writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Carolientje (3)

door koyaanisqatsi

3

De eerstvolgende keer dat de klok van de kathedraal negen uur sloeg, werd Carolientje het Tribunaal binnen gebracht. Twee suppoosten in dennegroene uniformen, met daarover een fluorescerend geel hesje, duwden de dubbele deur van de zaal open en keken de gedaagde met traag rollende, half onder hun oogleden verscholen ogen na. Carolientjes bewaker, een jongeman die nog maar pas stage liep op het Ministerie, knikte beide mannen, niet zeker dat hij er goed aan deed, aarzelend gedag, en leidde zijn gevangene bij de arm tot bij de beklaagdenbank: een driepotig krukje, overtrokken met rood namaakleer, dat precies midden in een grote kartonnen doos, met in n zijde een deurtje gesneden, was geplaatst.
'Blijf hier maar staan,' fluisterde de jongeman Carolientje toe, 'en ga pas zitten als de voorzitter u daarvoor toestemming heeft gegeven.'
Carolientje gaf een dankbaar hoofdknikje en glimlachte, hetgeen de jongeman verlegen de ogen deed neerslaan. Zijn fronsende wenkbrauwen verraadden een plots verscherpt nadenken en nadat hij zo enige tijd naast Carolientje had gestaan, zei hij kordaat, alsof zijn denkwerk hem verse moed had verschaft: 'Ik ben Salinas, gewoonweg Salinas. En als u wat nodig mocht hebben, dan mag u dat altijd vragen...'
Carolientje glimlachte opnieuw en antwoordde: 'Ik zou wel een slokje water en een stukje brood of iets dergelijks lusten. Ik heb sinds gistermiddag immers niets meer gedronken of gegeten.'
'Oh...' reageerde Salinas terwijl hij een stapje achteruit deed; het had er alle schijn van dat hij er niet echt op gerekend had dat Carolientje wat zou vragen. 'Ik... Ik zal zien wat ik kan doen; straks, want zo meteen gaat uw proces beginnen en het is mij expliciet opgedragen aan uw zijde te blijven.'
'Dat begrijp ik,' zei Carolientje.
Ondertussen was de zaal volgelopen met nieuwsgierigen. Echt veel volk kon er niet terecht, want de zaal was tamelijk klein en in feite alleen maar bedoeld voor vergaderingen van hogere ambtenaren. Dat was duidelijk te zien aan de ovale tafel en de zes stoelen er om heen, die op Carolientje's krukje na het enige meubilair in het vertrek waren. De toeschouwers schoven dan ook zo gediscplineerd mogelijk door, vatten post tegen de muren en maakten zich zo klein mogelijk. Carolientje sloeg dit alles aandachtig gade. Het was per slot van rekening haar proces en dus kon ze er maar beter zo veel mogelijk details van in haar geheugen opslaan. Wat haar meteen opviel was de ernst die zich als een poederlaag van ijzervijlsel over de meeste gezichten had gelegd. Slechts hier en daar vertoonde iemand een ontspannen gelaatstrek, maar zelfs bij die uitzonderingen kon Carolientje zich niet van de indruk ontdoen dat ze met alles behalve een gerust gemoed op het proces waren afgekomen.
'Dames en heren, leden van de jury, de Voorzitster van het Tribunaal: Mevrouw Margaretha van Calixberghe!'
Carolientje herkende de stem meteen. Ze draaide zich om naar de deur en zag dat ze zich niet had vergist: het was Vanwallendaal, in een fris gewassen en vers gestreken stofjas. Hij stapte kaarsrecht, met zijn kin in de lucht en Carolientje compleet negerend, de zaal binnen aan de zijde van een lichtjes gekromd lopende dame van gevorderde leeftijd, met een brilletje op het puntje van haar neus en een dikke stapel papieren onder een arm geklemd. Overdreven galant, op het belachelijke af zelfs, haalde Vanwallendaal een stoel van onder de tafel en bood hij de dame aan te gaan zitten. De dame bedankte hem mompelend, waarop hij trots het hoofd liet knikken en de zaal opnieuw verliet.
De dame legde de stapel papieren voor zich neer en gebaarde Carolientje dat ze kon gaan zitten. Carolientje maakte een beleefde buiging door haar knien en gehoorzaamde.
'Dat staaltje van ouderwetse beleefdheid zal u niet helpen!' klonk het van ergens uit het publiek.
Een collectieve zucht van verontwaardiging steeg op naar het hoge plafond. De Voorzitster keek nors over haar vooruit geschoven brilleglazen heen, kwam moeizaam opnieuw overeind en maakte met een wuivend handgebaar duidelijk dat de onverlaat kon opkrassen. Het duurde even, in een spannende stilte, maar algauw deed een spichtige in maatpak gestoken jongeman een stapje voorwaarts om vervolgens met gebogen hoofd en pruillip de zaal te verlaten.
De Voorzitster keek nog een keertje streng in het rond, alsof ze zwijgend vroeg of er soms nog kandidaten waren om zich eruit te laten gooien en zei, zacht maar toch duidelijk genoeg voor iedereen: 'Laat ons dan nu met het proces beginnen...'

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    zeer sterk verhaal en idd geen gedicht, soms tikken mijn vingers iets anders dan wat ik dacht dat het was .. (goei uitvlucht ? )

    sterk hoor amai je kan mooi schrijven ..
    koyaanisqatsi: thnks
  • aquaangel
    ik vind het goed zoals altijd
    koyaanisqatsi: xxx
  • Mistaker
    Ja, goed!

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: thnks
  • RolandBergeys
    ja, boeiend, Koya.
    koyaanisqatsi: thnks Ro
  • Ghislaine
    Simply a master.
    koyaanisqatsi: alweer? (bloos)
  • erinneke
    ik raak steeds meer in het verhaal betrokken
    koyaanisqatsi: hopelijk niet zoals Carolientje!!

    thnks
  • muis
    Ben benieuwd naar het vervolg
    groetjes
    koyaanisqatsi: jij ook al???

    thnks
  • thijl
    Krachtig en beeldend beschreven. Zeer goed, alsof ik zelf in het publiek in die rechtszaal sta toe te kijken!
    koyaanisqatsi: al een geluk dat je in het publiek zit! thnks
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .