writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (14)

door koyaanisqatsi

De ontgoocheling die zich van me meester maakt, is van een schandelijke onaanvaardbaarheid.
'Papa?' herhaalt mijn dochter aan de andere kant van de lijn.
Ik vind geen woorden. Hoe diep is een man gezonken wanneer de stem van zijn kind als enige reactie ontgoocheling teweegbrengt?
'Papa, ben je daar nog?'
Er klink oprechte ongerustheid in de stem, die het bestaan van mijn miserabele vaderschap niet verdient.
'Sandra...' krijg ik uiteindelijk uit mijn stembanden geperst.
'Oh... Ik dacht dat ik de lijn kwijt was,' reageert mijn dochter opgelucht. 'Hoe gaat het met je?'
'Goed,' lieg ik.
Ik bevind me opnieuw in de videocabine van de sexshop. Op het smerige scherm voor mij neukt een dikbuikige ouwe vent een jong, slank meisje. Mijn dochter is een week geleden éénentwintig geworden... Ik word misselijk, prijs me gelukkig dat ik geen pistool binnen handbereik heb, anders kleefden binnelijk ettelijke seconden mijn gewetenloze hersens tegen de muur achter me.
'Je komt toch naar mijn verjaardagsdrink morgen?'
'Natuurlijk,' antwoord ik.
'Je weet waar is het, toch?'
'De nieuwe taveerne aan het marktplein?'
'Klopt. Tussen acht en half negen.'
'Ik zal er zijn, meisje, wees maar gerust.'
'Ik belde maar omdat je al eens dingen durft vergeten de laatste tijd. Tot morgen dan, papa.'
'Tot morgen, meisje.'
Het zweet loopt in dikke parels langs mijn rug. Ik vergeet de laatste tijd geen dingen, ik smijt ze gewoon uit mijn geheugen.
Buiten begint de hemel zich te vullen met vette, zwarte regenwolken. Hevige buien zijn voorspeld en zien er ook aan te komen. Ik verwijder de lijst schunnigheden van mijn tekstverwerker en klik naar mijn inkomende e-mails zonder er ook maar één van te openen.

Mijn ex zal er morgen ook zijn, zonder haar echtgenoot. Het is ondertussen al ruim een half jaar geleden dat we mekaar nog hebben ontmoet: twee volwassenen, wat die term ook mag betekenen, die mekaar niets meer te zeggen hebben. Onze zoon en onze dochter vormen een biologische verbinding waar verder geen enkel gevolg meer uit voortvloeit. Was ik er ondertussen in geslaagd een nieuw leven op te bouwen, dan zou ik mijn ex-vrouw ongetwijfeld dankbaar zijn voor de moedige stap die ze indertijd gezet heeft. Al rest natuurlijk de vraag of ze ook over voldoende durf had beschikt wanneer er geen andere man in het spel was geweest.

'Theo?'
Devries staat in de deuropening. Hij houdt een map onder de arm en heeft een afwachtende houding aangenomen, alsof ik gevolg moet geven aan één of andere afspraak.
'Marcel?'
'Hoe ver sta je met Walidan?'
Devries verandert in een krijger uit de oertijd die met een welgemikte pijl mijn borst doorboort. Mijn gave om gevat op eender welke uitlating, opmerking of vraag te reageren laat me voor de tweede keer in amper enkele minuten in de steek. Onbewust leg ik mijn gezicht in mijn handen en adem zwaar uit.
'Morgen, Marcel, morgen,' antwoord ik, met een lichte zucht.
'Oké,' reageert Devries, voor zijn doen opvallend kort.
Zijn blik verraadt het typische wantrouwen van een diepgelovig mens tegenover individuen zoals ik. Soms denk ik dat Devries mij beter kent dan ikzelf, wat nu ook niet bepaald een kunst is. De lust bekruipt me om deze brave pilaarbijter een smerige hak te zetten door een onweerstaanbare luxehoer op hem af te sturen en compromitterende foto's van hun ontmoeting te maken; een walgelijk plan dat behalve op mijn slechtheid nergens op steunt. Maar ik laat het meteen varen. De kans op slagen is bijzonder klein. Devries is één van die levende zeldzaamheden die zijn dierlijke lusten volkomen onder controle heeft; een ijzersterk karakter als het op het handhaven van correct fatsoen aankomt. Of bekijk ik het verkeerd en is hij gewoon gezegend met een extreem lage hormonenspiegel?
'Heb je zin om mee gaan te lunchen straks?' vraagt Devries.
Zijn verzoek klinkt gemeend maar verrast me ook. Je moet wel gek zijn om iemand die nauwelijks te genieten is te vragen om mee te gaan eten -ik kan in alle geval niet zo meteen een beter middel bedenken om je appetijt al op voorhand de nek om te wringen.
'Misschien, Marcel,' antwoord ik. 'Ik was namelijk van plan om opnieuw een halve dag te nemen. Laat me er even over nadenken.'
Devries knipoogt, weet al dat ik mijn kat zal sturen en verdwijnt uit zicht. Hij kent me inderdaad beter...

 

feedback van andere lezers

  • aquaangel
    ik ben de eerste ;)
    waar is ied-de-reen ???


    goedgoedgoed=uitstekend
    koyaanisqatsi: op vakantie?
  • sabineluypaert
    hier is er nog eentje (smile) en met graagte weer langsgekomen, er waren twee heel sterke intrigerende delen het tweede was van die biologische verbinding en het eerst dat blijft nahameren is deze zin--> heel sterk--> Ik vergeet de laatste tijd geen dingen, ik smijt ze gewoon uit mijn geheugen.

    koyaanisqatsi: auteur neemt petje af uit dankbaarheid
  • thijl
    Weer graag gelezen.

    Met een vraag dit keer:

    Als Saterman gewetenloos is dan had hij geen zelfmoord overwogen vanwege zijn fantasiëen met veel jongere vrouwen, of wel?

    Ik kom erop nav je volgende zin:

    "prijs me gelukkig dat ik geen pistool binnen handbereik heb, anders kleefden binnelijk ettelijke seconden mijn gewetenloze hersens tegen de muur achter me. "

    Waarin je het hebt over gewetenloze hersens.
    koyaanisqatsi: Zijn "gewetenloze hersens" behoren tot zijn eigen oordeel, en zijn onmogelijke zelfmoordpoging maakt deel uit van oneindige reeks oprispingen van een afkeer van alles... (zo iets, ongeveer)
  • muis
    Je kunt goed schrijven
    koyaanisqatsi: bloos
  • fenk
    Je bent een van de weinigen hier die ik echt graag lees (en niet uit solidariteit of schuldgevoel).
    "Ik vergeet de laatste tijd geen dingen, ik smijt ze gewoon uit mijn geheugen. ": schitterend!
    koyaanisqatsi: auteur maakt diepe, dankbare buiging, vanop het podium...
  • Vansion
    haaaaaaaaa ik lees je graag!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    koyaanisqatsi: thnkssssssss!!!!!!
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 1 lid: Koyaanisqatsi.