writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Tel Aviv

door koyaanisqatsi

Terwijl Yaron op de bus stapte verscheen er een glimlach op zijn lippen. Hij had een glimp opgevangen van Annot, die dromerig met haar vredige gezicht tegen het eerste raam voorbij de middendeur leunde. Met een beetje geluk kon hij naast haar gaan zitten. Hij wurmde zich zo voorzichtig mogelijk doorheen het gangpad, snoof onderweg met tegenzin een walm van goedkoop parfum op en kwam net te laat. Een mollige, zwaar met boodschappen beladen vrouw liet zich naast Annot neerploffen en verplichtte het meisje zich smal te maken.
'Yaron...'
Annots gezicht lichtte op. Het zien van Yaron deed het ongemak dat haar zonet had overvallen in het niets oplossen.
'Annot, hoe gaat het met je?'
'Goed,' knikte Annot voorzichtig, terwijl ze uit verlegenheid haar ogen naar de straat afwendde.
Yarons hart begon sneller te slaan. Annot zag er mooier uit dan ooit -zo betoverend oosters. Hij begreep de meeste van zijn vrienden niet, die helemaal uit hun dak gingen als ťťn van die zeldzame natuurlijke blondines hun pad kruisten, of wanneer er -gestaag nůg zeldzamer wordende- noordeuropese toeristes in het straatbeeld verschenen. Voor hem was er niks mooiers dan een oriŽntaalse schoonheid met donkere, bijna zwarte, amandelvormige ogen, waarvan de aantrekkingskracht werd geaccentueerd door een rechte neus en mekaar bijna aanrakende wenkbrauwen. En in Annots geval kwam daar dan nog bij dat ze door een speling van de natuur gezegend was met bruine, golvende haarlokken.
'En met je ouders, alles goed?'
Annot knikte opnieuw. Ze herstelde zich, keek Yaron recht in de ogen en vroeg: 'En de jouwe?'
'Papa zit alweer in Amerika, en mama heeft het zoals gewoonlijk druk met vanalles en nog wat. Dus, okť zou ik zeggen.'
'En Avi?'
'Ook,' antwoordde Yaron kortaf. Zijn broer deed dienst in de Bezette Gebieden, hetgeen binnen het gezin zowel voor een constante bezorgdheid als spanning zorgde. Yaron wilde niet weten van een legerdienst in Palestijns gebied. Hij vond dat "wij" daar niks te zoeken hadden, dat "wij" ons beter konden concentreren op het optimaliseren van de binnenlandse veiligheid en dat alle acties op zowel de Westbank als in Gaza alleen maar nog meer geweld uitlokten. Zijn broer was het daar roerend mee oneens en naarmate Yaron's oproeping dichterbij kwam, begon hij hem steeds meer met zijn eigen, "potiger" standpunt uit te dagen.
Yaron probeerde zich Annot in te beelden als militair. Weldra zou ze ook onder de wapens geroepen worden en het leek zo onwaarschijnlijk haar engelachtige verschijning ooit in een anoniem legeruniform te zien.
'En hoe zijn de examens verlopen?' vroeg hij.
Annot liet een trots grijnsje op haar gezicht verschijnen en zei, zachtjes, alsof ze zich en beetje schaamde: 'Prima.'
'Dus... De studies zitten er zo goed als op?'
Annot haalde de schouders op.
'Ik denk eraan verder te gaan studeren in London,' zei ze, 'maar ik ben er nog niet helemaal uit. Ik heb er wel een oom en een neef wonen, maar het lijkt me toch lastig... Ik weet het nog niet...'
'Ach, dat zal wel meevallen,' zei Yaron, al zat hij alles behalve te springen om haar te zien vertrekken.
Annot leek even in diepe gedachten te verzinken maar zei dan plots, waardoor haar uitspraak als een tamelijk ongeloofwaardig uitvlucht overkwam: 'En ik zou bepaalde mensen te veel missen...'
Yaron werd steeds nerveuzer. Hij wilde Annot vragen om vanavond mee naar de bioscoop te gaan en hoewel ze de vorige keer ook had toegestemd had hij er absoluut geen vertrouwen in. Belachelijk gewoon, die twijfels, want ze had zich nadien zonder de minste tegenstand laten kussen en hem zelfs verleid haar borsten aan te raken.
Want een stuntel was ik ook, sakkerde hij op zichzelf. En hij had gelijk. Ze hadden mekaar minuten lang staan liefkozen, maar dan had hij haar naar huis gebracht en droogweg afscheid genomen. Kans verkeken...
Een spontane blik in haar ogen trok hem alsnog over de streep.
'Zin om vanavond een filmpje mee te pikken?'
Een fractie van een seconde leek er enig verwijt in Annots ogen op te lichten maar toen antwoordde ze zonder aarzelen: 'Ja, waarom niet...'
'Prima,' reageerde Yaron; hij werd nog wat zenuwachtiger, maar ditmaal om de juiste reden.
Toen gilde een meisjesstem iets door de bus. Er volgde een enorme lichtflits, met meteen daarop een allesverscheurende explosie. Yaron begreep er niets van, maakte zonder enige verklaring een buiteling, werd in een nauwelijks geloofwaardige hitte gewenteld en verdween van de aardbol. Althans, voor drie dagen. Toen kwam hij opnieuw bij bewustzijn, in het ziekenhuis, gevoed door slangetjes, met verbrijzelde ribben, een tot net boven de elleboog geamputeerde rechterarm, ontelbare brand- en snijwonden en een blind linkeroog -voor altijd weggerukt uit zijn eerdere, jonge bestaan.
Zijn eerste heldere gedachte vormde het gezicht van Annot. Wat hij nog niet wist, was dat de explosie haar uit de bus had gekatapulteerd en zo goed als op slag had gedood. Het waanzinnige aan haar lot was dat ze in tegenstelling tot de meeste overlevenden van de aanslag, nauwelijks een schrammetje had. Haar nek- en ruggewervels waren bijna letterlijk verpulverd maar uiterlijk had ze nog steeds de aanblik van wat Yaron een engelachtige verschijning noemde.



"Ik beschouw alle volkeren als mijn broers en zussen. En als je broers en zussen vechten, dan wil je maar ťťn ding: namelijk dat ze daar mee ophouden."

Koyaanisqatsi

 

feedback van andere lezers

  • Linda
    het contrast tussen de gevoelens van prille liefde en de wreedheid van een aanslag komen hier heel goed tot uiting. Je ziet de beelden zo voor je. Prachtige tekst die ik van de eerste tot de laatste letter graag gelezen heb !
    koyaanisqatsi: waarvoor dank
  • ivo
    zeer mooi Koya, het probleem in IsraŽl is mi niet zo simpel. Een land dat al 60 jaar in oorlog is daar kan je onmogelijk nog redelijkheid vinden. Wij hebben maar 5 jaar oorlog gehad en nog is die oorlog niet altijd over en nog steeds worden er zaken gedaan die feitelijk afrekeningen zijn van die 5 jaar. Hoe moet het dan in een land dat 60 jaar vecht voor de grond dat het op een wetmatige wijze heeft gekregen.

    Geen enkel Arabisch en Moslim land was geÔnteresseerd in de jaren 40 althans in dat stukje aarde. In 1Á60 was JoraniŽ en heel de Arabische wereld tegen een eigen staat voor de Palesteinen op de andere oever van de Jordaan. Het zou de invloed van de Arabieren verkleind hebben etc ...

    Als je ziet hoe de vluchtelingen kampen van de Palesteinen in de Arabische landen eruit ziet, dan merk je dat de Palesteinen altijd als de paria's van het Islamrijk werden gezien. Pas toen men zag dat Palestina ook politiek en voor economisch een voordeel had, toen is het conflict ontaard in een situatie die feitelijk niet meer houdbaar is.

    soit maar dat is niet uw verhaal uiteraard
    koyaanisqatsi: Het is inderdaad een heel complexe zaak. De moord op Rabin was een rampzalig neerwaarts keerpunt. IsraŽl zelf is totaal gepolariseerd (zo'n 50% pro vrede met de Palestijnen in ruil voor grond, zo'n 50% volkomen anti). De Palestijnen zitten gevangen tussen muren, de IsraŽli's zijn de gevangenen van het feit dat Palestijnen nu eenmaal bestaan. Toch maakt het verhaal hier deel van uit. Het symboliseert het quasi utopische verlangen naar een normaal leven, in een stilaan compleet absurde situatie.
  • RolandBergeys
    een schrijnend stukje, Luc, mooi geschreven.
    koyaanisqatsi: thnks
  • Ghislaine
    Zonder commentaar.
    koyaanisqatsi: (buiging)
  • aquaangel
    heel goed geschreven
    en je bent weer griepvrij...
    dan liever griepje dan in tel aviv busje...
    en op slag dood het allerliefst natuurlijk

    x
    koyaanisqatsi: ja, sommige kwalen zijn luxekwalen...
    thnks
  • harmandi
    Pakkend verhaal dat je op evenzo pakkende wijze vertelt.

    koyaanisqatsi: thnks
  • DensPowells
    Jez, deze is erg sterk. Erg. Het mocht voor mij wat dieper gaan, maar desalniettemin is het geschrevene al erg goed.
    koyaanisqatsi: thnks again
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .