writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (5)

door koyaanisqatsi

Ik zit op kantoor en staar al ruim een kwartier naar het bos dat zich van aan de andere kant van de snelweg tot aan de horizon uitstrekt. Daaronder razen auto's en vrachtwagens, als hersenloze machines in twee richtingen voorbij. De hemel is afwisselend bewolkt en helder, zonnig en grauw. De wind is wispelturig als een onrustig kind.
Ik vraag me af wat me het meest tegenstaat: de oeverloze verveling van de routine, of de ellende van de veranderingen die zo nu en dan die routine komen verstoren.
Wat behelst een managersfunctie anders dan de schijn van hard werken ophouden? Als je het verstandig aan boord legt, kneed je je zelf om tot een geolied radertje in een systeem dat hoe dan ook functioneert. Alleen idioten storten zich in een ziekmakende bedrijvigheid om hun te hoge salaris te verantwoorden.
Helaas kan ik me als geen van beide beschouwen. Ik mis de gewiekstheid en het gebrek aan schaamte om tot de categorie van slimme poenpakkers te horen, terwijl het me net zo zeer aan werklust en plichtsbesef ontbreekt om bij de andere soort te worden ondergebracht. Het resultaat is dat ik constant heen en weer slinger tussen een noodzakelijke dynamiek en een occasionele passiviteit; een situatie die geen greintje professionele, laat staan enige andere, voldoening oplevert.
Ik probeer zo ongezien mogelijk op het werk te verschijnen, tracht de dag zo onopvallend mogelijk door te brengen en hoop iedere avond als een spook te kunnen verdwijnen, wat meestal nog lukt ook.
De telefoon rinkelt; een terroristische daad, die gelijk staat met een regelrechte aanval op mijn schimmenbestaan.
Zoals de laatste tijd wel meer het geval is, slaag ik er niet in om ook maar een spatje enthousiasme in mijn antwoordende stem te leggen. Het lijkt wel alsof mijn stembanden uit apathie en onverschilligheid samengestelde weefsels zijn die nog amper voldoende stootkracht produceren om mijn lippen van mekaar te krijgen.
'Meneer Saterman, uw bezoek is gearriveerd.'
De receptioniste klink zoals ik haar beschouw: als een geit. Ze is van het type dat neerkijkt op de arbeiders en in een giechelende slijmbal verandert als er een baas verschijnt. Ze heeft alleen de pech aartslelijk en bovendien hoogst onverzorgd te zijn, anders was ze al lang tussen de lakens van één van mijn collega's beland.
Ik sla mijn agenda open en probeer mijn eigen, door lamlendigheid geïnspireerd, quasi onleesbaar handschrift te ontcijferen. Een vertegenwoordiger van de firma Anzac wordt blijkbaar door mij verwacht. Ik heb geen benul van het tijdstip of de manier waarop deze afspraak tot stand is gekomen, maar dat is niets nieuws. Ik zeg de receptioniste dat ze de persoon maar naar boven moet sturen en dat ik tot dat mijn bezoeker opnieuw vertrokken is geen telefoons wens te ontvangen.
Een tiental seconden later staat de bezoeker in de deuropening. Het is de vrouw naast wie ik een dag eerder was wakker geworden.

 

feedback van andere lezers

  • Vansion
    Ik ken dat hoofdpersonage persoonlijk! En je kunt je merkwaardig goed inleven.
    Sterk verhaal! Zoals je ziet heb ik me alweer laten vangen tot aan numerootje vijf. Ik heb innig deelgenomen. Later lees ik voort.




    koyaanisqatsi: persoonlijk?? Tjeetje, dan sta je verder dan ik...
  • ivo
    oeps wat een verhaal ...
    koyaanisqatsi: thnks
  • Ghislaine
    Je schrijft adembenemend mooi.
    koyaanisqatsi: opletten voor verstikkingsverschijnselen

    thnsk
  • Hoeselaar
    Heerlijk welk een mooi verhaal
    koyaanisqatsi: thnks
  • SabineLuypaert
    (smile) zalig stukje weer, (ik ken ook zo iemand die in een slijmbal ... jeks, om ongezond op te worden vind ik dat brrr)
    koyaanisqatsi: ??n iemand maar? ik ken er zo wel een paar... tientallen...


    thnks
  • fenk
    De sleutel tot het goed schrijven is de scherpe observatie. En die beheers jij als geen ander.
    Ooit al een hele roman geschreven?
    (in de voorlaatste regel: "de" vergeten voor "bezoeker")
    koyaanisqatsi: een hele roman? mijn kast ligt vol...

    thnks
  • thijl
    Sterke 'cliffhanger' en weer heel mooie metaforen.
    koyaanisqatsi: thanks, again and again and...
  • muis
    :) maak zoiets mee!
    koyaanisqatsi: zeg dat wel...
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .