writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (13)

door koyaanisqatsi

Waar moet ik in hemelsnaam de motivatie vandaan halen om aan de slag te gaan? Mijn denken wordt overwoekerd door de herinneringen aan de vorige dag. Ik ruik nog steeds de geur van een onmogelijk te bevredigen vrouw, zie beelden uit de ervaring en een mogelijke toekomst als pornografische aquarellen door elkaar lopen. Constant glijden mijn ogen naar de telefoon, waarvan ik ieder ogenblik verwacht dat hij gaat rinkelen, om vervolgens Carla aan de lijn te krijgen voor het maken van een afspraak. Zelf weigerde ze een telefoonnummer of wat dan ook achter te laten. Ze was gehuwd en had te veel te verliezen om dat ongeluk, zoals ze het noemde, ongedaan te maken.

Ik kon, moest, wilde zelfs met haar handelswijze instemmen. Mijn vrijheid, het vergiftigde geschenk ter ere van mijn echtscheiding, had me misvormd tot een volkomen asociaal wezen met ongezond veel misantropische trekken. Hiervoor achtte ik mijn directe omgeving voor een groot deel verantwoordelijk. Mijn vrouw was niet overleden, had me slechts verlaten voor een ander, en dus had ik geen recht op een rouwproces. Ik verdiende geen medeleven, werd gedwongen tot zelfkritiek en tot in het absurde aangespoord om een nieuwe, "normale" start te nemen, alsof een atleet met geamputeerde benen opnieuw kan gaan hardlopen.
Dat ik mijn vrouw geen ongelijk kon geven, maakte de scheiding niet minder zwaar. Door deze eerlijke vaststelling was er geen plaats voor woede en dat was precies de energievorm die ik nodig had om de laatste bladzijde van mijn leven om te slaan. In plaats daarvan bleef ik er naar staren tot de letters er één voor begonnen af te glijden en een leegte, te vergelijken met een troosteloze zandvlakte, achterbleef. Ik werd als het ware zelf het onbeschreven blad en bleef het; schreef er op met onzichtbare inkt waardoor mijn verleden geen verlenging kende en wensen en verlangens in het ijle oplosten nog voor ze goed en wel gevormd waren.

Onrust jaagt me mijn kantoor uit. Ik haal koffie, negeer de collega's die ik onderweg tegenkom, drink mijn kopje onderweg helemaal leeg en laat me terug in mijn stoel ploffen. Ik klik naar mijn tekstverwerker, open een nieuw blad en begin een opsomming in te tikken van de schunnigheden die ik Carla's oren heb ingeramd. De woorden zeggen me niets; zonder een beeld om ze aan op te hangen, zijn ze volstrekt waardeloos, hebben ze evenveel nut als kerstversiering zonder kerstboom.
Mijn verlangen naar mijn pas ontdekte hoer heeft niets mensenlijks, niets warms; het is zelfs geen dierlijke drift. Het is het vullen van leegte met menselijk vlees, menselijk gekreun en menselijke geuren. In een zoveelste vlaag van gekte besluit ik Carla de volgende keer te betalen; haar met een stapel bankbiljetten in het gezicht te slaan terwijl ik op haar los beuk en haar smerigheden toeschreeuw. Ik ben er zo zeker van dat zij door het dak zal gaan dat mijn ongeduld ondraaglijk wordt. En dan gaat de telefoon.

 

feedback van andere lezers

  • SabineLuypaert
    het vullen van leegte met menselijk vlees, dat klinkt verdikke zo immens menselijk he, of zoals feniks het ooit schreef, iets van een blik lust opentrekken (smile) heel graag gelezen weer deze, en benieuwd als sensatiebeluste lezer naar 't vervolg (smile)
    koyaanisqatsi: thnks again
  • thijl
    Begeerte goed beschreven. Ik blijf volgen.

    Vrijblijvend tipje:

    niets menselijks (zonder de tweede n)
    koyaanisqatsi: thnks
  • muis
    ben benieuwd

    koyaanisqatsi: ik ook
  • fenk
    haha, een clifhanger, zowaar
    koyaanisqatsi: zolang het geen Cliff Richardhanger is...

    thnks
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .