writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (4)

door koyaanisqatsi

Ik trok de voordeur achter me dicht en stapte het natte trottoir op. De wind streek als een vervelende hand rimpels over de talloze plassen, stille getuigen van de fikse regenbui waar nog maar pas een eind aan was gekomen.
De vrouw was niet opnieuw komen opdagen en hoewel wachten één van mijn hoofdbezigheden genoemd mocht worden, had ik het na een uur en een kwartier niksen opgegeven. (Opgegeven? Wat opgegeven?)
Hoewel ik me in een vreemde buurt bevond, liep ik door de straten met een gevoel van herkenning; zo'n beetje als iemand die na jaren weer ergens komt waar hij een deel van zijn jeugd heeft doorgebracht. Toen ik de bakker passeerde wisselde ik een spontane blik met de bakkersvrouw, die een zoveelste taart uit het uitstalraam plukte. Ze herkende me en glimlachte, waardoor ik zin kreeg om haar te vragen of ze geen zin had in een vluggertje. Maar zoals meestal wanneer de waanzin me een speldeprik verkocht, deed ik niets en vervolgde mijn weg op een pad geplaveid met vluchtige voornemens, passiviteit en grenzeloze leegte.
In verte naderde een bus, aan de overkant was een bushokje. Ik haaste me er naar toe en stak veel te vroeg een hand op om de bus tegen te houden. En dus stond ik daar, als een dwaas, doelloos met een arm in de lucht, tot de bus pas enkele minuten laten arriveerde.
De chauffeur trakteerde me op een vragende blik. Ik had het wisselgeld van de pistolets neergegooid, zonder te becijferen of het bedrag voldoende of te veel was voor een busrit. Dit idiote gedrag, in combinatie met mijn eerdere opgeheven arm, deden hem waarschijnlijk besluiten met een hopeloos geval te maken te hebben, waarna hij zuchtend zelf de muntstukken begon te tellen tot hij genoeg had.
'Niet vergeten te ontwaarden,' bromde hij, terwijl hij me een ticket toeschoof en met zijn hoofd naar het toestel naast de voordeur wees.
Het straatbeeld veranderde in een vingerknip. Ik zat nog maar net neer of de doodse sfeer van een slaapstad werd weggespoeld door de bruisende chaos van een zondagmarkt. Hier en daar likten marktkramers de natte wonden van de plensbui schoon. Het was een kleurrijk schouwspel van vogels van allerlei pluimage, maar niet aan mij besteed. Ik gehoorzaamde de dofheid van mijn bestaan door me te laten meevoeren naar de eindhalte van de bus, waar dat ook mocht wezen.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Knap, hoe je je hp zo tam kan laten zijn, terwijl je
    als schrijver zelf je woorden laat bruisen van leven
    en lust. Als of jij er twee bent :)
    Kan het niet goed uitleggen, hoop dat je begrijpt
    wat ik bedoel.
    x
    koyaanisqatsi: De schizofrenie van de schrijver zeker? ;-)
  • ivo
    mooi mooi
    koyaanisqatsi: dank dank
  • Ghislaine
    Simply a master.
    koyaanisqatsi: de hoofdpersoon??

    thnks
  • fenk
    Het verdoofde hoofdpersonage dat op zoek is om toch iets te voelen, is toevallig ook een van mijn favoriete thema's. Als je tussen het schrijven door ooit eens tijd hebt: "de gewonde man"
    koyaanisqatsi: is genoteerd...

    greetz & thnks
  • Hoeselaar
    Ja echt de moiete van het lezen waard
    koyaanisqatsi: thnks again
  • SabineLuypaert
    de chaos in zijn hoofd is ferm neergezet, de opgegeven? opgegeven? herhaling doet extra zijn werk, heeeeeeeeeel graag gelezen dit vergeten deel (vergeef)
    koyaanisqatsi: twee weesgegroetjes en 't is vergeven en vergeten...
  • aquaangel
    dit is een goede lengte om te plaatsen, zo lees ik er meer op een dag ;))

    mooi deeltje L
    xxx
    koyaanisqatsi: thnks A
    xxx
  • thijl
    De moedeloosheid van het bestaan van de protagonist uitstekend beschreven. Ik blijf volgen, met enige graagte ;-)

    Vrijblijvend tipje:
    -Toen ik de bakker passeerde, wisselde (+komma tussen twee pv's)
    koyaanisqatsi: Thnks again
  • muis
    een rustig tussenstuk
    koyaanisqatsi: ja, het kan niet altijd tegen 100 per uur gaan natuurlijk
Er zijn 11 bezoekers online, waarvan 0 leden: .