writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

EEN BUSHALTE (BIJ UITSTEK)

door koyaanisqatsi

EEN BUSHALTE (BIJ UITSTEK)

'Goeiedag.'
'Goeiedag.'
'Staat u al lang op de bus te wachten?'
'Geen idee.'
Door dat antwoord ging de meneer met de aktentas ongemakkelijk grijnzen.
'Wat bedoelt u daar mee?' vroeg hij, nadat hij vijf minuten diep had nagedacht over hoe het nu verder moest.
'Met wat?'
'Dat u er geen idee van hebt, hoe lang u naar de bus staat te wachten...'
'Wie zei dat ik op de bus stond te wachten?'
'Dit is toch de bushalte... De bushalte bij uitstek, nee?'
De jonge vrouw schudde met haar weelderige krullebol en antwoordde: 'Dat kan ik niet ontkennen. Dit is inderdaad de bushalte bij uitstek.'
'Maar...'
De meneer met de aktentas vond geen woorden meer en de jonge vrouw was niet van plan zijn zin af te maken. Ze trok de ritssluiting van haar spannende, rode splitrok open en ging op haar hurken zitten.
'Te strak zeker, die rok?'
'Helemaal niet,' antwoordde de jonge vrouw.
De meneer met de aktentas trok z'n wenkbrauwen onbegrijpend op en ging met een lichte zucht op het bankje in het bushokje zitten.
'Misschien heb ik iets dat u kan interesseren,' zei hij, terwijl hij z'n aktentas opende.
De jonge vrouw stond weer recht, stak haar rechterhand in de geopende rits van haar rode splitrok en begon zachtjes aan haar welgevormde achterwerk te krabben.
'Ik ben vertegenwoordiger in paars, maar voor de gelegenheid heb ik een uitermate boeiend boek in aanbieding. "Mijn leven onder de betere carnivoren", van Emily Nothwithstanding; een zeer boeiende vrouw als u het mij vraagt...'
'Ik bestudeer enkel de toekan,' reageerde de jonge vrouw, 'meerbepaald de geelsnaveltoekan.'
'Oh, maar daar kan ik altijd een boek over bestellen,' zei de meneer met de aktentas terwijl hij het boek "Mijn leven onder de betere carnivoren" terug in z'n aktentas duwde nog voor hij het er helemaal had uitgehaald.
De jonge vrouw haalde haar rechterhand weer uit haar rode splitrok en trok de ritssluiting dicht.
'Oh, en ik sta wel degelijk op de bus te wachten,' flapte ze er plots uit.
'Prima, prima...'
'U ook, veronderstel ik?'
De meneer met de aktentas moest een keertje diep slikken, schraapte z'n keel, krabde aan z'n nerveus kloppende adamsappel en antwoordde: 'In alle eerlijkheid... Ik hoef die bus niet echt, mevrouw. Ik... Ach... Ik kan maar beter open kaart spelen. Ik wilde eenvoudigweg met u aanpappen. Nu, ik weet het ook wel: ik ben een bijna de pensioengerechtigde leeftijd bereikt hebbende, nietige vertegenwoordiger in paars, die geen schijn van kans maakt bij een mooie jonge vrouw als u. Maar de wonderen zijn de wereld niet uit en als ik niets had ondernomen, had ik het mezelf ongetwijfeld voor de rest van m'n leven kwalijk genomen dat ik het niet had geprobeerd. Neemt u me alstublieft niet kwalijk... Ik ben een versleten, onaantrekkelijke man, met zijn verstand op de verkeerde plaats...'
Wat dat laatste betrof, kon de jonge vrouw hem geen ongelijk geven. Maar net zo zeer kon ze het niet helpen door zijn woorden gecharmeerd te zijn. Z'n oprechtheid was zacht, veel zachter dan de onbehouwen manier waarop haar echtgenoot haar meestal benaderde -een knappe vent, zelfvertrouwen uitstralend als een onoverwinnelijke gladiator, succesvol in alles wat hij ondernam, helaas ook in zijn onverbeterlijke drang om overspel te plegen.
Misschien is de tijd aangebroken om zachtjes wraak te nemen, dacht de jonge vrouw, terwijl haar hart ongemeen fel begon te bonzen. Ze keek de meneer met de aktentas diep in de ogen, die schaapachtig afwachtten alsof ze toebehoorden aan een schooljongen die berispt moest worden vanwege een onwelvoeglijke uitlating.
Op dat ogenblik kwam er een bus aangereden. Met droog piepende remmen hield het gevaarte voor het bushokje halt. Blazend sloegen de deuren open, een met boodschappen beladen vrouw en twee lawaaierige schoolkinderen kwamen langs de middendeur naar buiten.
'Stapt u nog in, of niet?!' snauwde de buschauffeur naar de jonge vrouw.
Haar hart beukte tegen haar ribben toen ze nee schudde. De deuren klapten dicht, de bus vertrok en blies een stinkende rookwolk in haar gezicht.
'Kom.'
'U zei?'
De jonge vrouw stapte naar de meneer met de aktentas en trok hem voorzichtig overeind.
Zwijgend stak het gelegenheidskoppel de straat over. De jonge vrouw belde aan bij een allenstaand huis, omringd door een egaal groen grasveld, op zijn beurt omzoomd met drie rijen tulpen in diverse kleuren.
De voordeur ging langzaam open, een oude, magere vrouw in een lange bloemetjesschort verscheen in de opening.
'Meneer en mevrouw zijn niet thuis,' sprak ze stil, 'maar ik denk ook niet dat ze nog bekeerd willen worden. Ze zijn al een paar keer bekeerd, ziet u. En voor mij is het te laat...'
'Wij zijn geen zendelingen, moedertje,' antwoordde de jonge vrouw vriendelijk. 'Wij zouden alleen even gebruik willen maken van de kelder.'
'Oh, in dat geval, ga gerust uw gang.'
De oude vrouw liet het duo met een gastvrij handgebaar binnen. Met een traagheid die alleen de ouderdom kan voortbrengen, ging ze voor tot aan een witte deur achter in de gang.
'Doet u gerust of u thuis bent,' zei ze, terwijl ze de deur voorzichting opentrok, 'u zal alles vinden wat u nodig hebt.'
De jonge vrouw glimlachte dankbaar en daalde de trap af, in haar kielzog gevolgd door de meneer met de aktentas die in het voorbijgaan schuchter, bijna verontschuldigend, naar de oude vrouw knikte.
De kelder ademde de droge geur uit van het zagemeel dat in kleine hoopjes verspreid lag over de vloer van het schrijnwerkersatelier in het voorste gedeelte. De jonge vrouw liep meteen door naar achter, waar ze een laaghangend peertje aanknipte dat meteen een tot studeerkamer ingericht vertrek verlichtte.
'Gaat u maar zitten,' zei ze tegen de meneer met de aktentas terwijl ze een bureaustoeltje naar hem toe reed.
Vervolgens liet ze haar schoudertas op de grond zakken en begon ze zich te ontkleden. De meneer met de aktentas was ondertussen al in een te diepe droomtoestand verzonken om op te merken dat de kleurencombinatie van haar kleren op z'n zachtst gezegd ongewoon was. Een azuurblauwe blouse, een rode splitrok, geelgelakte hoge hakken, een pastelroos, satijnen slipje en een beha van zwart kant, het kon beslist harmonischer ook al misstond het geheel haar niet.
De jonge vrouw legde haar kleren netjes opgevouwen naast een oude schrijfmachine waarvan de stoflaag verraadde dat het toestel al geruime tijd verdrongen was door de op een andere tafel ge´nstalleerde pc. Toen raapte ze haar schoudertas op, haalde een appel te voorschijn en zei: 'Zo, meneer, ik ga nu, hier, rechtopstaand, in alle rust mijn appel opeten. En al die tijd mag u visueel genieten van mijn bestaan; tenminste, als u daar wat voor voelt natuurlijk.'
De meneer met de aktentas slikte een laatste druppels speeksel door z'n in een mum van tijd kurkdroog geworden keel, maakte een extreem kort, bizar nasaal geluidje, en knikte.

 

feedback van andere lezers

  • aquaangel
    graag gelezen ik haat bushokjes want er zitten altijd
    voordringers tussen als de bus komt ;)

    en ja je hebt weer veel

    z'n

    gebruikt :P


    x
    koyaanisqatsi: de macht der gewoonte, zulle we maar zeggen...

    thnks
  • fenk
    Je weet hoe je absurditeiten op een geloofwaardige manier kan verkopen (zoals Hugo M.), en daarom lees ik je graag.
    (waarom zet je je titel altijd in hoofdletters?)
    koyaanisqatsi: ik spaar m'n kleine lettertjes voor de tekst...

    greets

    thnks
  • RolandBergeys
    Ja, sluit me aan bij zowel Aqua als Fenk. Maar tof, joh, tof...
    koyaanisqatsi: dank u zeer..;
  • littlefairytale
    allenstaand , eetjes moet je niet sparen hoor.
    Ik zie soms groen en paars en blauw van nijd om je schrijfproductiviteit. Moet ik nu ook mijn onderste kledinglaag aanpassen?
    Los van absurditeiten en frivoliteiten...je verkoopt dit met gemak en het leest vlotjes weg. Soms hak ik wel even in de lange zinnen en punt zelf een pauze. Net als ik denk er iets over te zeggen bedenk ik dat het ook erg jouw stijl is die zinnen die toch altijd net wel op hun poten staan. Dus zeg ik niks en schrijf gewoon.
    En snoer me nu de mond of ik ga pratend schrijvend onderuit. (glad hier) tine
    koyaanisqatsi: ach troost je, ik zie soms groen en paars en blauw van nijd omdat ik die productiviteit niet aan de straatsstenen kwijt kan...

    thnks
  • ERWEE
    Met zeer veel oog voor detail (die bus, het ontkleden en de attributen die afgelegd worden, ...) zo lust ik ze wel.
    Knap stuk.
    koyaanisqatsi: thnks
  • gono
    Die vent had pech, want zijn brilglazen waren aangedampt van de
    rook die uit z'n oren kwam!
    koyaanisqatsi: het had erger gekund...
  • Ghislaine
    Tot in de puntjes verzorgd.
    koyaanisqatsi: dank u zeer
  • Theo_Roosen
    Heel leuk geschreven.
    koyaanisqatsi: thnks
  • Wee
    Top, en weer heerlijk bizar!
    x
    koyaanisqatsi: :-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .