writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Een eenvoudig leven

door koyaanisqatsi

'Wat een interessant man toch, meneer Mocibob, nietwaar, Leo?'
'Absoluut.'
Leo Clotzwinckel klopte zijn sigaret af in de asbak, nipte van zijn koffie en fixeerde zijn blik op de wiegende billen van de mollige dienster die haastig met twee borden "hamburger met frieten" voorbij schuifelde.
'Weinig mensen die zo'n rede kunnen afsteken,' vervolgde Aldo Peper. 'Zo klaar en duidelijk gecompliceerde zaken uitleggen, en de dingen zonder enige schroom van onzekerheid bij hun naam noemen. Zowaar, dat is niet iedereen gegeven, nietwaar, Leo?'
'Absoluut...' antwoordde Leo opnieuw.
'Laten we eerlijk zijn, Leo: zonder mensen als meneer Mocibob stonden we nergens. Waren we sukkels. Mensen zoals jij en ik kunnen het niet alleen, hebben mensen als meneer Mocibob nodig...'
'Kan ik het alleen maar mee eens zijn,' zuchtte Leo, waarna hij eens stevig aan zijn sigaret trok.
Er verscheen een glans van zelfvoldaanheid op Aldo Pepers gezicht. Wat was Leo Clotzwinckel toch een pracht van een vriend en collega. Altijd was hij het met hem eens. Nooit zat hij op een verschillende golflengte, altijd trok hij aan hetzelfde zeel. Twee handen op één buik, een heus, hecht team, dat waren ze, en de zoveelste bevestiging van dit feit, waarvan hij zich al jaren bewust was, maakte Aldo Peper zo gelukkig dat zijn limonade lekkerder smaakte dan ooit. Hij dronk zijn glas, dat al voor de helft was opgedronken, met een grote slok leeg en stak een hand op om de dienster te roepen.
'En weet je, Leo, hij verandert ook niet, meneer Mocibob. Ieder jaar klimt hij hoger op de maatschappelijke ladder, ieder jaar verdient hij meer geld en vergaart hij meer macht, en toch blijft hij altijd dezelfde: een eenvoudig man, een onwaarschijnlijk begaafd redenaar die altijd met kennis van zaken spreekt. Niks meer, niks minder.'
'Meneer?'
De mollige dienster glimlachte een stel parelwitte tanden bloot. Haar vuurrode lipstick stak schril af tegen haar bleke gezicht en gaf haar tegelijkertijd iets goedkoops en charmants, hetgeen extra werd geaccentueerd door haar heldere blauwe ogen, die zich zonder enige schroom diep in Leo's blik boorden.
'Voor mij nog een limonade alsjeblief,' zei Aldo Peper, 'wil jij nog iets, Leo?'
Leo schudde het hoofd, dacht: "Ja, haar!", trok opnieuw aan zijn sigaret en vergaapte zich opnieuw aan de billen die uitdagend van hem weg wandelden.
Zouden ze gaaf zijn, vroeg hij zich af, of ontsierd door een paar rode pukkels, zoals die van dat afgrijselijke Leentje?
'Misschien moesten we maar eens iets doen voor meneer Mocibob; niet, Leo? Leo? Leo!?'
Aldo Pepers lichte stemverheffing trok Leo terug naar zijn dagelijks bestaan.
'Wat zei je?'
'Dat we misschien eens iets voor meneer Mocibob moesten doen...'
Leo trok zijn dunne wenkbrauwen op, keek naar zijn vage spiegelbeeld in het raam, liet zijn oog heel even op een voorbijnger op straat rusten, krabde zich in de nek en vroeg: 'Aldo, mag ik eerlijk zijn?
'Tuurlijk, Leo, tuurlijk,' antwoordde Aldo geamuseerd.
'Weet je: ik versta geen fluit van al hetgeen meneer Mocibob uitkraamt. En daardoor interesseert het mij ook al lang niet meer. Ik heb het opgegeven. En ik kan je verzekeren dat ik niet zelden beroep moet doen op al mijn energie om tijdens zijn urenlange uiteenzettingen niet in een diepe slaap te verzinken. Soms heb ik zelfs de indruk dat de vent niet eens onze taal spreekt. Drie kwart van zijn woordenschat is mij totaal onbekend. En als ik er al een afzonderlijk woord van begrijp, dan zorgt hij er wel voor dat het, in combinatie met de woorden die er aan voorafgaan en die er op volgen, zijn betekenis voor mij compleet verliest. Aldo, de man maakt me depressief, dwingt me om constant mezelf in vraag te stellen. Steeds weer zit ik me daar in die godverrekte aula af te vragen wat ik daar in hemelsnaam doe, waar ik mee bezig ben, waarom ik de eenden niet ga voeren in het park, waarom ik geen boek lees, niet zit te knutselen; waarom ik geen ambachtsman ben geworden, waarom ik niet gewoon van één of andere uitkering leef? Meneer Mocibob, zoals wij die kerel maar respectvol blijven noemen, schopt mij met zijn oeverloos gezeik de dieperik in!'
Leo's bekentenis had hem duidelijk moeite gekost want hij nam haastig een stevige slok van zijn koffie en kon vervolgens niet hard genoeg aan zijn sigaret lurken om ze meteen daarna met een paar nerveuze stompen in de asbak te doven. Aldo Peper keek zijn vriend en collega doordringend aan, werd een sensatie in zijn middenrif gewaar die hij alleen maar kende van tijdens het doorbladeren van blootblaadjes, slikte diep en zei: 'Moet je eens wat weten, Leo? Ik ben blij dat je het zegt want ik ben het volkomen met je eens! Ik denk al jaren precies hetzelfde! Goh, ik kan me niet herinneren hoe dikwijls ik al tegen mezelf heb gezegd: "Aldo Peper, wat zit jij hier in godnaam je kostbare tijd te verkakken!" Maar wat kan ik doen? Wat kunnen we doen?! Niets! De vent is de baas! Deelt de lakens uit, wikt en beschikt, kan met één pennestreek de helft van de econonie van het land lamleggen! Beslist over het wel en wee van duizenden gezinnen en vrijgezellen, zoals jij en ik...'
'Alsjeblief, meneer.'
De dienster had het glas limonade nog maar goed en wel neergezet of Aldo Peper graaide het vast en dronk het met een paar wansmakelijk kolkende slokken leeg.
'Breng me er nog maar één, juffrouw,' bromde hij, een oprisping onderdrukkend. Waarna de dienster rechtsomkeer maakte om Leo Clotzwinckel voor de derde keer van haar billen te laten genieten.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Had geen idee welke kant je op zou zwenken, super!
    (Maar dat hoef ik je eigenlijk niet meer te zeggen hè?!)
    x
    koyaanisqatsi: Zelfs zo'n tussendoortje? ;-)
  • RolandBergeys
    Geweldig weer, Koya! Vijfsterrenverhaal*****
    koyaanisqatsi: thnks weer, Roland
  • muis
    :) ik hoop niet dat ivo's fb om mij slaat:)
    Heel graag gelezen, het bleef spannend tot op het einde
    koyaanisqatsi: och, neem gauw een stukje kaas en het is alweer vergeten...

    thnks
  • aquaangel
    voor de derde keer en had ze het [nog]niet door........?
    koyaanisqatsi: als z'n ogen kogeltjes waren, had ze het wel gevoeld...
  • ivo
    de waarheid die soms hard kan zijn voor vele grijze muizen die geprobeerd hebben om met een kleurtje wat minder grijs te zijn
    koyaanisqatsi: en allemaal de schuld van die ene "welbespraakte" meneer...

    thnks
  • jbrouns
    Schitterend geschreven, ik zie het tafereel zo voor me (inclusief de billen), gr.
    koyaanisqatsi: thnks
  • DensPowells
    Beste dat ik tot nu toe (van je) las!
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .