writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

In het Spoor van... (7) (Slot)

door KOYAANISQATSI

Begrijpelijkerwijs zat Schele Margerietje er tamelijk ongemakkelijk bij. Ze beet nerveus op haar roze gelakte nagels, liet haar linkerbeen enerverend trillen en had al zo vaak door haar nochtans modieus opgemaakte kapseltje gerommeld dat haar middenblonde haardos een eerder verwilderde aanblik bood. Toen Hapklaar en Stoppel het enge want helemaal kale kamertje waar ze zat te wachten betraden, sprong ze uit angst, onzekerheid, en toch ook wel een beetje uit respect, van het oncomfortabele stoeltje dat een weinig spraakzame agente bijna letterlijk onder haar had geduwd.
Stoppel en (zelfs!) Hapklaar moesten diep slikken. Schele Margerietje mocht dan inderdaad tot op het onvermijdelijk lachwekkende scheel zien, haar in een roze latexkleedje gestoken figuurtje was van een zandlopergehalte dat zelfs de meest tevreden eunuch zou doen barsten van verlangens naar eerdere, "completere" tijden.
'Euh... Margerietje...?' vroeg Hapklaar, voor zijn doen opvallend aarzelend en, nog veel opvallender (!), op een rustige, beleefde toon.
'Eigenlijk heet ik Priscilla,' antwoordde Schele Margerietje, 'maar in het milieu kent iedereen me als Schele Margerietje. Vraag me niet waarom want...'
En dan, zo opeens, zonder dat de rechercheurs nog maar een woord hadden gezegd of een gebaar hadden gemaakt, barstte het meisje in huilen uit.
''t Is allemaal mijn stomme schuld... Snikboehoehoe... Onnozele trut die ik ook ben... Snikboehoehoe...'
Hapklaar gebaarde dat Stoppel koffie moest halen; galant als altijd aarzelde hij geen seconde.
'Hier,' mompelde Hapklaar terwijl hij Schele Margerietje een sigaret aanbood. 'Dat zal opluchten...'
'Ik rook niet,' snikte Schele Margerietje.
"Ik wel," dacht Hapklaar en hij stak de sigaret dan maar zelf op.
Stoppel stond alweer in het kamertje, met een bakje koffie en een chocoladereep.
Hapklaar keek hem aan met een blik van: "Kan jij dat nu echt niet laten: de brave sul uithangen?" trok eens stevig aan zijn sigaret en zei tegen Schele Margerietje: 'Nou meisje, vertel het maar... Het zal je goed doen...'
'Och, ik... Sniksnik... Het is allemaal begonnen met die klant die doodviel...'
'De klant die doodviel?' herhaalde Hapklaar met opgetrokken wenkbrauwen.
'Ja,' knikte Schele Margerietje. 'Een ietwat rare man, gekleed in rokkostuum. Hij sprak een Frans waar ik nauwelijks wat van verstond -vreselijk accent gewoon- en pas na heel wat gebarentaal werd het me duidelijk dat hij niks meer dan een gewone beurt wenste. Nou, dus liet ik me betalen en kleedde me uit, en toen, zo opeens, toen ik in mijn blootje voor hem stond, reutelde hij iets in de aard van 'Sacrebleu! Ce corps!!', sloeg achterover, spuugde wat speeksel naar buiten en blies zijn laatste adem uit. '
'Stop!' riep Hapklaar. 'Stoppel, hou haar in de gaten, ik ben zo terug.'
Hapklaar stormde naar buiten, een verbouwereerd Schele Margerietje en een verbaasde Stoppel achterlatend. Stoppel prutste het papier van de chocoladereep en bood Schele Margerietje een stukje aan.
'Ik lust geen chocolade,' zei ze hoofdschuddend.
Met een ruk vloog de deur opnieuw open. Hapklaar sprong naar binnen en duwde hijgend een foto onder Schele Margerietjes neus.
'Is dat 'em?!' vroeg hij roepend.
Schele Margerietje slaakte een ijselijke kreet, veerde omhoog, sloeg de handen in het gelaat, begon brullend te huilen en liet haar hoofd herhaalde malen op en neer schokken.
Hapklaar trakteerde Stoppel op een triomfantelijke blik.
'Zo ver zijn we al!' zei hij, terwijl hij de foto aan Stoppel gaf.
'Natuurlijk,' zei Stoppel, 'de Canadees die...'
Hapklaar legde Stoppel met een handgebaar het zwijgen op.
'Vertel verder, meid...'
'Wel... Snik... Ik was natuurlijk in paniek en belde Billy op. Een paar minuten later stond hij in mijn kamer om slechts te kunnen bevestigen wat ik vanaf het eerste ogenblik had gevreesd: die meneer was dood...
"Niks van aantrekken," zei Billy, "dat los ik wel op," en hij begon de man zijn zakken te doorzoeken. Tja, en toen bleek dat die meneer duizenden euro's op zak had was Billy natuurlijk in alle staten.
"Bingo! Kassakassa!!" riep hij keer op keer terwijl hij de bankbiljetten kuste. En toen... Ach... Ik had 's middags een mooi purperen kleedje gezien in een haute couturezaak en dus vroeg ik Billy of ik niet wat van die euro's mocht hebben.
"Jij op geld beluste teef!" en een paar klappen in mijn gezicht was zijn antwoord. Nu... Nu zie je d'r al zo goed als niks meer van, maar het leverde me wel een gezwollen kaak, een ferme bloedneus en een blauw oog op. En... Ach... Snikboehoehoe...'
Schele Margerietje probeerde verder te vertellen maar haar woorden verzopen in tranen en snot. Stoppel haalde er een pakje tissues bij, Hapklaar rookte nog een twee en derde sigaret en uiteindelijk kwam het hortend en stotend op het volgende neer:
Fritz de Cokedealer, min of meer Schele Margerietjes vaste vriendje, was razend geworden toen hij zag wat Billy de Pimp had uitgericht. Hij had Schele Margerietje getroost en beloofd dat hij die smeerlap zijn streken wel betaald zou zetten. Macho en onnozel als hij was, had hij een moment afgewacht waarop Margerietje in Billy de Pimp zijn buurt was, zodat ze met eigen ogen kon vaststellen dat hij zijn belofte hield. Toen Margerietje Fritz een blaffer zag bovenhalen had ze meteen beseft dat zijn wraak wel heel extreem was en had ze geschreeuwd: 'Nee, Fritz, dat niet!'
Maar toen was het al te laat. Drie van dichtbij afgevuurde kogels stuurden Billy de Pimp naar het Pooierswalhalla en Fritz de Cokedealer binnen afzienbare tijd voor een weinig gezellige periode naar de gevangenis.
Al bij al een eenvoudig, bijna klassiek verhaal; het soort historie dat zich wel vaker afspeelt in de schemerige onderwereld van gewiekste bandieten, harteloze schoften, zichzelf overschattende dommekloten en brute pechvogels.
Minder alledaags was de verklaring voor de bizarre verplaatsing van de dooie Cedrice Leconférencier, van een sjofel raambordeel naar de keurige tuin van een op het eerste gezicht toch ook wel keurige dame. Wat bleek? Het schaamteloos uitbuiten van hoertjes had Billy de Pimp niet alleen betrekkelijk rijk maar ook megalomaan gemaakt. De mafkees had zich zowaar een kleine helikopter aangeschaft.
"Zo maar, om voor de leut wat boven de domme massa te gaan cirkelen," zoals hij het bekakt had uitgelegd. En met die onverwachte dooie kwam dat stukje peperduur speelgoed natuurlijk goed van pas. Hij had de levenloze Canadees in zijn wagen gesmokkeld en was er mee naar de helihaven gebold. Ondertussen had hij één van zijn ondeugende maatjes opgetrommeld om een handje te komen helpen. Uit minachting voor de goegemeente had hij Cedric Leconférencier vervolgens met een belachelijke voorzichtigheid -paspoort netjes in de hand!- in een lukraak gekozen tuin gedumpt, en om alle schijn van misdaad uit te wissen had hij, weliswaar met pijn in het hart, wat geld bij de onfortuinlijke achtergelaten.
Hapklaar en Stoppel vroegen zich af waarom zowel Viviane Diercksens als haar buren niks van een neerdalende helikopter hadden gehoord maar waren te opgelucht dat het mysterie was opgelost om zich daar echt het hoofd over te breken. De commissaris noemde het "puur geluk, zoals alleen knoeiers kunnen hebben" en ondertekende met tegenzin het door beide rechercheurs ingediende dossier.
Daarna werd alles opnieuw peis en vree in het district waar Hapklaar en Stoppel de misdaad bestreden. Voor een paar dagen althans...

EINDE

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Jij schrijft de grootste schurk nog heilig :))
    x
    KOYAANISQATSI: Nee hoor. Er zijn schoften waar ik absoluut geen genade voor ken.
  • RolandBergeys
    Ja, einde, dat "voor een paar dagen althans" houdt zo veel vervolgen in hé...

    Knap!
    KOYAANISQATSI: thnks roland
  • Ghislaine
    Je krijgt een mens waarachtig nog aan het lachen ook. Hier noemen ze het bovendien geen pure geluk maar echt hoeren sjans.
    KOYAANISQATSI: ja, maar dat een beetje te toepasselijk hé...
    thnks dame G.
  • aquaangel
    einde.....dat klinkt altijd zo definitief een vervolgje kan best ;)


    KOYAANISQATSI: wacht maar...
  • ivo
    knap hoor ... en onderhoudend
    KOYAANISQATSI: thnks IVO
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .