writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

KANTOORPERIKELEN (Verrassing bij Bollansee, Barton & Chiettenbeck)

door koyaanisqatsi

Verrassing bij Bollansee, Barton & Chiettenbeck

Van zodra Stanislas Chiettenbeck in de lift stapte werd hij overweldigd door een loden zwaarmoedigheid. Het betreden van dat constant omhoog en omlaag glijdende, mensen vervoerende kastje, was het startschot voor een zoveelste calvarietocht; een dag van facturen nakijken, stempels en handtekeningen zetten, slaapverwekkende vergaderingen bijwonen, ontevreden klanten te woord staan, ontvangen van vertegenwoordigers die evenveel geloof aan de kwaliteit van hun product hechtten als aan hun huwelijkstrouw, en eindeloos luisteren naar klaagzangen van bedienden die maar niet wilden beseffen hoeveel beter ze het hadden dan de gemiddelde fabrieksarbeider of straatveger.
Zijn partners, Frits Bollansee en Amadeus Barton, hadden de taken 'goed' verdeeld. Bollansee deed de prospectie, wat er in de praktijk op neerkwam dat hij dagelijks op kosten van de zaak ging vreten en zuipen; Barton sloot de deals af, wat op precies hetzelfde uitdraaide, en hij, Stanislas Chiettenbeck, mocht de rotzooi opruimen.
'Een eerlijke, evenwichtige taakverdeling,' heette het, althans uit de monden van die twee constant tegen hem samenspannende smeerlappen.
Chiettenbeck vroeg zich af hoe de lift zijn gekmakende arbeid volhield; hoe het kwam dat hij nog nooit met een schok tot stilstand was gekomen om te beginnen brullen: 'Stelletje lamzakken! Gebruik godverdomme de trappen! Ik kan deze muffe, pikdonkere, naar stof en roest stinkende schacht, waar ik tot gekwordens toe mijn lijf moet doorheen wringen, niet meer zien!'
God weet waar dit transportmiddel voor carrièrekloppers en loonslaven al getuige van was geweest. Van gewenste en ongewenste intimiteiten, roddels, ruzies -misschien wel vechtpartijen. En wat had het al moeten verdragen? Vandalisme, woede-uitbarstingen, bacteriën verspreidende nies- en hoestbuien, onbeschoft luide en discreet tussen de billen gesmoorde scheten, en misschien zelfs erger.
De lift hield een eerste keer halt. Het lampje naast het cijfer twee lichtte op. De deuren schoven open, een slanke dame in mantelpak en met een aktentas onder de arm stapte zonder een woord van afscheid uit.
Onbeschoft wijf, dacht Chiettenbeck. Hij sloot de ogen en liet zich verder de hoogte in voeren met het voornemen zich voor de rest van de verplaatsing als een zoutpilaar te gedragen. Een oud, ietwat gebocheld heertje dat uitstapte op de derde verdieping besliste er anders over. Hij nam zijn hoedje af en wenste de achterblijvers -Chiettenbeck, een mollige dame in joggingpak, een jonge knaap met zijn haren in een paardenstaart, een zwangere poestvrouw van Antilliaanse afkomst en een naar sigarettenrook stinkende postbode-, nog een aangename werkdag.
'Van 't zelfde,' repliceerde Chiettenbeck geforceerd nonchalant.
Langzaam maar zeker kwam de elfde verdieping dichterbij. Het onvermijdelijke was niet veraf meer. Het was nog een kwestie van seconden voor Chiettenbeck met zijn dagelijks weerkerende nachtmerrie geconfronteerd zou worden. Waarom was hij niet rijk geboren, of rijk getrouwd? Waarom kon hij die godverdomde loterij niet een keertje winnen, zodat hij de boel kon laten verrekken? Het zou geen week duren of hij zat aan de andere kant van de aardbol, onder een palmboom op een stralend strand, ontspannen schommelend in een hangmat van een cocktail te slurpen; met een flutroman -zo één waar je je verstand zelfs voor op min vijf kon zetten- in zijn handen en zo'n spotgoedkoop derdewereldsletje aan zijn voeten.
Bam! Het was zo ver: de elfde verdieping, uitvalbasis van Bollansee, Barton en Chiettenbeck, Import en Export van... Ja, van wat? Rommel. Een ander woord kon hij er niet voor vinden.
Godzijdank was hij nog alleen in de lift en hoefde hij niemand nog wat dan ook te wensen. De deuren schoven open, hij blies een diepe zucht door zijn neusgaten en stapte de gang in. De deur die toegang verschafte tot het kantoor klemde nog steeds. Die kloot van een klusjesman ook.
'Komt in orde, komt zo meteen in orde,' luidde zijn slagzin, wat in de praktijk traditiegetrouw een paar weken geduld oefenen betekende.
Sjagrijnig grommend zette Chiettenbeck zijn schouder tegen de deur; iets te fel, want hij donderde bijna letterlijk naar binnen.
'SURPRISE!!!'
Een kakofonie van stemmen, toeters, bellen en trompetten boorde zich als een vlijmscherpe pijl dwars door zijn schedel. Confetti, slingers en ballons vlogen hem om de oren. De voltallige ploeg, inclusief Bollansee en Barton, stond hem poedelnaakt op te wachten.
'Van harte gefeliciteerd, ouwe rukker!'
Barton kwam met een brede grijns op zijn vette gezicht op hem afgelopen, pakte hem bij de armen, schudde hem duchtig dooreen, gaf hem een ronduit pijnlijk stevige handdruk en herhaalde: 'Van harte gefeliciteerd!'
'Zeker weten!' zei Bollansee, die hem op zijn beurt tegemoet kwam en de hand reikte. 'Dertig jaar steun en toeverlaat van je partners, rots in de branding in moeilijke tijden, kei in het oplossen van de ingewikkeldste problemen... Zeker weten, Stan: een dikke proficiat! En hoe anders hadden we jou, naturist in hart en nieren, kunnen verrassen dan door met zijn allen onze schaamtegevoelens te overwinnen en je op deze hoogdag in onze blote verdoemmenis te verwelkomen!?'
Chiettenbecks ogen gleden wazig langs de onbedekte lijven die zich in al hun onnozelheid aan hem presenteerden. Hier en daar ontdekte hij een debiele glimlach die een misplaatste trots probeerde te forceren. Hij zocht naar Aagje Groenwals, het meisje van de verzending en zowat de enige bron van schoonheid in een voor de rest door een griezelige versletenheid gekenmerkte bende sufferds. Maar toen schoot hem te binnen dat ze met vakantie was. Ze zat met haar vriend aan de andere kant van de aardbol, mogelijk onder een palmboom, op een stralend strand ontspannen schommelend in een hangmat van een cocktail te slurpen, al dan niet met een flutroman in haar handen. En -je wist maar nooit- misschien zelfs met een spotgoedkoop derdewereldsletje aan haar voeten.
'Ja!' zei Barton, terwijl hij Chiettenbeck op de rug sloeg. 'Hoe anders, waarde vriend? Hoe anders hadden we jou, onze eeuwige doodwroeter, onze grenzeloze waardering kunnen tonen?'
'Ik zou het niet weten... Ik zou het echt niet weten,' mompelde Chiettenbeck terwijl hij als een slaapwandelaar naar het toilet stapte. Want hij moest zo opeens, en nog wel heel dringend, stevig drukken.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    uw humor is zo bizar dat ik er echt om moet lachen. Ik lees dit met klara continue op de achtergrond (de nacht op de kale berg) en het is enorm hoe die twee samen gingen ..
    prachtig eigenlijk om verhalen met gepaste muziek te lezen.
    koyaanisqatsi: volkomen mee eens

    thnks
  • aquaangel
    drukken.........

    hoelang geleden dat ik dat woord voor poepen heb gehoord.....

    ahha aqua die schijt liever :P

    fijnfijn wederom

    chiettenbeck ;)
    koyaanisqatsi: thnks aqua
  • ERWEE
    En 's avonds vroeg zijn vrouw hoe de dag verlopen was, waarop hij: 'Druk, druk, druk!'
    koyaanisqatsi: ongetwijfeld!
  • Henri_Cylma
    fantastisch grappig, héél sterk
    chagrijnig
    koyaanisqatsi: thnks
  • RolandBergeys
    -poetsvrouw, niet poestvrouw, tikfoutje.

    Weer bijzonder grappig!
    koyaanisqatsi: thnks R
  • Theo_Roosen
    Goed opgebouwd naar een grappig slot.
    koyaanisqatsi: thnks
  • lilKim
    Ik zie het verhaal zo voor mijn ogen aflopen, hilarisch gewoonweg! En je smijt er nog een paar rake vragen tussen. I'm loving it!
    koyaanisqatsi: waarvoor dank
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .