writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

WACHT MAAR, TOT GOD ONS HOORT (4)

door koyaanisqatsi

4. DE VERDWIJNING VAN BOBA LOBILO

De maraboe werd zonder meer geloofd; hij was de laatste die Boba Lobilo had gezien; de wijkverantwoordelijke was letterlijk in het duister van de nacht opgelost.
De geruchtenmolen schoot meteen op gang. Boba Lobilo had zich van het leven benomen omdat het probleem van de wielerwedstrijd hem boven het hoofd was gegroeid. Een geheime, paramilitaire organisatie had hem een kopje kleiner gemaakt omdat zijn voorstel de atleten te eren, beschouwd werd als een staatsvijandig gebaar. Of toch niet? Nee! Het Afrikaans Patriottisch Front had hem ontvoerd omdat zijn voorstel van slaafse onderdanigheid aan de blanke wereld getuigde. Of zat de maraboe er toch voor iets tussen? Tenslotte was alom geweten dat Boba Lobilo een oogje had op diens jongste vrouw, Rokhaya Seck, -hij was beslist niet de enige-; het kon geen toeval zijn dat hij vlak voor haar deur voor het laatst was gezien.
De scherpste kwatongen gingen nog een stapje verder. Volgens hen had kunstenaar Bonavonture Mapupo de wijkverantwoordelijke uit de weg geruimd. Die treuzelaar had maar meteen groen licht moeten geven voor het maken van een aan de renners opgedragen kunstwerk. Het zou Mapupo's internationale doorbraak zijn geweest. Natuurlijk, een leegloper als een kunstenaar zou het vuile werk nooit zelf opknappen. Ongetwijfeld had hij een jujupriesteres aangesproken, of één van de achtergebleven katholieke missionarissen die zich stiekem verborgen hielden in de bedden van de dienstmeisjes van de nieuwe rijken. Die kerels wisten ook van aanpakken. Ze werden nooit gearresteerd omdat ze zich overal konden uitpraten. In de koloniale jaren, toen ze wel eens met een geslachtsziekte opgezadeld geraakten, maakten ze de verontruste kanunniken in Europa wijs dat ze de ziekte hadden opgelopen door tegen een boom te pissen.
'De bomen in Afrika, weet u wel, Monseigneur, zijn net zo onbetrouwbaar als de zwarten.'
Het ging erin als zoetekoek, niet zozeer omdat de kanunniken achterlijk waren, maar omdat iedere verklaring beter was dan de naakte waarheid.
Indien er geen jujupriesteres voorhanden was, of wanneer de missionarissen te druk bezig waren met het versieren van de geslachtdelen van de dienstmeisjes, kon er nog altijd beroep worden gedaan op een uit de Caraïben teruggekeerde Afrikaan. De zogenaamde Westindiërs waren decennia lang niet alleen uitgezogen en onderdrukt, maar ook van iedere culturele en sociale structuur verstoken gebleven. Het resultaat was desastreus: de meeste afstammelingen van deze voormalige slaven hanteerden alarmerend lage morele normen en genoten de bedenkelijke reputatie uitermate gewelddadig te zijn.
De roddels voor alle zekerheid in acht nemend, ging de politie zijn licht opsteken in de bar van Mama Kingston, een door eenzaten bezochte gelegenheid schuin tegenover het huis van Rokhaya Seck. Mama Kingston stond ervoor bekend de heetste Guinness van het land te schenken. Haar zoon, Junior, was de eeuwige barman. Hij was te dom om naar school te gaan en te lui om een baan te zoeken, maar als barman was hij onbetaalbaar. Om de haverklap dreigde hij ermee zijn moeder in de steek te laten en fortuin te gaan maken op een cruiseschip, hetgeen er telkens op uitdraaide dat hij zowat alle verdiensten in zijn zak mocht steken. Zijn streken, die Mama Kingston straatarm en totaal afhankelijk van zijn grillen maakten, waren een publiek geheim en er werd dan ook schande over gesproken. Maar, terzelfdertijd werd zijn gedrag gerelativeerd omdat er sterke vermoedens bestonden dat Mama Kingston niet zijn moeder maar zijn maitresse was. De twee waren immers afkomstig van 'ergens ver weg', waardoor het zo goed als onmogelijk was hun geschiedenis te achterhalen.
Zoals het een goeie barman betaamde wist Junior alles wat er te weten viel. Helaas, over de verdwenen Boba Lobilo kon hij maar weinig vertellen.
'Die uitslover kwam hier maar zelden over de vloer,' mompelde hij, met een onafscheidelijke sigarettepeuk in één van zijn mondhoeken. 'Liep altijd te kankeren over hoe slecht de wijk eraan toe was.'
Mama Kingston ging niet helemaal akkoord.
'Boba Lobilo trok zich de zaken aan, Junior,' zei ze met een tegenstribbelende trilling in haar stem, 'de wereld zou er beter aan toe zijn, als er wat meer Boba's Lobilo rondliepen.'
Junior reageerde niet. Hij wrong de smerige vaatdoek, die al enkele dagen in een emmer afwaswater lag te stinken, uit en ging de tafels "schoonvegen" -zoals meestal vroeg op de dag waren de klanten in de bar op één hand te tellen.
Gefrustreerd begonnen de politieagenten Mama Kingston af te ranselen. Nu ja, echt afranselen deden ze haar niet; het was meer het uitdelen van een paar onverschillige stompen in haar maag, die enige bescherming genoot door de plooien van enkele op elkaar gehoopte vetlagen.
Junior Kingston zocht een wapen om zijn al dan niet vermeende moeder te verdedigen, maar net toen hij een leeg bierflesje in de gaten kreeg, herinnerde hij zich haar pleidooi ten gunste van de wijkverantwoordelijke en besloot hij te laten betijen.
'Zo'n akkefietje is geen celstraf waard,' dacht hij en werkte verder.

 

feedback van andere lezers

  • Theo_Roosen
    De wijze waarop je het verhaal structureert laat de lezer toe de beschreven afrika gebeurtenissen vlot te lezen. Ik verwijs hier trouwens naar de eerste werken van Jef Geeraaerts ( Gangreen ) waarin de beschreven gebeurtenissen zich afspeelden in het voormalige Zaïre. De beschrijving op zich van een cultuur die niet de onze is vraagt van een auteur meer inzicht dan wanneer het verhaal zich zou afspelen in zijn eigen omgeving. En daarin zijt U meesterlijk in geslaagd.
    koyaanisqatsi: waarvoor dank... al moet ik toegeven... ik woon tussen de Afrikanen en ben al hele tijd gepassioneerd door het continent en zijn inwoners (en dat helpt)
  • ivo
    ik vind het onderhoudend knap geschreven
    koyaanisqatsi: thnks
  • gono
    Meer van dat is nooit genoeg!
    koyaanisqatsi: wel, er komen nog een paar hoofdstukjes, dus...
  • RolandBergeys
    Geweldig, Koya, geweldig! Tussen haakjes, nog niet aangehaald: de keuze van je namen is ook heel knap!
    koyaanisqatsi: ach namen bedenken, da's pas leuk...

    thnks
  • ERWEE
    Prima tussendeel. Het hoofdpersonage die de situatie beschrijft, maar deze keer zelf buiten beeld blijft.
    koyaanisqatsi: de sukkelaar...

    thnks
  • Vansion
    dit mag voor mij verplichte lectuur worden op school
    lees op mijn gemak ... voort...
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .