteindelijk werden de indianen noodgedwongen vervangen door menselijk afval uit de grootsteden: achterlijken, moordenaars, dieven, besmette prostituées... Marginaler viel nauwelijks te bedenken en het mag een wonder heten dat ik temidden van al dat geteisem, waarvoor orde en wet zelfs geen complete abstracties maar simpelweg onbestaande termen waren, als "commandant" overeind ben gebleven.
Nu, aan dat standhouden had natuurlijk ook een prijskaartje gehangen. Ik had zonder al te veel scrupules gedeeld in hun slechtheid en was met uitzondering van een korte periode constant deelgenoot geweest van hun verdorven, gewetenloze levenswijze. Die paar weken van betrekkelijke deugdzaamheid waren te danken aan Nicoletta, één van de talrijke hoertjes die kwamen en gingen zoals nieuwsgierige vogels een paar dagen in de buurt van het kamp bleven rondfladderen. Met haar kortgeknipte kroeshaar, eenvoudige kleren en rustige karakter miste zij de vulgaire opdringerigheid van haar goedkoop opgedirkte, lawaaierige collega's. Samen met haar kwam er in de geïmproviseerde kantine ook een wat menselijker sfeer binnenwaaien. Haar meegebrachte cassettes met de nieuwste nummers uit de hitparade brachten zelfs heel even een heuse dansrage op gang. Tot de drugs en de drank opnieuw de bovenhand haalden en dansen opnieuw iets werd voor de enkelingen die in een vlaag van opgewektheid kortstondig verliefd werden op het leven.
Nicoletta hield het, net zoals de meeste vrouwen, slechts enkele weken vol. De ongemene ruwheid van de mannen en de meedogenloze jungle waren ook voor haar een ondraaglijke combinatie. Ik betreurde haar vertrek diep. In een moment van zinsverbijstering had ik er heel even van gedroomd haar te bezwangeren, een eigen koninkrijkje te stichten en onze ongeboren zoon tot kroonprins te kronen. Met haar afscheid vervloog de hallucinatie, zoals de deemoedige glimlach waarmee ze mijn hart had veroverd vervaagde tot een bitterzoete herinnering.

Ik heb Gomez gevraagd het kantoor via de radio van mijn toestand op de hoogte te brengen en vraag me af of ik nog zal leven wanneer m'n plaatsvervanger arriveert. Want ik maak me geen illusies: de directie is mogelijk nog hartelozer dan Gomez en zal me ongetwijfeld meteen nadat ze het nieuws heeft ontvangen begraven. En waarom ook niet? De begraafplaatsen liggen per slot van rekening vol "onmisbaren" en ik behoorde niet eens tot die categorie. Want in wezen was ik niks meer dan een loopjongen. Een loopjongen voor een stel dieven, zo kapitaalkrachtig dat ze op legale manier konden plunderen en gebruik maken van een verkapte vorm slavernij die op vlak van uitbuiting en brutaliteit niet moest onderdoen voor haar officiële voorgangers uit vroegere tijden.

Iemand komt m'n mond bevochtigen. Het lauwe water voelt fris aan en kust m'n lippen als een afscheidszoen. Ik vang een schimmig beeld op van Pindi, het enige overgebleven indiaanse meisje dat zich een redelijk rustig bestaan heeft verzekerd door zich volledig aan de genade van Gomez over te leveren. Ze spreekt rustgevende woorden in haar taal die me als lichtjes wiegende armen in slaap sussen. De geur van het Amazonewoud kruipt met nooit eerder ervaren kracht m'n met slijm gevulde neusgaten binnen. Doffe voetstappen komen naderbij, ik hoor de stem van Gomez op z'n typisch harde toon klanken uitstoten die ik niet begrijp. Dan hoor ik mezelf "lieve, mooie Nicoletta" mompelen en legt de overtuiging dat dit m'n laatste woord waren zich als een laken over me heen.

 

feedback van andere lezers

  • aquaangel
    Mooi, aangename lengte ook ;)
    (ja ik word vervelend.)

    de laatste zin vind ik schitterend

    xx
    koyaanisqatsi: dank alweer...
  • RolandBergeys
    Het is heel leuk geschreven, blijf een beetje struikelen over m'n en z'n :))
    koyaanisqatsi: thnks
  • fenk
    Heel mooi en rustig neergezet. Je hebt talent.
    Zowel begin als einde zijn sterk.
    Ook ik vind de m'n en z'n een beetje storend.
    BTW, weet je dat dit verhaal ook bij de wedstrijden staat? Een ongelukje neem ik aan.

    koyaanisqatsi: mag dat dan niet?
  • drebddronefish
    Schoon stukske tekst Koyaa
    groetjes
    koyaanisqatsi: thnks dreb
  • ivo
    applaus ... en staande ovatie ... echt mooi ..

    koyaanisqatsi: oeps... (buigt het hoofd)
  • Vansion
    Ah! Dus toch van jouw hand. Ik dacht het!!!!
    koyaanisqatsi: eerder van mijn klavier...
    thnks
  • Wee
    Práchtig, als immer natuurlijk.
    (Tweede stukje, r. dertien: 'dat hij ons vervoegde' leest wat vreemd.
    Moet dat niet zijn: 'dat hij zich bij ons voegde'? Of lees ik het niet goed?)
    x
    koyaanisqatsi: Ik denk dat 'vervoegen' synoniem is van 'bij ... voegen'..; ;-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 1 lid: doolhoofd.