writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (9)

door KOYAANISQATSI

De stem van collega Marcel Devries klinkt hol, alsof ze in een andere dimensie leeft dan diegene waarin ik me ophoud. Karstens speelt zoals altijd met zijn balpen, Kovac krast neurotisch in zijn notitieblok, Magrin en Maier luisteren aandachtig en verroeren nauwelijks, lijken op kameleons die met bewonderenswaardig geduld zitten te wachten om een vlieg naar binnen te slokken. Ik zelf slaag er nog net in mijn ogen open te houden, steun regelmatig met beide ellebogen op tafel, word zo nu en dan een misselijk gevoel in mijn maag gewaar, heb hoofdpijn en dorst, en beeld me in dat we heren uit de hoogdagen van de industriële revolutie zijn die de mooiste fabrieksmeisjes hebben ontboden om naakt voor ons op te dienen.
Terwijl ze wijn inschenken, gebraad en groenten- en fruitschalen aanbrengen, knijpen we brutaal in hun meest verleidelijke lichaamsdelen; de voorbode van een orgie waarin wij als beesten te keer zullen gaan, waarin wij bezit zullen nemen van deze weerloze schepsels alsof het om ordinaire gebruiksvoorwerpen gaat.
Het zou me niet verbazen dat sommigen onder ons er in andere, wettelozer tijden geen enkele moeite mee zouden hebben om mijn fantasie in werkelijkheid om te zetten. Niet collega Devries, die leeft en werkt voor zijn gezin, maar op zijn minst Karstens en Kovac zijn types die een straffeloos botvieren van hun mannelijke driften beslist zouden zien zitten. Over Magrin en Maier heb ik zo mijn twijfels en wat mezelf betreft kan ik onmogelijk oordelen aangezien ik me in een stadium bevind waarin iedere inspanning, of ze nu mentaal of lichamelijk is, zo zwaar weegt dat ze niet fatsoenlijk valt uit te voeren.
Er staat geen maat op Devries, de vleesgeworden toewijding aan het bedrijf, de gedroomde slaaf van een resem gezichtloze aandeelhouders. Waarschijnlijk citeert of verwijst hij naar het dossier dat voor hem ligt, een dikke stapel papieren, bijeengehouden met paperclips en nietjes. Wat een keurig mensenlijk wezen toch, deze regelmatige kerkbezoeker, zeker in vergelijking met de verdorven homp vlees die ik geworden ben. In zekere zin benijd ik de man, en in ieder geval verdient hij meer respect dat Karstens en Kovac, die ik beschouw als
schoolvoorbeelden van meedogenloze carrièreplanners. Maar als ik dan toch moet kiezen, dan genieten Magrin en Maier mijn voorkeur. Zij bewandelen eerder een gulden middenweg, weten zich zonder al te veel moeite overeind te houden op het slappe koord van de harde zakenwereld en genieten met mate van hetgeen het leven hun aanreikt. Ik kan hen onmogelijk vrienden noemen, maar ze stralen wel een vertrouwen scheppende warmte uit die de andere drie duidelijk ontberen.
De vrouw uit het café verdrijft de naakte fabrieksmeisjes uit mijn gedachten. Ik vervloek mezelf omdat ik als een lafaard ben teruggekrabbeld, enkel en alleen omdat haar tastbare opwinding me afschrikte. Zou ze mijn verdwijning als een vernedering hebben ervaren, of zou ze zich, te dronken om zich de afwijzing te realiseren, zonder omwegen aangeboden hebben aan één van de andere mannen?
Mijn spijt slaat nergens op. Het voortzetten van de onderneming zou ontegensprekelijk op een complete afgang zijn uitgedraaid. Dronken ben ik volkomen impotent, heeft mijn lid de kracht van een dode muis, is mijn hitsigheid vervuilde lucht, zijn mijn verlangens te vergelijken met de wensen van een blinde om over ogen te beschikken die meer dan vage schimmen kunnen registreren.
Misschien moet ik me 's avonds terug naar de kroeg begeven, haar mijn excuses aanbieden, opnieuw een whisky offreren, kortom, moet ik de klok terugdraaien en een nieuwe kans wagen.
Hoe idioot deze gedachte ook is, ze nestelt zich in mijn hoofd en blijft er zitten, als een bejaarde die voor zijn teeveetoestel gekluisterd blijft omdat er nu eenmaal geen alternatief is om de dag door te komen.
'Theo, had jij nog wat te melden?'
Devries' stem klinkt plots minder hol, daadwerkelijk aanwezig als het ware. Ik kijk hem en vervolgens de anderen heel even aan, frons mijn wenkbrauwen en schud het hoofd.
'En het project Walidan?'
Verbaasd trek ik grote ogen, een reactie die net zo belachelijk als onterecht is. Het dossier Walidan ligt al weken op mijn bureau, de dag ik er nog een poot naar uitstak ligt onder een berg stof in een uithoek van mijn geheugen begraven. En de tijd dringt, zoveel is zeker.
'Het dossier is zo goed als klaar,' lieg ik, 'ik wil het alleen nog eens helemaal doornemen, om er zeker van te zijn dat ik niets over het hoofd heb gezien.'
'Maar we kunnen niet nog een week wachten, Theo. In feite hadden we al lang klaar moeten zijn.'
Het lijkt wel alsof Devries een hond is die me naar de keel vliegt. Maar ik bijt van me af, zoek met een vastberaden blik steun in de ogen van de anderen en antwoord: 'Dat weet ik, Marcel, maar een onnauwkeurig dossier indienen lijkt me onverstandiger dan een verantwoorde vertraging. Het succes van het project Walidan staat of valt met een accurate kosten-baten analyse, en die valt iets gecompliceerder uit dan we hadden verwacht, zo simpel is het.'
Ik slaag in mijn opzet. Zowel Karstens, Kovacs als Magrin knikken instemmend; alleen Maier lijkt niet helemaal overtuigd van mijn bewering, maar zelfs al kiest hij de kant van Devries, dan nog bevind ik me in het kamp van de meerderheid. Devries zelf, fatsoenlijk als hij is, slikt verdere commentaar in, probeert zo goed mogelijk zijn twijfels te verbergen en stelt voor om dan maar een extra vergadering te houden tegen het einde van de week.
'Geen probleem,' ga ik zonder aarzelen akkoord, waarna ik me voorneem meteen na de vergadering aan de slag te zullen gaan.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Oké, straffeloos mag ik doorlezen dus (zucht voldaan) ...
    x
    KOYAANISQATSI: ;-)
  • ivo
    je blijft het verhaal sterk in de greep houden en je kunt hier heel wat terreinen verkennen, mooi ... de cruheid is wel opvallend sterk aanwezig .. niet dat het stoort, het valt op ..
    KOYAANISQATSI: thnks Ivo
  • SabineLuypaert
    het lijkt minder indringend dan voorgaanden (maar dat is mijn schuld vrees ik, had aquas laatste niet net hiervoor mogen lezen (smile)
    KOYAANISQATSI: die stoute aqua...
  • fenk
    Ik probeer mijn leesachterstand in te halen.
    KOYAANISQATSI: neem gerust uw tijd... Het verval gaat niet lopen, het zet zich alleen maar gestaag door...
  • thijl
    Goede uitdieping van de karakters van de collegae van Saterman (nomen omen?)
    KOYAANISQATSI: thnks
  • muis
    prachtig geschreven
    KOYAANISQATSI: bloos...
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .