writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

In het Spoor van... (Nawoord: Hoe zou het zijn met...?)

door koyaanisqatsi

Detectieve Hapklaar zag het uiteindelijk toch niet meer zitten met partner Stoppel en vroeg zijn overplaatsing aan naar overzeese gebieden. Gezien zijn reputie van knoeier werd zijn aanvraag tot driemaal toe geweigerd. Tot er op een dag, bijna toevallig, een plaatsje vrij kwam als "enige agent" op een eiland met nauwelijks honderd inwoners. Hapklaar moest serieus inleveren op zijn inkomen, kwam terecht tussen ernstig door inteelt getekende afstammelingen van kolonialen, geraakte aan de drank, herpakte zich, werd geheelonthouder en is tot op heden nog steeds de "enige agent" op het eiland. Sinds kort heeft hij eindelijk toegegeven aan zijn jarenlange onderdrukte homosexuele gevoelens en leeft hij samen met één van de zeldzame, lokale mietjes.

Detectieve Stoppel kreeg een nieuwe partner, de pas afgestudeerde Allyson Frank, dochter van Caraïbische inwijkelingen, bloedmooi, atletisch, intelligent en "moordend" ambitieus. Het duurde geen maand of Stoppel was tot over zijn oren verliefd op haar. Allyson beantwoordde zijn liefde voor zover het in haar kraam paste, hetgeen er in de praktijk op neerkwam dat Stoppel zowel letterlijk als figuurlijk haar slaaf werd. Het spelletje bleef duren tot Allyson het hogerop ging zoeken en een vaste relatie aanging met een succesvolle, al even ambitieuze procureur. Stoppels hart brak in stukken en noodgedwongen deed hij het ontoelaatbare: hij vroeg een andere partner. Het resultaat was zoals verwacht: hij werd door iedereen gemeden als de pest en kon voor de rest van zijn carrière alleen de straat op. Net zoals in de tijd dat hij met Hapklaar werkte, bakt hij er sindsdien zo goed als niks van.

Viviane Diercksens verhuisde enige tijd nadat de zaak Leconférencier was opgelost. De gedachte dat er een in lijk in haar tuin had gelegen liet haar niet meer los en deed haar met tegenzin besluiten haar huis te verkopen. Met het geld trok ze naar een klein, haast rustiek dorpje, waar ze kleine boerderij begon. Ze werd verliefd op de lokale veearts die meer dan normaal haar kippen, geiten en schapen kwam "controleren" en begon een op zijn zachtst uitgedrukt, extreem geladen verhouding met hem. (Hij was namelijk al getrouwd.) Als het aan haar ligt blijft haar leventje tot op het einde van haar dagen zo voortkabbelen.

Velma werkt niet langer als secretaresse. Het gescheld van de commissaris maakte haar kotsmisselijk en deed haar op zekere dag besluiten om op te stappen. Ze is nu een veelgevraagd fotomodel en mannequin voor damesondergoed en staat op het punt auditie te doen voor een soap over het dagelijkse leven in een ouderlingentehuis.

De commissaris doet nog steeds hetzelfde werk.

Na het verlies van zowel haar pooier als haar vriendje geraakte Schele Margerietje danig op drift en na het bestelen van een bezopen klant -die toevallig een rechter was- belandde ze zelf voor een enige tijd in de gevangenis. Sinds haar vrijlating verdient ze de kost als naaktmodel voor goedkope blootblaadjes en pikt ze zo nu en dan een rolletje mee in een pornofilm. Haar artiestennaam is Cross-Eyed Betty.

Fritz de Cokedealer zit een veertig jaar lange dwangarbeid uit. Gezien zijn huidige leeftijd (vijfendertig), zal hij pas oud en versleten opnieuw van zijn vrijheid kunnen genieten. Hij heeft ondertussen wel een goed lopend drugsnetwerkje uitgebouwd, hetgeen hem in staat stelt een redelijk comfortabel leventje achter de tralies te slijten.

Op de begrafenis van Billy de Pimp was slechts één aanwezige: zijn alcoholistische moeder, die er wonderwel in slaagde de hele verdoemde dag geen druppel drank aan te raken. Een prestatie die ze in jaren niet meer had klaargespeeld.

De Canadese autoriteiten lieten het stoffelijk overschot van Cedric Leconférencier op hun kosten naar zijn geboorteland overvliegen. Daar werd hij in alle soberheid begraven. Omdat men geen weet had van zijn religieuze overtuiging werd de uitvaart bijgewoond door een anglicaanse priester, een dominee, een rabbijn, een imam en een boeddhistische monnik. En daarmee was er in alle geval meer volk op zijn teraardebestelling dan op die van een ordinaire pooier aan de andere kant van de oceaan.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Geweldig!
    Met plezier je spoor gevolgd, Koyaanisqatsi.
    x
    koyaanisqatsi: En zeggen dat het uiteindelijk zal doodlopen... ;-)
  • aquaangel
    :)

    goed koyaanisqatsiaans dus ;)
    prima
    koyaanisqatsi: thnks
  • RolandBergeys
    Ja, ik volg Ghislaine, warrig vind ik het helemaal niet. Typisch Koyanisqatsiaans wel.
    koyaanisqatsi: en die is dan weer wel warrig natuurlijk...
    thnks
  • ivo
    dit is een mooi stukje avontuur, soms heel heel warrig en heel traag in verhaal, maar wel blijvend boeiend ...


    koyaanisqatsi: aub
  • Ghislaine
    Heerlijk om dit te lezen. Ik had iets van: All born with the big L on there faces.
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .