writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Carolientje (1)

door koyaanisqatsi

1

'Hoe was uw naam ook alweer?'
De éénarmige loketbediende kneep zijn ogen halfdicht en leunde nog wat verder voorover, waardoor het puntje van zijn neus het glas bijna raakte.
'Carolientje Willenman,' herhaalde Carolientje.
'Mmmm, juist ja,' zei de loketbediende terwijl hij zijn duim en -wijsvinger nadenkend rond zijn kin klemde.
Carolientje liet haar boodschappentas op de grond zakken, trok de rits van haar regenjasje half open en schuurde met de tip van haar rechter laars tegen haar jeukende linker achillespees.
'Tja,' zuchtte de loketbediende ernstig, 'zo kan ik u niet inschrijven. Carolientje, dat kan toch onmogelijk uw echte naam zijn.'
'Toch wel,' lachte Carolientje, die dacht dat de man een grapje maakte.
'Hoor eens, jongedame,' bromde hij echter, 'ik weet heus wel dat u mij als een oorlogsinvalide beschouwt, maar niets is minder waar. Er zijn wel duizend manieren om een arm kwijt te geraken -de ene al wat absurder dan de andere-, zonder dat daar een oorlog mee gemoeid is. En al ga ik de ware oorzaak van mijn invaliditeit niet aan uw neus hangen, ik kan u verzekeren dat er geen geweldadig conflict, van welke omvang dan ook, bij te pas kwam. Maar nogmaals: ik kan u niet inschrijven als Carolientje... Was het nu nog Carolien, of Caroli-NA! Ja... Maar...'
'Maar u hoeft mij toch ook niet in te schrijven,' begon Carolinientje te giechelen, 'ik kom toch alleen maar voor de stempel.' Ze wees met haar kin naar het formulier dat ze in de schuif van het doorgeefluik had gelegd en waar de loketbediende al een paar keer zodanig, weliswaar onbewust, aan gefrunnikt had dat drie van de vier hoeken gekreukt waren.
'Oh... Oh... Oh ja, natuurlijk, natuurlijk. Waar haal ik het ook vandaan?' reageerde de man opgelucht. 'Maar, een stempel kan ik u wel niet geven. U moet weten: ik ben maar een eenvoudige receptionist, een poepsimpele loketbeambte die de bezoekers wegwijs moet maken. Meer kan en mag er van mij niet verwacht worden.'
'Dat begrijp ik,' giechelde Carolientje opnieuw, 'en daarom zal ik u dan ook al heel erg dankbaar zijn als u mij kan vertellen waar ik terecht kan.'
'Even kijken,' zei de loketbediende. Hij plukte het formulier uit de schuif, likte zijn wijsvinger nat en sloeg de eerste bladzijde om. 'Ik zie het al, ik zie het al,' klok hij, op het typische, zelverzekerde toontje van iemand die met kennis van zaken sprak. 'Da's voor de eerste verdieping, afdeling Drie B.'
Met een dankbaarheid symboliserend hoofdknikje nam Carolientje het formulier opnieuw in ontvangst. Ze pakte haar boodschappentas op, stak het formulier voorzichtig in het openstaande zijzakje en liep naar de lift.
'Nee! Nee!' riep de loketbediende terwijl hij tegen het glas tikte. 'De trap nemen! De lift is... Te gevaarlijk, zal ik maar zeggen.'
Carolientje trok haar mond scheef en fronste haar wenkbrauwen maar volgde toch zijn raad op. Ze maakte rechtsomkeer en begaf zich naar de middeleeuwse draaitrap, een restant van de meestentoren van de burcht die jaren geleden als afgekeurd monument had moeten plaats ruimen voor de regionale afdeling van het Ministerie van Certicifaten en Aanverwante Administratieve Creaties.
Dwangneurotisch als Carolientje was wanneer ze een trap op moest, begon ze de treden te tellen tot ze eerste verdieping bereikte. Zesentwintig waren het er om precies te zijn, al kon de laatste trede, een compleet afgesleten stuk arduin, net zo goed als een halve worden beschouwd worden. Een brede nis in de muur gaf uit op een kleine hal met een vloer van pas geboend, donker parket en twee witte deuren van glanzend wit gelakt hout. Op de eerste deur stond in blauwe kleefletters AFDELING DRIE A te lezen, op de tweede was een groot zwart diagonaal kruis geschilderd.
Vreemd, dacht Carolientje, die zich meende te herinneren dat de loketbediende het over afdeling drie B gehad.
Nu ja, concludeerde ze wat voorbarig, missen was menselijk en dus klopte ze op de deur met de blauwe kleefletters en stapte naar binnen.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Moeilijk kiezen wat ik steeds wil lezen van je. Deze dus. Goed gekozen, denk ik ook :)
    Sorry, was onduidelijk met mijn vraag onder je 'Zand 9'.
    Ik bedoelde, waarom is juist die betekenis van je naam je favoriete?
    x
    koyaanisqatsi: Omdat die omschrijving volgens mijn bescheiden mening de nagel op de kop is, als ik om me heen kijk. ;-)
  • Ghislaine
    Simply a master.
    koyaanisqatsi: Wie? Carolientje?

    (thnks
  • Mistaker
    Mijn moeder is een dwangneuroot, net als bijv. David Beckham. Als we op vakantie zijn word ik soms gek van haar, dan moet ik bijv. een bepaald aantal van iets kopen.
    Heel leuk om te lezen!
    (ik ben ook wel een klein beetje een dwangneuroot)

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: join the club...

    thnks
  • muis
    Met een vlotte pen geschreven:)
    groetjes
    koyaanisqatsi: toch niet... op PC ingetikt...
    thnks
  • aquaangel
    dan ben ik ook dwangneurotisch ;)
    ik doe ook dingen als tellen, of de was ophangen met alleen
    dezelfde kleur knijpers op een rij...

    leuk gelezen, benieuwd naar deel II

    xx
    koyaanisqatsi: knijpers? waar?
  • ivo
    dit zit wel goed in elkaar, doet me denken aan Astrix en oblix die in de bureaucratie werd gekweld .
    koyaanisqatsi: maar dan zonder toverdrank...

    thnks
  • RolandBergeys
    Knap, Koya, ik ga meteen naar 't vervolg.
    koyaanisqatsi: eerste straat links...

    thnks
  • erinneke
    vlot en leuk om lezen, ik ga naar deel 2
    koyaanisqatsi: weet je de weg?

    thnks
  • thijl
    Goed begin, op naar deel twee.
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .