writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Carolientje (3 -vervolg)

door koyaanisqatsi

3 (vervolg)

De Voorzitster nam haar bril af en boog zich over de stapel papieren voor haar neus. Ze drukte een wijsvinger in de linker bovenhoek van het bovenste blad en begon koortsachtig te lezen. Iedereen wachtte geduldig en in waardige stilte, maar het lezen ging de Voorzitster blijkbaar zo moeizaam af dat ze het al gauw met een zucht voor bekeken hield en zich brommend tot het publiek wendde met de woorden: 'Diegene die het in zijn hoofd heeft gehaald deze procedure in zo'n belachelijk kleine letters te laten afdrukken, is bij deze bedankt! Zelfs iemand met de ogen van een arend kan het amper lezen. Godzijdank ken ik de procedure van buiten en kunnen we zonder problemen aan de slag. Dus... Wie stelt zich kandidaat Openbare Beklager?'
De aanwezigen begonnen mekaar keurend aan te staren. Hier en daar ontwaarde Carolientje een zodanig wantrouwige blik dat ze het ergste vreesde.
"Hier moeten Groot-Inquisiteurs tussen zitten!" dacht ze huiverend, waarna ze haar tenen zenuwachtig in haar laarzen begon te krullen.
'Hij!' wees een vrouw in een keurig lila mantelpakje een man in de verste hoek van de zaal aan.
Meteen schoten alle ogen in de richting van de aangewezen persoon. Het betrof een wat sloom ogende, dikbuikige figuur in een spijkerbroek en geruiten hemd, en met dunne grijze haren die vanuit een scheiding net boven zijn linker oor naar zijn rechter vertrokken, om een brede, kale schelde te bedekken.
'Oh nee, hij toch weer niet?!' sakkerde iemand, die zich heldhaftig verschool achter een breedgeschouderde man.
Maar de Voorzitster dacht er blijkbaar anders over. Ze zei: 'Ik zie geen reden om meneer Maviglia te wraken,' en wees de man een stoel aan het andere eind van de ovale tafel aan.
Meneer Maviglia maakte een lichte buiging in de richting van de vrouw in het lila mantelpakje en ging zijn plaats innemen.
'Mooi,' zei de Voorzitster terwijl ze zich in de handen wreef. 'En dan nu nog iemand die de defensie van de beklaagde op zich wil nemen...'
Carolientjes bewaker, Salinas, stak meteen een hand op.
'Mmm,' reageerde de Voorzitster, 'het is niet gebruikelijk dat iemand die stage loopt zich van deze taak kwijt, maar het is wel toegelaten. Dus als er niemand bezwaar maakt...'
'Helemaal niet!' zei meneer Maviglia. Hij grijnsde triomfantelijk, waarschijnlijk omdat hij van oordeel was dat de onervaren Salinas een gedroomde, al te zwakke tegenstander zou worden.
De Voorzitster keek nog een keertje in het rond, stelde vast dat iedereen zich bij de gang van zaken neerlegde en zei: 'Goed, dan geef ik eerst het woord aan de Openbare Beklager.'
Meneer Maviglia schraapte zijn keel, stond recht, maakte een buiging en begon:
'Dank u, dank u, Mevrouw de Voorzitster, en ook dank aan u allen hier aanwezig, omdat u uw vertrouwen in mij hebt gesteld. Ik zal mijn uiterste best doen om het niet te beschamen. Dat moet trouwens gemakkelijk lukken, want deze zaak is zo eenvoudig als wat. De beklaagde, Carolientje Willenman, heeft het aangedurfd zich vannacht op te houden in het gezelschap van de enige koelkast die ons nog rest. Weliswaar een roestige, buiten werking gestelde koelkast, maar niettegenstaande onze nog enige resterende koelkast. Dit jonge meisje, in feite nog een kind -hetgeen ik zo meteen zal aantonen!- was eerder al zo vrijpostig geweest zich tot Afdeling Drie A te wenden, wat op zich al een ongehoorde onderneming is. Een weliswaar niet bij wet verboden onderneming, maar niettegenstaande een ongehoorde! Zeker voor een jong meisje, dat, zoals ik al zei en zoals ik meteen zal aantonen, in feite nog een kind is!'
'Ik protesteer!' riep Salinas luid, 'meneer Maviglia is vooringenomen. Hoe kan hij in hemelsnaam weten dat de aangeklaagde nog een kind is?!'
De Voorzitster, die ondertussen haar bril weer op het puntje van haar neus had gezet, richtte zich met een vragende blik tot de Openbare Beklager, die rood aanliep, een paar maal in een vuist kuchte en zei: 'Nu, als het echt moet, dan moet het maar. Dan moet de jongedame zich maar uitkleden. Niet dat ik het gewild heb, of er zelfs stiekem naar heb uitgekeken. Maar als de Defensie het hard wil spelen, rest mij geen keus: dan moet het maar!'
Carolientje fronste haar wenkbrauwen en voelde een koude rilling over haar rug lopen. Salinas sloeg lijkbleek uit, vervloekte zich zijn blunder zodanig dat hij in de grond wilde zinken om nooit meer terug te komen, maar gaf zich willens nillens gewonnen en mompelde, nauwelijks verstaanbaar: 'Het moet, juffrouw Carolientje; er is niets aan te doen, het moet...'

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Wat een weird geweldig verhaal!
    x
    koyaanisqatsi: ;-)
  • Ghislaine
    Uitstekend + uitstekend.
    koyaanisqatsi: dubbelstekend?

    thnks
  • ivo
    zeer mooi en zeer knap geschreven
    koyaanisqatsi: dank u zeer, Ivo
  • Mistaker
    Ja goed hoor!

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: thnks
  • erinneke
    ben het helemaal eens met de andere commentaren
    koyaanisqatsi: auteur buigt nederig
  • RolandBergeys
    ik kan niet anders dan eveneens volgen wat anderen zeggen
    koyaanisqatsi: thnks
  • muis
    heel knap geschreven:)
    groetjes
    koyaanisqatsi: thnks
  • thijl
    Goede opbouw en weer zeer beeldend geschreven.

    Vrijblijvende tipjes:

    -linkerbovenhoek (aaneen)

    -brede, kale schelde --> is dit beeldpraak? Dan is het knap gevonden ;-) Of wellicht is het toch een typefoutje en bedoel je schedel.
    koyaanisqatsi: ja, het is wel degelijk de schedel...
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .