writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Carolientje (6)

door koyaanisqatsi

6

Gebonden als een worst, bungelend aan een ge´mproviseerde draagbaar van zeildoek en twee houten staken, werd Carolientje door de gangen van het Ministerie gedragen.
Haar avontuurlijk uitstapje had precies tien seconden geduurd. Nadat ze deur van het kantoor van Margaretha van Calixberghe had dichtgetrokken, was ze de slechts door schamele noodverlichting verlichte gang ingetrokken om net voorbij de eerstvolgende deur al meteen door een stel extreem harige armen bij de keel te worden gegrepen. Een naar goedkoop parfum ruikende, vochtige hand had haar meteen de mond gesnoerd en voor ze het goed en wel besefte was ze door twee donkere figuren, nauwelijks meer dan silhouetten, volkomen weerloos gemaakt.
Ze had geen kik gegeven en deed er nog steeds het zwijgen toe. Hysterisch gaan doen of haar overvallers bestoken met vragen zou hen alleen maar op de zenuwen werken of amuseren. Haar stilte daarentegen, zou hen zelf in verwarring brengen, aangezien een slachtoffer van een ontvoering verondersteld werd zich op zijn minst onrustig te gedragen.
Of haar strategie werkte, wist ze niet. Uit de monden van haar ontvoerders kwam weinig meer dan zo nu en dan wat gehijg dat maar mondjesmaat, naarmate de tocht met hun menselijke vrachtje langer duurde, in zowel volume als regelmaat toenam. Mede daardoor bleef Carolientje met de bizarre gedachte in haar hoofd zitten dat ze ontvoerd werd door schaduwen in plaats van mensen.
Maar dan wel schaduwen met een behoorlijke conditie want er leek geen einde te komen aan de tocht. Het ging trappen op en trappen af, gangen in en gangen uit, maar niets wees op een eindstation. Het halfduister was troef terwijl de stevige voetstappen en het sporadische gehijg van de ontvoerders op een onheilspellende wijze een doodse stilte accentueerden.
Dit loopt fout, dacht Carolientje, voor het eerst sinds ze 's ochtends in het donkere vertrek naast een roestige, buiten werking gestelde koelkast was gearresteerd; door een jongeman die nadien Salinas bleek te heten en haar eigenlijk niet ongunstig gezind was. Was hij nu maar ergens in het gebouw aanwezig of op de hoogte van wat er met haar gebeurde, dan zou hij misschien wel ingrijpen of de nodige instanties verwittigen. Maar Carolientje besefte algauw de na´viteit van haar gedachten en vermorzelfde zelf haar hoop door zich te herinneren hoe hij haar, weliswaar met opgestoken duim en knipoog, zonder de minste aarzeling had achtergelaten.
Om mogelijke wanhoop het hoofd te bieden focuste zij zich dan maar op haar ongewilde trektocht door wat stilaan de vorm leek aan te nemen van een labyrinth van catacomben. Rekening houdend met de tijd en de afstand kon ze zich nauwelijks voorstellen dat ze zich nog steeds in het Ministerie van Certicifaten en Aanverwante Administratieve Creaties. bevonden. Ergens, hoogstwaarschijnlijk al even geleden, moesten ze een tunnel of gang zijn door gegaan die het Ministerie met een ander gebouw verbond. Per slot van rekening had ze de imposante voorgevel van het gebouw lang genoeg staan bewonderen om zich de omvang van de instelling te realiseren, maar tenzij ze rondjes liepen -wat toch al te gek was!- moesten ze zich toch al enige tijd ergens anders bevinden.
Een plotse, kille tocht verraadde de nabijheid van buitenlucht. Het geruis van bomen zorgde voor de bevestiging daarvan. Een deur ging schurend over de grond open, de geur van nog maar pas afgereden gazon drong Carolientjes neus binnen. Krakende voetstappen wezen op grind, klaterend geluid van water op een fontein, witte bollen op een pikzwarte achtergrond op de straatlantaarns van de residentiŰle buurt waar het Ministerie zich bevond.
'Zijn jullie daar eindelijk !' snauwde een vrouw in het donker.
Carolientjes ontvoerders gaven geen antwoord.
'Jullie zullen het kunnen uitleggen aan de Schunnigaard!'
Het gekraak van stappen in het grind ging over in het doffe geluid van zware laarzen op straattegels. Een zee van licht stortte zich op Carolientje die zich gedwongen zag haar ogen tot nauwe spleetjes te knijpen. Een deur sloeg dicht, een slot werd omgedraaid, Carolientje voelde haar lichaam zakken tot het in aanraking kwam met een koude vloer. Ze probeerde haar hoofd enigszins op te richten maar dat lukte nauwelijks. Ze liet haar ogen verkennend in het rond rollen en maar zag niets meer dan drie figuren -twee mannen in marineblauwe overall en een vrouw in donkergrijs streepjespak- die zich met hun rug naar haar gekeerd van haar verwijderden om wat verderop een andere kamer binnen te gaan en deur achter zich dicht te trekken.
'Hier lig ik mooi,' zei Carolientje met een zucht, en niet zonder een duidelijke intonatie van sarcasme.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Yeah!
    x
    koyaanisqatsi: idd :-)
  • ivo
    bizar knap en goed geschreven ... en kunst op zich ..
    koyaanisqatsi: thnks ivo
  • aquaangel
    dan volg ik ivo ;)
    koyaanisqatsi: xxx
  • muis
    Spannend, tot de volgende aflevering
    groetjes
    koyaanisqatsi: thnks
  • thijl
    Wat een schitterende volzinnen!

    Vrijblijvend tipje:

    het Ministerie van Certicifaten en Aanverwante Administratieve Creaties bevonden. (- verdwaald puntje tussen Creaties en bevonden)
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .