writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Liftje, Sister?

door koyaanisqatsi

'Liftje, sister?'
"Sister" twijfelde maar heel even; hoe weinig het ook was, de tram kostte geld en ze kon iedere cent voor wat anders gebruiken.
Nonchalance veinzend leunde ze met gekruiste armen op het voor driekwart neergedraaide autoraampje en zei: 'Ik moet naar het Centraal Station...'
'Geen probleem,' zei de man achter het stuur, 'het is wel een beetje uit de richting, maar ik zet je er wel af.'
"Sister" stapte in, het raampje schoof zoemend dicht, het straatlawaai maakte plaats voor het zacht brommende geluid van een dieselmotor en lichte jazz.
'Hoe heet je, sister?'
'Elisabeth,' loog "Sister".
'Van waar ben je?'
'Freetown, Sierra Leone,' loog "Sister" opnieuw.
Nu, 'loog' was veel gezegd. Beide antwoorden waren haar samen met een paar weinig zachtzinnige dreigementen ingepeperd en bovendien waren ze al zo vaak over haar tong gerold dat ze ze zelf begon te geloven.
De man reed opvallend voorzichtig, "Sister" ontdekte sporen van een huwelijk: een gouden ring aan een ringvinger, een babystoeltje op de achterbank.
Vandaar zijn angst voor een ongelukje, hoe klein ook. Vrijgezellen konden zich veel meer veroorloven. Die mochten eender wie oppikken en uitspoken wat ze wilden, het zou hun eerder een medaille dan een scheve blik opleveren. Maar voor getrouwde mannen lag dat natuurlijk wel even anders.
'Zeg eens, Elisabeth, zou je iets willen bijverdienen?'
De man profiteerde van een rood verkeerslicht om het volume van de muziek lager te zetten.
'Hoe bedoel je?' vroeg "Sister".
'Nou ja, je weet wel...'
'Nee, ik weet niet...'
'Komaan, meid, ik weet heus wel waarom je naar de stationsbuurt trekt. Dus waarom zou je onderweg al geen graantje meepikken?'
Ditmaal twijfelde "Sister" iets langer. Niet omdat ze achterdochtig werd, maar omdat haar gedachten verschillende, vage scenario's door elkaar begonnen te gooien.
'Waar dacht je dan aan?' vroeg ze.
'Gewoon, hier in de auto, met je hand. Meer niet... We zetten ons even in een donker straatje en...'
'Hoeveel wil je betalen?' onderbrak ze -ze hoefde geen details te weten.
'Hoeveel vraag je?'
'Vijftig euro.'
Het licht sprong op groen, de man schakelde in één vlotte beweging van eerste naar tweede versnelling.
'Da's wel wat veel, vind je niet? Tenslotte moet er je niet zo veel voor doen. En je mag ook niet vergeten dat ik je al een gratis ritje geef.'
Niet zo veel voor doen, dacht "Sister" sarcastisch. Ik weet niet wie je bent, als een spook stap je zomaar mijn leven binnen en vraag je me om intiem met je penis om te gaan tot je zaad mijn hand en mijn ziel bezoedelt. En dat noem je dan: 'Niet zo veel...'
'Vijfentwintig dan?'
'Ik had eerder gedacht aan tien,' zei de man.
Vernedering kneep "Sister's" stembanden dicht, woede en machteloosheid vochten om de heerschappij over de rillingen die haar jonge lichaam oud en vermoeid maakten. Steeds weer die uitbuiting, het systematisch misbruiken van haar zwakke positie, het geprofiteer van haar hopeloze nietigheid.
'Twintig, en geen cent minder,' probeerde ze zo overtuigd mogelijk te klinken.
'Zoveel heb ik niet op zak,' antwoordde de man.
'Geef me dan wat je hebt,' zei "Sister", ervan overtuigd dat hij loog maar beseffend dat haar quasi bodemloze geldnood niet was opgewassen tegen zijn krenterigheid.
'Vijftien... Goed?'
'Oké,' gaf ze zich nauwelijks verstaanbaar gewonnen.
De weemoedige jazzmuziek begon smaakloos, bijna pervers goedkoop te klinken. "Sister" zonk weg in sombere gedachten. De muffe geur van het krot waar ze samen met dertien andere "Sisters" een paar naar schimmel stinkende slaapkamers deelde, drong haar neus binnen. Vreemd, dacht ze, hoe geuren je net zo fanatiek kunnen achtervolgen als herinneringen.
Plots liep ze weer in de laatste rechte lijn. Het borstnummer scheurde zich los van haar groene sporttopje, warme wind blies in haar gezicht, stemmen brulden haar naar haar persoonlijk record, en haar team naar de overwinning op de vier maal honderd meter tijdens een regionale atletiekmeeting voor junioren. Toen was ze nog een veelbelovend sportmeisje, nu was ze de gevangene van een torenhoge schuld. Een schuld die Mister Abucha haar en haar familie had aangepraat. Voor dertigduizend euro hielp hij haar naar Europa. Dertigduizend euro! En hoe zou ze dat fenomenale bedrag terugbetalen? Peace of cake! In Europa was dat in een handomdraai verdiend! Als kinderoppas zou ze op zijn minst drieduizend euro per maand vangen. De rekening was gauw gemaakt. Ze kon maandelijks duizend euro naar haar familie sturen- het loon van minstens tien universiteitsprofessoren!-, duizend euro aan hem, Mister Abucha himself, afbetalen en nog eens duizend euro voor zichzelf houden om in Babylon het leven van een Afrikaanse koningin te leiden.
En zo was "Sister" vertrokken. Klaar om de luiers van blanke baby's te vervangen, hun papjes te bereiden, hun bedjes te spreiden, hun zuigflessen te reinigen en, tenminste als mama en papa het toestonden,Yoruba wiegeliedjes voor hen te zingen.
Opnieuw herinnerde ze zich de pijn die haar hart aan stukken had gereten toen Mister Abucha's sprookje in werkelijkheid een illegaal hoerenbestaan bleek; een leven geterroriseerd door dreigementen en gekmakende angst; een leven besmet door vernedering, schaamte en zo goed als ondraaglijke schande. 'Het went wel,' had één van de andere meisjes haar na haar eerste klant proberen te troosten, maar het wende helemaal niet. Haar walging voor 'het beroep' nam met iedere ongewenste aanraking toe. En aangeraakt werd ze; op haar meest eerbare plekjes; op de plekjes die ze ooit gekoesterd had als een verborgen schat, gereserveerd voor Taiwo, haar vriendje in de atletiekclub.
'Zo, hier is oké, denk je niet?'
De man zijn stem klonk hees van nervositeit. De dieselmotor zweeg, de koplampen waren gedoofd, de auto stond geparkeerd in een donkere, doodlopende straat. Op het dashboard lag vijftien euro.

Het lid van de man wilde niet mee. Hoezeer "Sister" zich inspande, minutenlang bleef ze een gevecht aangaan met een lusteloos weekdier.
'Kan je niet wat helpen met je mond?' vroeg de man botweg.
"Sister" blies afkerig door haar neus, dacht aan een gebeurtenis met een klant een paar weken voordien en moest bijna kokhalzen.
'Je moet meer geld vragen, véél meer geld, als ze willen dat je zo ver gaat!' had Precious, haar vriendin, haar op verwijtende toon duidelijk gemaakt nadat ze huilend had opgebiecht wat haar was overkomen.
Maar ieder mens heeft zijn breekpunt en "Sister" had haar breekpunt bereikt. En dus begon haar hand met de moed der wanhoop de wildste kronkels te maken tot het beest eindelijk bereid leek zich te willen uitstrekken.

Ze droomde van een luchtdoop in een luxueus vliegtuig maar belandde samen met een ander meisje en twee jongens in een broeierige kajuit van een vrachtschip. De reis leek een eeuwigheid te duren, het eindeloze gestomp van de motoren werd op de duur een zodanige vanzelfsprekendheid dat hun levensritme erop afgestemd geraakte. Gelukkig was het gezelschap genietbaar. Broederlijk deelden ze het weinige eten en drinken dat ze kregen terwijl de beurtelingse uiteenzettingen van hun ambities de verveling verjoegen. Het afscheid in de haven zou achteraf de laatste hartelijke gebeurtenis voor lange tijd blijken.

Het spook begon als een stervende te kreunen, "Sister" kon het nog amper verdragen. Met haar vrije hand knoopte ze haar blouse los, waarna ze de linkerhand van de man naar de cups van haar beha leidde. Haar borsten bleven compleet gevoelloos voor de trillende vingers die als de poten van een insect over haar donkere huid trippelden.

Sunday, "Sister's" kleine broertje, kwam lachend op haar toegelopen en riep, bijna zingend: 'Feyi, grote zus, welkom thuis! We hebben je zo gemist.' Achter hem volgde de rest van de familie; Mama en Yetunde en Foluke, haar zussen, alledrie met tranen in de ogen, en Papa, met een van opluchting stralend gelaat -zijn grote meisje, zijn trots van de atletiekpiste, was terug.

Toen barstte de totem en zogen verkrampte vingers zich vast aan haar rechterborst. "Sister's" wroetende hand zette een ongecontroleerde eindspurt in, in niets te vergelijken met de schoonheid van haar atletische prestaties. De kleverige eruptie sijpelde langs haar vingers weg. Hoe hard zo ook zou schrobben, welke zeep ze ook zou gebruiken, als onuitwisbare inkt zou de zaadlozing haar hand blijven brandmerken.
'Sorry, ik heb niks om het af te vegen...'
"Sister" ging sukkelend met haar linkerhand in haar handtas, trok enkele velletjes tissue uit het daarvoor gereserveerde zijvakje, gaf er een paar aan de man en veegde met de rest haar rechterhand schoon.
Een paar minuten later werd ze, zoals beloofd, bij het Centraal Station afgezet. Toen ze uit de auto stapte sloeg een ijzige kou haar als een vermanende duivel in het gezicht. Ze haastte zich naar het portaal van de rokerige kroeg waar de "Sisters" hun klanten heen lokten. Daar gunden de vrijgevigen onder hen de meisjes het betrekkelijke fatsoen van een gore peeskamer op de bovenverdieping, terwijl de anderen zich tevreden stelden met een nummertje in één van de stinkende toiletten. Op straat was geen levende ziel te bespeuren. Het werd alsmaar kouder en zo nu dan strooide de grauwe hemel een wilde lading poedersneeuw tussen de constant aanrollende windvlagen. Als ze pech had zouden de schamele vijftien euro wel eens haar enige verdienste van de avond kunnen worden. En pech was wel het laatste waarop "Sister" zat te wachten. Nog meer "bad luck" kon ze missen als kiespijn.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Schrijnend is idd het juiste woord.
    'Ieder mens heeft zijn breekpunt' ... deze woorden breken mij.
    Life sucks.
    x
    koyaanisqatsi: Voor velen toch... x
  • ivo
    scrhrijnend en zeer mooi geschreven
    koyaanisqatsi: thnks
  • ERWEE
    Helemaal eens met ivo.
    koyaanisqatsi: bedankt RW
  • aquaangel
    heel fraai, al heb ik een bonkende kop, dansten de letters me nog net niet voor mijn ogen...heavy griep heb ik...je hebt me toch wel online gemist ;)) mag ik hopen........

    (duik zo ook mijn bed maar weer in........ :( )
    koyaanisqatsi: thnks aqua...
    take care
  • fenk
    Zeer knap verhaal; "mooi" is misschien ongepast... dat je goed kan schrijven, wist ik al langer; nu merk ik dat je ook wat te zeggen hebt. Respect.
    koyaanisqatsi: thnks
  • Vansion
    sjapo
    koyaanisqatsi: bedankt V'tje
  • nutswritingkate
    Amai...
    koyaanisqatsi: (bloos)
  • feniks
    Wat valt daar aan toe te voegen...
    koyaanisqatsi: een traan misschien?
  • Ghislaine
    Chapeau weerom Topklasse.
    koyaanisqatsi: thnks dame G.
  • RolandBergeys
    heel sfeervol, schrijnend, knap neergezet.
    koyaanisqatsi: bedankt Roland
  • littlefairytale
    Een tijdje weinig gelezen omdat de tijd ontbrak, maar als ik dit nu proef dan is mijn avond meer dan goed besteed. Erg knap geschreven. Metier. Sans doute. tine
    koyaanisqatsi: Alweer bedankt.
  • lilKim
    Tja, wat kan een mens daar op zeggen?!
    Schrijnend en zeer ingeleefd geschreven... spijtig genoeg realiteit voor velen...
    Knap gedaan Luc.

    koyaanisqatsi: bedankt L.
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .