writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Ballade van Toothless Benson (2)

door koyaanisqatsi

'Vertel op, Mike.'
Gluckstein trapte zijn schoenen uit, gooide zijn voeten op het bureau en legde beide handen in zijn nek. Schultz nipte van zijn koffie, trok een bitter gezicht en spitste de oren.
'OkÚ:' begon Mike Radzinski, 'Benson Floyd woont in een vergeten gat van Detroit; niks speciaals vermits Detroit op zich een vergeten gat is. Hij beweert achtenzeventig te zijn en ik zie niet meteen een reden om hem niet te geloven. Hij is gehuwd met Sandra Woodward, die ik iets jonger dan hem schat; een stil maar vriendelijk, eerder een beetje wereldvreemd mens. Ze leven van Bensons karig als arbeider bijeengesprokkeld pensioen en het geld dat drie van hun vijf kinderen hen zo nu en dan toestoppen -de andere twee zijn werkloos. Douglas, de kleine die op de video te zien is, is de jongste van hun acht kleinkinderen.
De ouwe was in het begin helemaal niet in mijn verhaal ge´nteresseerd. Hij was eerder pissig omdat iemand misbruik had gemaakt van de home video. Hij bleef maar doordrammen dat hij een R & B man was en dat dat rapgedoe niets meer was dan een grapje om zijn kleinzoon te plezieren. Zelfs mijn gegoochel met de dollars die mogelijk te verdienen vielen, weekten weinig enthousiasme los. Tot ik de kleine Douglas inschakelde. Want die kleine ging natuurlijk zowat uit zijn dak toen ik hem vroeg wat hij er van zou vinden indien opa een echte rapper zou worden. Tja, grootouders en hun kleinkinderen...'
'Dus hij heeft toegehapt?' vroeg Schultz.
Radzinski knikte en haalde het getekende contract uit de binnenzak van zijn colbert.
Gluckstein veerde, verrast door Radzinski's snelle succes, overeind en vroeg: 'Aan de minimumcondities?'
'Aan de minimumcondities,' herhaalde Radzinski fier.
'Al een geluk dat zijn kinderen er niet waren,' merkte Schultz op, 'want dan waren we er beslist niet zo goedkoop vanaf gekomen. Je kent die nikkers: inhalig tot en met...'
Gluckstein geeuwde. Hij was te laat in bed gekropen. Een dineetje met een collega van Prime Time Label was danig uit de hand gelopen. Na het eten in "Chez Robert" hadden ze het in een nabijgelegen bar op een zuipen gezet tot de man van Prime Time ladderzat van zijn krukje was gedonderd. Toen Gluckstein de ongelukkige na enige verzorging van een gapende hoofdwonde in een taxi had gedeponeerd, bleek het al vroeg in de ochtend en tegen de tijd dat hij zelf in bed lag was de zon al opnieuw aan het opkomen.
Zo'n uitspattingen waren niet meer aan hem besteed. Niet dat hij er geen zin meer in had, maar zijn werk nam te veel tijd en energie in beslag. De muziekbizniz was ongemeen hard en je moest constant bij de pinken blijven. Je kon je geen flaters permitteren, want het promoten van de artiesten alleen al kostte fortuinen waar slechts winst op gemaakt werd wanneer hun muziek als zoete broodjes over de toonbank ging. De meeste zangers en muzikanten waren na twee uitgebrachte singles al veroordeeld tot de vergetelheid, dus kon je er maar beter voor zorgen dat die nummers gouden hits werden. Het was ooit anders geweest, toen alles nog niet prefab en fastfood was, maar dat was lang voor Gluckstein zijn tijd. En gelukkig maar, want anders had die wetenschap wel eens een fatale melancholie kunnen oproepen..
'Wanneer haal je hem naar hier?' vroeg Schultz aan Radzinski. 'Want ik zou die vent wel eens in levende lijve willen ontmoeten.'
'Dat laat ik aan een ander over,' gromde Radzinski. Hij trok de kraag van zijn hemd los en toonde een brede, bloedrode, schuin over z'n adamsappel lopende kras.
'Wat heb jij uitgespookt?' vroeg Schultz lichtjes geschokt.
'Ik? Niks! Die klote negerwijk daar... Ik stond op het punt om in mijn auto te stappen toen ik aangesproken werd door ÚÚn of andere crackhoer. Godver... Een graatmager mens, trillend op haar benen, vol huiduitslag, een goedkope pruik scheef op haar kop. "Hey schatje, voor vijf dollar geef ik je de pijpbeurt van je leven," wauwelde ze. Ik antwoorde: "Rot op, teringwijf," maar dat had ik dus beter niet gedaan. Al een geluk dat Benson Floyd tussenbeide kwam, of die teef had me naar alle waarschijnlijkheid de ogen uitgekrabd.'
Schultz schudde het hoofd en zei doodernstig: 'Mike, je weet toch dat die nikkers lange tenen hebben...'
'Hoe dan ook, stuur volgende keer maar iemand anders,' zei Radzinski.
Schultz keek Gluckstein vragend aan, maar die had zijn antwoord al klaar.
'We zullen Tyra sturen, dan heeft ze meteen het snoepreisje dat ik haar al zo lang heb beloofd,' zei hij, waarna Schultz en Radzinski in een vette, sarcastische lach uitbarstten.

(wordt vervolgd)

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    ik blijf het fantastisch vinden .
    koyaanisqatsi: bloos...

    thnks
  • aquaangel
    altijd is er weer die koffie ;))

    enne voor $ 5,-- een pijpbeurt haha... en daar doen
    ze hun mond toch niet voor open??

    graag gelezen
    koyaanisqatsi: thnks
  • Ghislaine
    Topklasse.
    koyaanisqatsi: auteur buigt het hoofd... nederig...
  • RolandBergeys
    Schitterend alweer!
    koyaanisqatsi: thnks
  • fenk
    Verzorgde taal, maar zeker niet saai, en steeds weer die vlotte dialogen. Je steekt er bovenuit.
    koyaanisqatsi: dank dank dank etc etc etc
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .