writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

In het Spoor van... (2)

door koyaanisqatsi

Er was goed en slecht nieuws voor Hapklaar en Stoppel. Cedric Leconférencier was aan zijn eind gekomen door een doodeenvoudige hartaanval. Een natuurlijk overlijden dus, waaruit voortvloeide dat er geen nood was aan een speurtocht naar een ondeugende dader van een zwaarwichtig misdrijf. Lastig was echter het feit dat het een compleet raadsel was hoe de vent in tuin van de dame van de blote beeldjes was beland. Er was niet het minste spoor van een voetafdruk en erheen gesleept was hij ook al niet. Nee, het leek wel alsof de stumperd vanuit de hemel in de tuin was gedropt en dat was een gegeven waarmee de rechercheurs onmogelijk hun onderzoek konden afsluiten.
Navraag bij de buren leverde niets op: 'Niks gehoord, niks gezien,' leek zowat het credo van de ganse wijk.
Cedric Leconférencier zelf was ook niet echt behulpzaam. Zijn paspoort had hij dan wel netjes ter inzage klaargehouden maar de portefeuille die in zijn broekzak werd gevonden vertelde alleen maar dat hij voldoende cash op zak had om niet als landloper te worden opgepakt. Een paar telefoontjes met de Canadese ambassade leerden dat hij geen naaste familieleden had, de (trotse?) bezitter was van een blanco strafregister en de kost verdiende als verkoper van zelfgemaakte indianenpoppetjes. De immigratiedienst van de nationale luchthaven liet weten dat hij als reden van zijn bezoek 'toerist' had opgegeven maar dat het vakje 'verblijfplaats' op zijn immigratiefiche oningevuld was gebleven.
'Weer zo één die opzettelijk wilde proberen niet te bestaan,' luidde Hapklaars gefrusteerde conclusie. Stoppel kon het alleen maar met hem eens zijn.
Op verzoek van de rechercheurs doorsnuffelde de Canadese politie de woonst van Leconférencier -een bescheiden studio in een sombere buurt van Montréal- maar zoals verwacht kon worden, kwam ook vanuit die hoek geen enkele informatie die de mysterieuze landing van 'vriend Cedric', zoals Hapklaar de onfortuinlijke had omgedoopt, kon verklaren.
De agenten waren de wanhoop nabij, hadden al enkele keren gebrainstormd om het verhaal een zodanige draai te geven dat ze de zaak konden afsluiten toen ze opnieuw werden opgebeld door de dame van de blote beeldjes. Ze had in de tuin alsnog iets gevonden dat aan het oog van zowel de speurders zelf als het onderzoeksteam was ontsnapt en dat misschien van enig nut kon zijn.
Hapklaar en Stoppel lieten er geen gras over groeien. Ze haastten zich naar wat ze ondertussen het 'Museum van de Stenen Blootlopers' noemden en werden op precies dezelfde wijze als de eerste keer ontvangen -alleen, de blikken koekjestrommel bleef ditmaal in de kast.
'Wel, mevrouw,' vatte Hapklaar als naar gewoonte de koe bij de horens, 'wat hebt u voor ons?'
'Waarom noemt u me niet gewoon Viviane?' glimlachte de dame een beetje ondeugend. '"Mevrouw", dat klinkt zo afstandelijk; zo getuigend van gebrek aan intimiteit. En tenslotte zijn we op een bepaalde manier toch met mekaar verbonden...'
Hapklaar zuchtte en trok zijn wenkbrauwen op. Hij wist wat komen zou: een tussenkomst van zijn collega die zo voorspelbaar was als het dagelijks op- en ondergaan van de zon.
'Goed dan, Viviane...' zei Stoppel.
"Yeah, right," dacht Hapklaar.
Viviane haalde een gelig kaartje tevoorschijn dat ze voor zich op de salontafel legde en vervolgens met haar rechterwijsvinger richting rechercheurs schoof. Hapklaar wipte lichtjes op en nam het kaartje beet.
'Dat heb ik gevonden, zo goed als helemaal verborgen onder Davids sokkel... Ik wilde mijn schat met een zeepsopje verlossen van die vreselijke duivendrek toen ik een uitstekend hoekje opmerkte. Het was lang niet eenvoudig dat ding vanonder dat gevaarte uit te peuteren. Ik heb er zelfs een pincetje moet bijhalen...'
'Negrita vier vijf zeven nul nul acht twee twee nul vier Botana Nak tel zeven zeven zes zes acht drie drie vijf vijf negen vier...' las Hapklaar halfmompelend van het kaartje.
Het klonk hem bijna als moderne wiskunde, een vak waar hij, een kwart eeuw na zijn afscheid van de middelbare school, nog steeds bijna letterlijk de daver vanop het lijf kreeg.
'Mag ik?' vroeg Stoppel, nodeloos want hij had het kaartje al van tussen Hapklaars vingers weggeplukt.
'En? Wat denkt u, heren?' vroeg de dame van de blote beeldjes.
'Tja,' klakte Hapklaar, 'wie weet... We kunnen in Canada laten nagaan of het handschrift met dat van de overledene overeenkomt en...'
'Vreemd... Heel vreemd...' onderbrak Stoppel ongewild.
'Wat?' gromde Hapklaar.
'Dat telefoonnummer,' zei Stoppel. 'De eerste nummers betreffen duidelijk een internationale code; alleen, er is geen enkel land met de code zeven zeven...'
"Hoor hem, Alexander Godverdomme Graham Bell..." vloekte Hapklaar binnensmonds. Hij had natuurlijk een modderfiguur geslagen omdat hij zo iets eenvoudig niet meteen had opgemerkt. (Alleen, hij zou het ook nooit opgemerkt hebben, om de heel eenvoudige reden dat hij er geen flauw benul van had dat code zeven zeven onbestaande was.)
'Nou, in alle geval bedankt,' zei hij terwijl hij rechtveerde, 'hopelijk komt het van pas...'
'Oh,' zei de dame van de blote beeldjes, 'blijft u dan niet eten? Daar had ik eerlijk gezegd toch wel een beetje op gerekend.'
'Eten?'
Hapklaar keek Stoppel aan, wist wat komen ging en werd al op voorhand depressief.
'Nou, dat lijkt me prima,' glimlachte Stoppel. 'Hé, Bob, dat komt toch goed uit. Moeten we ons voor één keertje niet aan junkfood wagen...'
'Tja, lijkt me wel leuk,' reageerde Hapklaar volkomen emotieloos, waarna hij zich met een plof opnieuw in de zetel liet vallen.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Hoe geschifter hoe beter :)
    Je bent één van mijn favo schrijvers hier, 't is wat Ghislaine zegt, uitstekend is te mager voor jou.
    xxx
    koyaanisqatsi: Nounou...
  • ivo
    ik blijf zoiets wel leuk vinden, alhoewel het nu wel wat rommeliger was, maar toch een leuk intermetzo
    koyaanisqatsi: thnks
  • Ghislaine
    Dat warrige onderbreekt de vlotheid. Toch blijft uitstekend een mager beestje voor jouw verhalen.
    koyaanisqatsi: slik...

    thnks
  • RolandBergeys
    Sluit me aan bij Ghislaine.
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .