writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

GAZA (Het Miniatuurschip)

door koyaanisqatsi

'Kijk wat Ahmed voor me heeft meegebracht! Is hij niet prachtig?!'
Trots als een pauw hield Yusuf zijn geschenk voor zich uit. Salah keek met ogen vol bewondering naar het miniatuurschip, een waar meesterwerkje in zijn genre, barstend van de details en tot in de puntjes afgewerkt.
'Het moet mijn broer een fortuin gekost hebben,' slikte Yusuf, nog steeds door dankbaarheid ontroerd.
'Waar is Ahmed?' vroeg zijn vriend.
'Alweer op zee,' antwoordde Yusuf een beetje triest. 'Hij kan hier niet blijven. "Ik word gek hier op die mestvaalt," zegt hij altijd. Hij begrijpt niet hoe wij het uithouden.'
'Is hij graag zeeman?'
'Hij zegt dat het in ieder geval beter leven is dan hier. Maar eigenlijk vertelt hij niet veel...'
Salah giechelde en zei: 'Vertelt hij dan niks over de stoute meisjes in andere landen?'
'Wat bedoel je?' vroeg Yusuf met gefronste wenkbrauwen; hij had alleen maar interesse voor zijn geschenk, dus wat kwam Salah nu opeens met meisjes aandraven.
'Nou, Abbas, je weet wel, de broer van Sa´d, onze buurman, die zit altijd over stoute meisjes te praten als hij thuis is. Volgens mij is hij daarom ook zeeman geworden.'
'Ik weet niet wat je bedoelt,' zei Yusuf, 'trouwens niet alle zeelui zijn hetzelfde. En ik weet wel zeker dat Ahmed zich niet met stoute meisjes inlaat.'
Salah haalde zijn schouders op. Hij had er eigenlijk helemaal niks mee bedoeld want was zelf ook redelijk in de ban van het miniatuurschip.
'Kan het echt varen?' vroeg hij.
Yusuf zette het schip op de keukentafel, bekeek het met een haast wetenschappelijke ernst en antwoordde: 'Varen zal veel gevraagd zijn, maar drijven zal het wel.'
'Zouden we het eens niet uitproberen?'
'We kunnen niet naar het strand,' zuchtte Yusuf. 'Het is al de hele dag rumoerig buiten. Farida, van even verderop, heeft zich gisteren in een bus opgeblazen. 't Was daar vanochtend al een hele toestand.'
'Goh, een martelares, zo vlak naast je deur...' zuchtte Salah.
Yusuf reageerde niet. Ooit had hij Ahmed toevallig in de huiskamer over zelfmoordenaars bezig gehoord en zijn woorden hadden weinig lovenswaardig geklonken. Hij had zich luidop de vraag gesteld waarom de zogenaamde leiders niet zelf het vuile werk opknapten. "Waarom hangen die ouwe lullen zich niet zelf vol met springstof?" had hij eruit geflapt. "Zij zijn oud en hebben hun leven gehad. Waarom sturen die klootzakken dan jonge mensen de dood in?" Yusufs vader had geantwoord dat Ahmed zijn standpunten maar beter binnenskamers kon houden. Maar uit de rustige toon van zijn repliek had Yusuf wel opgemaakt dat hij het grotendeels met zijn oudste zoon eens was.
Fatima, Yusufs vijfjarige zusje, kwam de keuken binnengestapt.
'Salah,' zei ze met glanzende oogjes; ze droeg een splinternieuw T-shirt met Disneyfiguren, haar cadeau van grote broer Ahmed, en hoopte dat Yusufs vriend er een leuke opmerking over zou maken.
'Fatima heeft een T-shirt gekregen,' sprong Yusuf haar bij.
'Mooi,' zei Salah, niet echt ge´nteresseerd.
Yusuf kreeg opeens een idee. De grote plastieken kuip waar moeder de was in deed... Daar konden ze water in doen om het schip te laten drijven.
'Kom mee,' zei hij terwijl hij Salah bij de arm naar de binnenplaats achter de keuken trok.
Godzijdank was de kuip leeg. Yusuf trok ze tot bij de muur waar de waterkraan zat en liet de bodem vol lopen. Zijn moeder had hem geleerd zuinig om te springen met water, dus kon hij maar beter niet overdrijven.
'Wat doen jullie?' vroeg Fatima vanuit de deuropening van de keuken.
'We gaan het schip testen,' zei Yusuf.
'Zal ik het brengen?' vroeg Fatima.
'Nee!' reageerde Yusuf half in paniek. 'Ik haal het zelf wel! Jij zou het misschien laten vallen!'
Yusuf duwde zijn zusje opzij en liep naar terug naar binnen. In de verte klonk het geratel van helikopters.
De kleine jongen kon maar niet over de schoonheid van zijn cadeau heen geraken. Later word ik ook zeeman, beloofde hij zichzelf. En ik wil gaan varen op precies zo'n prachtschip als dit. Misschien kan ik wel samen met Ahmed op zee gaan. Ja, dat zou schitterend zijn.
Hij nam het schip voorzichtig in zijn armen en wilde er mee naar buiten lopen toen een explosie de buurt op zijn grondvesten deed daveren. Door het schrikken liet hij zijn schip op de grond vallen. Stukjes hout en plastiek sprongen langs alle kanten weg. Yusufs hart leek als een gummibal in zijn borstkas heen en weer te botsen. Hij zakte automatisch op zijn knikkende knieŰn maar uit angst dat het compleet uit elkaar zou vallen durfde hij beschadigde miniatuurschip niet aanraken.
Uit alle richtingen kwamen roepende en gillende stemmen de keuken binnengewaaid.
'Yusuf! Yusuf!'
Salah's stem schudde Yusuf uit zijn verdwazing. Hij stond weer recht, liep naar buiten en zag hoe een enorme rookpluim even verderop steeds hoger de hemel inrolde. Salah stond stokstijf naast de plastieken kuip, zijn anders opvallend donkere gezicht wit weggetrokken.
'Wat sta je daar nu?' vroeg Yusuf kregelig, 'je bent toch ongedeerd...'
Salah antwoordde niet en bleef voor zich uitstaren alsof hij de dood recht in de ogen had gezien.
Yusuf schudde het hoofd en merkte pas dan dat Fatima vlak voor hem op de grond lag. Haar gezichtje zat zodanig onder het bloed dat ze onherkenbaar was. Naast haar, in een steeds groter wordende bloedplas, lag een groot stuk beton.
Yusuf begreep er niks van.







 

feedback van andere lezers

  • miepe
    prachtig hoe je onschuld van kinderen in een absurd volwassen wereldkader plaatst.
    jammer dat het zo triest eindigt, natuurlijk.
    Heel knap geschreven ook!
    koyaanisqatsi: bedankt voor de rake commentaar
  • ivo
    ik volg Miepe volledig
    koyaanisqatsi: thnks Ivo
  • lin
    Heeft hetzelfde onderwerp als mijn gedicht "onvrij" maar dit is zo geweldig uitgewerkt tot een meeslepend verhaal! Jammer dat het bestaat.. Heel goed geschreven Luc!
    koyaanisqatsi: bedankt Lin
  • Ghislaine
    Kinderen betalen de rekening, ongeacht waar er problemen zijn.
    koyaanisqatsi: helaas...

    thnks
  • RolandBergeys
    Knap geschreven, emotievol
    koyaanisqatsi: thnks
  • aquaangel
    ja ja knap gedaan
    koyaanisqatsi: dank u zeer Waterdame...
  • thijl
    Kippenvel. Kinderlijke onschuld die in bloed wordt gesmoord, de waanzin van oorlog wordt uitstekend verwoordt. Ik ben er stil van.
    koyaanisqatsi: dank
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .