writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

In het Spoor van... (4)

door koyaanisqatsi

Drie dagen later was er nieuws uit Canada: het handschrift op het kaartje was beslist van wijlen Cedric Leconférencier, "Negrita vier vijf zeven nul nul acht twee twee nul vier Botana Nak tel zeven zeven zes zes acht drie drie vijf vijf negen vier" was voor de Canadese politie een even groot vraagteken als voor de zich opnieuw onder de levenden bevindende Hapklaar en Stoppel.
Tegen hun zin -beide mannen hielden veel meer van het veldwerk, buiten- sloten de speurders zich op in hun kantoor en begonnen ze bestanden van adressen en telefoonnummers uit te pluizen en het internet af te schuimen. Vergeefse moeite, want ook al kwamen alle gegevens van het kaartje afzonderlijk ontelbare keren aan de oppervlakte, nergens kwam er een bruikbaar verband bovendrijven.
'Die dooie Canadees begint me danig de keel uit te hangen,' liet Hapklaar zich tegen valavond ontvallen. 'Nog even en ik ga mijn eigen voetafdrukken in die godverrekte tuin planten, zodat we dit kutzaakje kunnen afsluiten.'
Stoppel keek zijn collega medelevend aan.
"Sukkelaar," dacht hij, "alsof de commissaris dat als een plausibele afsluiting van het dossier zou aanvaarden."
Hij haalde zijn gsm boven, legde het fameuze kaartje voor zijn neus en tikte het nummer zeven zeven zes zes acht drie drie vijf vijf negen vier in.
'Wat haalt dat nu uit?!' blafte Hapklaar, 'je zei toch zelf dat het een onbestaand nummer is...'
Stoppel legde een vinger op zijn mond en mompelde: 'Je weet maar nooit...'
Hapklaar schudde het hoofd, sprong recht, maakte een wegwerpgebaar, graaide zijn kolbert van de kapstok en maakte aanstalten om op te stappen. Maar Stoppel begon met zijn vingers te knippen, siste: 'Tssss... Bob... Bob..." en zette het geluidsvolume van zijn gsm helemaal open.
'...omatisch antwoordapparaat van Botana Nak, Negrita vier vijf zeven nul nul acht twee twee nul vier, Eerste Officier op het vlaggeschip Griot, transportmiddel van de officiële interplanetaire vertegenwoordiging van de Unie van de Staten van de planeet Bol Eén. Momenteel ben ik er niet, maar ik bel je zo gauw mogelijk terug...'
'Krijg nou de klere...' slikte Hapklaar terwijl hij opnieuw ging zitten.
Stoppel keek hem aan alsof hij de stem van een spook had gehoord en probeerde iets te zeggen maar kreeg zelfs geen dierlijke klank uit zijn stembanden geperst.
'Krijg nou de godverdomde klere...' herhaalde Hapklaar, en hij liet zijn mond zo wijd openvallen dat het ronduit belachelijk was.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Verrassend (maar dat had ik kunnen weten :))
    x
    koyaanisqatsi: ik probeer altijd mezelf te verrassen, dus zolang dat lukt... ;-)
  • drebddronefish
    Ik heb de vorige afleveringen nog niet gelezen, maar dit is alvast een stevig stukske dialoog, blijkbaar iets ernstiger opgevat dan gewoonlijk:-) Ik kan mis zijn natuurlijk, ik zou alles moeten lezen om het in de context te zien
    groetjes
    koyaanisqatsi: always welcome...

    thnks
  • ivo
    ik heb het vorige wel gelezen en lees steeds verder, het verhaal loopt zeer mooi door en blijft zeer leuk om lezen.


    koyaanisqatsi: ondanks de verschrikkelijke inhoud (?)
    thnks
  • Ghislaine
    Simply the max!! Ik blijf volgen op de voet, aan de hand van je rechercheurs.
    koyaanisqatsi: die twee doodwroeters...
  • RolandBergeys
    En weer volg ik Ghislaine.
    koyaanisqatsi: weer thnks
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 1 lid: Koyaanisqatsi.