writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

In het Spoor van... (3)

door koyaanisqatsi

De stank was niet te harden, deed denken aan de zaak Seniorie Sint Pancras, toen ze vijf in verre staat van ontbinding verkerende bejaardenlijken vonden in de kelder van Alfred Deltoorri, de compleet tilt geslagen directeur van het rusthuis. De vent was het beu naar gezeik over constipatie, zere benen, ondankbare kleinkinderen en te vette frieten te moeten luisteren en had er niks beters op gevonden dan de meest contestante oudjes in de kelder aan de muur te ketenen tot de hongerdood erop volgde. Dom natuurlijk, want één of twee weggelopen bejaarden klonk nog aannemelijk, maar vijf was zelfs voor de meest goedgelovige ongeruste nazaat iets te veel van het goede. En toch... Was er na verloop van tijd niet die afgrijselijke, overal doorheen priemende stank geweest, dan had de zoektocht hoogstwaarschijnlijk veel langer geduurd. Want hoewel totaal geflipt, wist Deltoorri verdomd goed wat acteren was. Janken deed hij, als een klein kind, telkens wanneer meneertje Derijck, Doof Paultje, oud biljartkampioen Modest Ickel, Marietje Koksokkers en Stientje Vanarwegen ter sprake kwamen. Alsof hij beroofd was van zijn eigen vlees en bloed...
Hapklaar vervloekte Stoppel als nooit tevoren.
"'t Is de allerlaatste keer geweest, dat ik mijn oren naar die halfzachte laat hangen..." sakkerde hij, terwijl een zoveelste portie spetterkak de closetpot in donderde. Hij voelde zich letterlijk leeglopen, trok een link naar allerlei al dan niet denkbeeldige tropische ziekten en bleef zieltogend zitten, omdat het geen nut had om voor amper dertig seconden recuperatie op handen en voeten naar zijn bed te kruipen.
De vegetarische schotel die de dame van de blote beeldjes nochtans met veel zorg had bereid, was de rechercheurs duidelijk niet bekomen. Stoppel was de eerste die letterlijk onraad rook. Onderweg naar huis -het was vrij laat geworden, daar bij de dame-, kreeg hij last van abnormaal hardnekkig lang geurende winden. Hapklaar had verveeld de vier autoraampjes opengedraaid maar wijselijk gezwegen omdat het gerommel in zijn eigen buik ook al niet veel goeds voorspelde. En een kwartier later was het hek van de dam. Zowel Hapklaar als Stoppel bereikten nog net op tijd het toilet om er de volgende uren zo goed als niet meer af te komen.
"Die idioot ook," bleef Hapklaar maar op Stoppel hameren, "als hij maar vriendelijk kan doen tegen de wijven..."
Stoppels gedachten daarentegen bleven ondanks zijn eigen lijdensweg plichtsbewust bij Cedric Leconféroncier.
"Negrita vier vijf zeven nul nul acht twee twee nul vier Botana Nak tel zeven zeven zes zes acht drie drie vijf vijf negen vier..."
De gegevens op het kaartje bleven maar door zijn hoofd malen.
"Van zodra ik hier doorheen ben," plande hij optimistisch, "fax ik een copie van het kaartje naar Canada door. Misschien vergis ik me en is het telefoonnummer simpelweg een lokale code van ginder..."
De mogelijkheid dat het kaartje niet aan Leconférencier had toebehoord wilde Stoppel niet eens in overweging nemen. Dùrfde hij niet eens te overwegen. Want het was hun enige houvast, hun enige mogelijkheid om alsnog iets wijzer te worden. Hoewel... Want zelfs al slaagden ze er in iemand te vinden die Leconférencier had gekend, dan nog was het uiterst twijfelachtig dat de persoon in kwestie de bijna Messiaanse aanwezigheid van de levenloze in de tuin van de dame van de blote beeldjes zou kunnen verklaren. Wat konden ze immers van zo iemand verwachten? Dat hij ging zeggen: 'Oh, maar da's toch poepsimpel: Cedric Leconférencier kon vliegen! Waarschijnlijk is hij in volle vlucht onwel geworden, neergedaald en heeft hij kort nadien de geest gegeven...'
Stoppel wist het niet, zag zijn gedachten verstoord door loodzware, wilde borrelgeluiden, die als een stroomversnelling doorheen zijn ingewanden rolden, gaf zich willens nillens over aan een zoveelste uitbarsting van stank en zo goed als vloeibare stoelgang en kreunde: 'Goh, zou Hapklaar er ook zo erg aan toe zijn?'

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Jouw verhaal lijkt ook weer zo poepsimpel uit je pen te vloeien :))
    x
    koyaanisqatsi: poepsimpel..? wel heel toepasselijk op dit hoofdstuk... ;-)
  • ivo
    het eerste ouderlingentehuis dat de gasten doet uitdrogen omdat ze te lastig zijn, zodat ze sneller zouden sterven, moet zeker niet meer uitgevonden worden. De afschuw van hoe men soms met oude mensen omgaat is vaak veel erger dan de stank die je hier beschreef.
    Een oude man die zijn waardigheid verliest omdat die ziek is, en dan maar in zijn onderbroek de gang op mag ... mensenkinderen toch, wat kunnen sommige mensen hard zijn ..

    Een mooi verhaal, ik blijf het volgen
    koyaanisqatsi: nog even... paar hoofdstukjes...

    thnks
  • aquaangel
    ai graag gelezen weer...


    copie-kopie

    xxx
    koyaanisqatsi: 't is wel minder sexy dan bateau rouge natuurlijk...
  • feniks
    'spetterkak' ... zalig woord! *grijns*
    Knap geschreven, erg meeslepend.
    koyaanisqatsi: zalig woord... onzalige geur...
  • Ghislaine
    Simply the max.
    koyaanisqatsi: havelaar?

    thnks
  • lilKim
    Een moordonderzoek van jouw hand, dat wordt nog leuk.
    Momenteel zou ik niet graag in het spoor van Stoppel en Hapklaar willen zitten, maar in wiens spoor zitten we dan wel?? Of loop ik nu op de zaken vooruit?
    koyaanisqatsi: op het verkeerde, vrees ik...
  • RolandBergeys
    Ja, je sleept ons mee, joh!
    koyaanisqatsi: en jullie wegen... (puf) geloof me...
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .