writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

KANTOORPERIKELEN (Blunders bij Kostelijk & Klopterop)

door koyaanisqatsi

'U had mij geroepen, meneer Klopterop?'
Klopterop knikte en maakte Pecker met een hoofdgebaar duidelijk dat hij moest gaan zitten. De hoofdboekhouder gehoorzaamde met de glimlach. Hij had niet in de gaten dat het gezicht van de directeur op onweer stond, hetgeen begrijpelijk was vermits de vent een patent had op norse gelaatstrekken.
De secretaresse kwam binnen en legde twee kranten op het kastje achter de directeur. Peckers oog viel op de half geopende ritssluiting van haar roze rok, die een slipje van zwart kant verraadde.
Duidelijk geen goedkope rommel, dacht hij, als toegewijd leider van de afdeling Financiën.
'Vanessa,' zei Klopterop, 'vraag mevrouw Salspeter ook even langs te komen, wil je?'
'Jazeker, meneer.'
Mevrouw Salspeter moest ook komen? Dat stemde Pecker wel tot enige ongerustheid. Als eenvoudige bediende van de afdeling Postzegels, Enveloppen en Aanverwanten had mevrouw Salspeter geen uitstaans met het bedrijfskader en dus was er duidelijk geen sprake van een van de vele, uit verveling door Klopterop bedachte, spontane vergaderingen. Pecker stond dus geen uurtje ontspannen, nutteloos gelul te wachten maar wel één of andere onzekerheid van structurele aard. Lastig, zeker voor iemand als hij, die bij de minste verstoring van zijn dagelijkse routine overvallen werd door een aanval van misselijkmakende stress.
'Meneer Klopterop, u wilde mij spreken?'
Men kon zeggen van mevrouw Salspeter wat men wilde -haar tanden stonden een beetje scheef, haar figuur was wat onregelmatig, haar kledij kon beter, ze was niet bijster slim-maar ze had een ontroerend lieve stem.
'Ja, mevrouw Salspeter,' zuchtte de directeur, 'komt u er maar even bij zitten.'
Pecker voelde zich lichtjes in zijn eer aangetast. Als kaderlid had hij het bij het betreden van het kantoor moeten stellen met een hoofdgebaar, terwijl er voor deze simpele ziel zowaar enkele woorden af konden.
Maar ja, probeerde hij zichzelf te troosten, het zal wel aan haar ontwapenende stem liggen.
'Goeiemorgen, Willy,' begroette mevrouw Salspeter hem terwijl ze ging zitten.
'Goeiemorgen, Sally,' repliceerde hij.
Klopterop schraapte zijn keel, herschikte enkele papiervellen en een stapeltje enveloppen, krabde aan zijn neus, streek met zijn vingers langs zijn kin en zei: 'Pecker, mevrouw Salspeter: ik kan maar beter meteen met de deur in huis vallen. Zoals jullie weten is de firma Kostelijk en Klopterop geen bedrijf zoals een ander. Sommige dingen die op een ander kunnen, kunnen hier niet. Blunders, bijvoorbeeld... Blunders zijn bij ons uitgesloten. Zo staat het gedrukt in onze bedrijfsbrochure en als men zich als bedrijf ook maar enigszins wil laten respecteren in een meedogenloze buitenwereld, dan kan men maar beter trouw blijven aan de inhoud van zo'n manifest. Daar zullen jullie het wel mee eens zijn, veronderstel ik?'
Pecker en mevrouw Salspeter knikten als gedresseerde hondjes. Klopterop perste zijn bleke lippen opeen, tilde de vellen papier die voor zijn neus lagen op en zei, terwijl hij ze naar Pecker smeet: 'Waarom, Pecker, is jouw laatst opgemaakte balans dan even goed in evenwicht als de geestelijke toestand van de eerste de beste psychopaat?'
Terwijl zijn hart de ene pijnscheut na de andere te verwerken kreeg, zijn maag ineenkromp en zijn hele lijf werd volgepompt met een oneindige reeks trillingen, grabbelde Pecker de papieren bijeen en begon hij aan een hopeloze poging om met verstarde blik een klare kijk op de eerste bladzijde te krijgen.
'En waarom, mevrouw Salspeter...' wendde Klopterop zich tot zijn tweede slachtoffer, 'waarom verstuurt u dan facturen in witte, en prijsofferten in pastelkleurige enveloppen, terwijl bij Kostelijk en Klopterop als sinds mensenheugenis het omgekeerde de gangbare norm is?!'
'Is dat dan echt gebeurd?' vroeg mevrouw Salspeter.
Van haar lieflijke stem bleef geen spaander heel. Het geluid dat ze voortbracht was op zijn zachtst uitgedrukt ellendig nasaal en zou in een conversatie na enige minuten zelfs compleet ondraaglijk geworden zijn.
Klopterops antwoord was kort, krachtig en duidelijk. Mevrouw Salspeter kreeg het stapeltje enveloppen dat haar superieur nog maar meer even tevoren had herschikt op haar schoot geworpen en wist meteen hoe laat het was. Ze hoefde zich niet te nodeloos nog meer te pijnigen om haar blunder te herkennen. De keurig opgesneden enveloppen en hun inhoud lieten niet de minste ruimte voor enige twijfel.
Pecker van zijn kant was nog niet aan het eind van zijn calvarie. De cijfers voor zijn ogen bleven maar dansen, weigerden als onverbeterlijke pestkoppen te blijven stilstaan, deden hem de duivel aan alsof ze wraak wilden nemen op zijn persoon, die zich al sinds het begin van zijn ondertussen vijftienjarige carrière had gedragen als hun almachtige, tirannieke overheerser.
'Laat maar zitten, Pecker,' zei Klopterop, die in gaten kreeg dat de hoofdboekhouder steeds dieper wegzonk in een beschamende shocktoestand. 'Fiduciaire Finkenflugel heeft de boel al rechtgezet.'
Mevrouw Salspeter begon te snikken en zocht haastig naar haar zakdoek.
'Ik begrijp het echt niet, meneer Klopterop,' zei ze schokschouderend en neussnuitend, 'ik laat alle enveloppen op zijn minst twee maal door mijn handen gaan voor ik ze dicht kleef en frankeer. Ik moet overgeconcentreerd geweest zijn... Een andere verklaring heb ik niet...'
'Nou ja,' zuchtte Klopterop. 'Hoe dan ook, gedane zaken nemen geen keer. En jullie kennen de gevolgen...'
'Ach...' snikte mevrouw Salspeter. Ze stond recht, gevolgd door Pecker, die de gedaante had aangenomen van een levend lijk en de vervloekte papieren zo maar, zonder enig besef, op de grond liet glijden.
Klopterop trok zijn kolbert uit en hing hem over de rugleuning van zijn stoel. Vervolgens stroopte hij zijn hemdsmouwen op, kamde met zijn vingers door zijn dunne, steeds grijzer wordende haren en graaide een balpen uit binnenzak van zijn kolbert. Mevrouw Salspeter maakte haar rok los, Peckers broek hing al op zijn enkels. Tegelijkertijd bogen ze zich voorover en zochten ze met hun ellebogen steun op het bureau van Klopterop. Met een meedogenloos rustige pas liep de directeur in een boogje rond zijn ondergeschikten. Heel even keurde hij hun blote achterwerken met het onderzoekende oog van een veehandelaar. Dan vroeg hij net zo kordaat als luid: 'Zijn jullie klaar?!'
Pecker knikte, mevrouw Salspeter wauwelde iets wat op een 'ja' leek.
'Mevrouw Salspeter... Zet u schrap!'
'Gniiiiiiiiiiiiiiiii...'
Dapper verbeet de bescheiden bediende van de afdeling Postzegels, Enveloppen en Aanverwanten de eerste balpensteek. De pijn was evenwel te groot om in te schatten hoe diep het kleinood zich in de linkerhelft van haar blote bips had geboord.
'En nog eens!' waarschuwde Klopterop.
'Gnoeeeeeee...'
Heel even verdrong de pijnscheut in haar rechterbips de foltering van de eerste aanval. Maar dan perste de pijn zich samen, leek een bol te vormen ter hoogte van haar anus, om vervolgens in één grote explosie van zowel lichamelijke als mentale ellende over haar hele wezen uit te deinen.
'Jouw beurt, Pecker!'
Het was geweten dat de gemiddelde vrouw meer pijn kan verdragen dan de gemiddelde man, en Pecker deed niet de minste moeite om deze veronderstelling te weerleggen. Enkel de angst om buiten de kantoormuren gehoord te worden verschafte hem de kracht om zijn jammerlijke gekrijs min of meer binnen de beperkte ruimte van zijn dichtgeknepen mond te smoren.
Het vonnis was uitgevoerd, Klopterop keurde zijn balpen: ondanks vier genadeloze uitvallen op een weerloze huid-, vet- en (in mindere mate) spiermassa, was ze intact en onbezoedeld gebleven. Het was ooit anders geweest. Een paar jaar geleden, toen hij de koerierjongen de levieten had moeten lezen, was deze sukkel zijn huid niet opgewassen gebleken tegen de genadestoten van zijn schrijfgerief. De knaap zijn huid werd tot tweemaal toe geperforeerd en zou hem in de homosexuele middens waar hij vertoefde de min of meer indiaans klinkende bijnaam "Vieroog" opleveren.
'Jullie kunnen beschikken,' zei Klopterop. Hij rolde zijn hemdsmouwen weer naar beneden en besloot, terwijl hij zijn kolbert opnieuw aantrok: 'En wees maar wat blij dat mevrouw Kostelijk voor dringende zaken in het buitenland vertoeft, want als zij jullie onder handen had gepakt, zou het er heel wat genadelozer aan toe zijn gegaan.'
Zowel mevrouw Salspeter als Pecker twijfelden geen seconde aan Klopterops woorden. Maar dat nam niet weg dat ze zich allebei als een pijl uit een boog naar de toiletten begaven om in de anonimiteit van het secreet te gaan uithuilen tot het ergste leed geleden was.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    grapjas ....
    Een leuk verhaaltje



    koyaanisqatsi: thnks (het mocht even wat luchtiger...)
  • jbrouns
    Kostelijk! Een echt verhaal. En wat een namen voor de personages, hoe kom je er op? Ik ben stiekem benieuwd naar de martelpraktijken van Kostelijk. Maar ze zal zich zeker kostelijk amuseren. Groetjes
    koyaanisqatsi: je wil het niet weten, geloof me...
    thnks
  • RolandBergeys
    Schitterend, hilarisch, een heel leuk verhaal met vaart, heel goed verwoord!
    koyaanisqatsi: maar wel een beetje... pijnlijk...

    thnks
  • miepe
    grappig, we heetten onze buurman ook Klopterop.
    wat ik heerlijk bij je vind, is dat je alles voor me beschrijft, zodat ik er honderd procent in zit.
    en daar zit ik ook graag.

    koyaanisqatsi: je voelt het toch ook niet, naar ik hoop?!!!

    thnks
  • aquaangel
    de namen, ja je verzint ze nog al veel in je verhalen. Soms laten ze me struikelen.

    Klopterop doet me denken aan de drie K's maar dat is in een heel ander verhaal

    (zou hier toch graag één van de hoofdstukken zien schitteren)

    wie weet
    geduld aqua :)

    xx Angélique
    koyaanisqatsi: thnks waterdame
  • ERWEE
    Hoe het met Pecker zit weet ik niet, maar Sally kijkt nog altijd zuur.
    koyaanisqatsi: durft nog steeds niet te gaan zitten...
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .