writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (11)

door koyaanisqatsi

'Ga kakken, vent!'
De woorden dringen meteen door, boren zich als hagel door mijn hele lijf maar hebben vreemd genoeg geen enkel effect; tenzij een licht gevoel van opluchting dat mijn onderneming op niets uitdraait.
De vrouw haar ogen, balancerend tussen dof groen en grijs, spuwen nog heel even vuur. Dan wendt ze haar blik van me af en loopt, opvallend gemakkelijk, op haar hoge hakken van me weg.
Naar mijn bescheiden mening staat haar groffe afwijzing niet in verhouding tot mijn voorzichtig taalgebruik. 'Mevrouw, u bent alleen, ik ben alleen, wat dacht u van een ondeugend avontuurtje,' leek mij toch verre van brutaal te klinken.
Natuurlijk was het ook niet bepaald galant, maar de vrouw haar reactie indachtig ben ik er zo goed als van overtuigd dat meer poŽtische woorden weinig meer hadden betekend dan parels voor de zwijnen.
Het ontbreekt me de lust om haar na te kijken. Ze is lelijk geworden, over gans de lijn, en dat heeft niets met haar weigering te maken -daar had ze tenslotte het volste recht toe.
Plots beschaamd kijk ik vluchtig om me heen, in de hoop dat niemand mijn gedrag inclusief afgang heeft opgemerkt. Maar de weinige mensen in de onmiddellijke omgeving zijn duidelijk met andere dingen bezig. Een verkoopster hangt kleren weg aan een rek, een vrouw doorbladert een modeblad in een cafetaria, twee jonge meisjes, waarschijnlijk spijbelend, stappen arm in arm en druk taterend voorbij, een onderhoudstechnicus verdiept zich in de defecte alarminstallatie van de uitgang van een hifi-zaak.
"Ga kakken... Vent..."
Ik herstel me. Een glimlach om zoveel originaliteit legt zich op mijn droge lippen. Mijn besluit staat vast: ik ga door, voel me een ogenblik weer de jonge jager die ik ooit was, toen ik me nog een grote dosis kieskeurigheid kon veroorloven. Dat is nu wel anders maar stoort me niet; imperfecties hebben een bijzondere aantrekkingskracht gekregen. Ik zou zelfs bijna durven beweren dat een jonge, natuurlijke schoonheid het zou moeten afleggen tegen een verlepte vrouw wiens borsten, dijen en buik getekend zijn door de meedogenloze sporen van een reeks zwangerschappen. Zoals mijn wilskracht met de jaren verslapt is, zo mag ook de huid van mijn lustobject gedegenereerd zijn -ik zal er zelf in alle geval minder lachwekkend door uit de bus komen.
'Mooie glimlach...'
Ik draai mijn hoofd een kwart naar rechts en maak oogcontact met een tamelijk kleine vrouw met kortgeknipte bruine haren, donkere maar heldere ogen en een fijn, ietwat spits gelaat. Ze lacht haar opvallend egaal gevormde tanden bloot en herhaalt: 'Mooie glimlach...'
'Ik had een binnenpretje,' antwoord ik, verrast door mijn eigen gevatheid.
'Mag ik meegenieten?'
Zonder enige schroom beginnen mijn ogen de vrouw te taxeren. Ze draagt een kort, kaneelkleurig, ribfluwelen jasje, een wit t-shirt, een spijkerbroek en eenvoudige platte schoenen van mat, zwart leer.
Mijn vrijpostigheid brengt haar aan het lachen. Ze stapt op me toe, haakt haar rechter arm in mijn linker en trekt me mee naar de cafetaria even verderop.
'Ik trakteer,' zegt ze op een speels, bijna kinderlijk toontje.
Ze scoort een punt door me de kans te laten een stoel onder haar te schuiven. Ze legt haar rechter elleboog op tafel en laat haar kin in haar handpalm rusten.
'Wat zal het zijn?' vraagt ze, 'koffie? Of liever iets sterkers?'
'Koffie lijkt me geen slecht idee.'
De vrouw wenkt de ober, een pezige jongeman met een zuur gezicht. Terwijl ze twee koffies bestelt, kijkt ze hem uitdagend diep in de ogen.
''t Is een homo,' fluistert ze me toe terwijl achter de toog verdwijnt. 'Ik daag hem graag uit, denk graag dat ik hem daardoor met zijn geaardheid in verwarring breng.'
'Waarom zou je dat?'
'Voel jij je niet ongemakkelijk als een homo je uitdagend aangaapt?'
Ik haal de schouders op en antwoord: 'Ik ben mijn aantrekkingskracht bij homo's al jaren geleden kwijtgespeeld...'
De vrouw lacht opnieuw en zegt: 'Dus jij bent er ook zo ťťn die gelooft in de theorie dat homo's alleen maar op jonge kereltjes vallen?'
'Ik zou het niet weten, ik ben geen homo,' antwoord ik met een zucht. Ik word gewaar dat deze ontmoeting de verkeerde richting uitgaat. Wat interesseren mij theoriŽen over homosexualiteit? De zin om op te stappen begint als een dik insect langs mijn rug naar mijn hoofd te sluipen maar voorlopig ontbreken mij zowel de moed, de onbeleefdheid als de energie om de knoop door te hakken. Ik aanhoor de vrouw haar repliek maar laat de betekenis van ieder woord aan me voorbijgaan, alsof ze is overgeschakeld op een taal die me volkomen vreemd is.
Gelukkig brengt de ober vrij snel redding. Hij zet de koffies neer, doet geen enkele inspanning om vriendelijk over te komen en maakt zich zo snel mogelijk weer uit de voeten, hetgeen me doet geloven dat de vrouw in haar opzet is geslaagd.
'Hoe heet je?' vraag ik, meer om haar de kans te ontnemen nog verder over het aangesneden onderwerp uit te wijden dan uit nieuwsgierigheid.
'Carla,' antwoordt ze, geforceerd oprecht klinkend, 'en jij?'
'Theo.'

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    het blijft verbazend sterk
    koyaanisqatsi: we doen ons best...

    thnks
  • SabineLuypaert
    Deze leesjager heeft weer genoten (smile)
    koyaanisqatsi: thnks
  • fenk
    Bij de eerste paragraaf schoot me een variante van een spreekwoord door het hoofd: "De pruim was hem te zuur."
    koyaanisqatsi: Slik...

    thnks
  • thijl
    Graag gelezen.
    koyaanisqatsi: thnks alweer
  • muis
    Sterk stuk
    koyaanisqatsi: en... lekker?
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .