writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Kantoorperikelen (Vergadering bij Tussman & Schmeling)

door koyaanisqatsi

Het duurde precies zeven minuten en dertien seconden alvorens iedereen aan de ovalen vergadertafel had plaatsgenomen. Tussman opende met een kort welkomstwoord terwijl Schmeling het aantal aanwezigen telde. Sinds het ontslag van kaderlid Callibund en de pensionering van senior-trader Waligora waren ze nog maar met z'n negenen. Omdat zowel Tussman als Schmeling een hekel hadden aan lege stoelen waren de exemplaren van de afgevallenen naar het rommelhok verhuisd.
Mevrouw Jutta was zoals altijd de enige die een groot formaat notitieblok voor zich had liggen. De sierspeld op haar blazer was een geschenk van meneer Waligora.
'De beste secretaresse ter wereld verdient een geschenk op maat,' had hij gezegd bij zijn afscheid.
De loopjongen bracht sandwiches binnen: drie per persoon. Hij legde ze op het grote dienblad, dat als naar gewoonte op het tafeltje naast de diaprojector lag, en maakte zich zo opvallend mogelijk uit de voeten.
Schmeling maakte de opmerking dat senior-trader Vespasian er vermoeid uitzag.
'De jetlag heeft me geen goed gedaan,' verklaarde Vespasian zich met de opmerking akkoord.
'Hoe was Jamaica, in deze tijd van het jaar?' vroeg marketing manager Vorster.
'Duur, zoals altijd,' maakte Vespasian zich ervan af.
Tussman kuchte. Schmeling schoof zich wat comfortabeler op z'n stoel. Hevige slagregen geselde de ramen, de wind blies als een razende langs de veertiende verdieping, de op één na hoogste van het gebouw.
De vergadering verliep vlot. De cijfers klopten min of meer, de statistieken vertoonden geen noemenswaardige onnauwkeurigheden, de schematische voorstelling van de uitgestippelde strategie voor het komende trimester riep bij niemand vraagtekens op. De affiches van reclamebureau Wallace genoten zoals verwacht de voorkeur op de aquarellen van Hobbes, een tamelijk onbekende kunstenaar. Heel eventjes kwam de indianenopstand in het zuiden van Canada ter sprake, maar nadien handelde men routineus de agenda af. Ter afsluiting toonde mevrouw Jutta haar borsten, die er gezien haar leeftijd nog best mochten wezen.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    sorry maar hier snap ik geen barst van. Zelfs de humor niet. Een goed omdat het vlot is geschreven, maar qua inhoud een 'niet goed' feitelijk. Het platte van de laatste zin geeft zo'n vreemde nasmaak in m'n geest. Neen, ik heb je echt beter weten schrijven.
    koyaanisqatsi: een simpele vergadering, meer zit er niet achter
  • RolandBergeys
    een kleurrijke momentopname van bij Tussman. Typisch Jutta, dat ze haar borsten toont, ze hunkert naar aandacht :))
    koyaanisqatsi: ze is gewoon trots

    thnks
  • Ghislaine
    Mooi, maar niet zo goed. Ik ben van jouw hand veel beter en spannender gewend.
    koyaanisqatsi: de druk neemt toe...

    thnks
  • SabineLuypaert
    ik snap de borsten niet meteen maar hahaha jeetje kzit nu wel met een apart beeld zenne

    koyaanisqatsi: die mevrouw is simpelweg trots...
  • lilKim
    Mmm de borsten snap ik nog, het is de rest dat me wat dwarszit. Waar is de rest van je humor??
    koyaanisqatsi: onder tafel?
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .