writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (15)

door koyaanisqatsi

Als eenzaamheid een smaak heeft, dan proef ik hem nu. Omringd door bruisend jong leven hang ik als een vleermuis in de uithoek van een broeierige grot op bedorven fruit te kauwen. De muziek staat zo luid dat zelfs roepen nauwelijks verstaanbare woorden oplevert. Maar dat geeft niet, aangezien ik hier toch niets te zeggen of te aanhoren heb. Voor de andere genodigden ben ik een levend lijk dat zelfs geen blik hoeft. En terecht.
Mijn zoon, de enige waarmee ik misschien nog een gesprek zou kunnen aanknopen, is op stage in het buitenland, en mijn ex laat op zich wachten. Behalve mijn dochter ken ik enkel Michèle, haar jeugdvriendin, die al veel meer dan Sandra een volwassen vrouw geworden is. Straalt er van mijn dochter nog een zekere dosis kindsheid af, dan ademt zij al een zwoele maturiteit uit. Haar lichaam heeft een volheid aangenomen die op haar leeftijd tot complexen kan leiden maar die door rijpere mannen beslist gewaardeerd wordt; waarmee ik natuurlijk meteen bij mezelf ben aanbeland. Haar volle borsten en stevige dijen dagen me uit met een bewustzijn waarvan zij zelf geen besef heeft. Ik maak mezelf wijs dat ze een alles behalve braaf sexleven leidt, zonder in de val te trappen deze veronderstelling aan de werkelijkheid te willen toetsen.
Toen ze mij, de paria, opmerkte, stapte ze op me toe en gaf ze me een zoen op de wang.
'Dag, meneer Saterman, da's lang geleden...' zei ze, terwijl ze me voor de vorm ook nog een keer de hand schudde.
Ik kon slechts glimlachen terwijl haar zoete parfum mijn hoofd binnensloop.
'Michèle...'
Ze had haar plicht gedaan en stortte zich tussen de andere genodigden, ongewild vastberaden me voor de rest van de avond links te laten liggen.

'Hetzelfde, meneer?'
De dienster, een tamelijk kleine jongedame met kort blond haar, kijkt me ernstig aan. Ik bestudeer mijn glas vluchtig, knik bevestigend en drink het glas, alsof ik mijn instemming moet verantwoorden, met een paar slokken leeg.
'Hoe heet je?!' vraag ik de dienster, wanneer ze even later een vol glas voor me neerzet.
'Emmy!' antwoordt ze.
Haar antwoord klinkt ongemeen koud, vernederend bijna. Ze loopt snel van me weg alsof mijn belachelijkheid besmettelijk is en verdwijnt uit zicht achter een pilaar waarop enkele affiches nakende popconcerten aankondigen.
De glazen voordeur van de taveerne zwaait open, een vrouw van middelbare leeftijd met koperkleurig geverfd, halflang haar en gekleed in een zwart mantelpak komt binnen. Hoewel ik haar meteen herken, verschijnt mijn ex-vrouw als een compleet vreemde. Het feit dat wij samen twee kinderen hebben verwekt lijkt even realistisch als de meest ongeloofwaardige leugen.
Ik vlucht in de inhoud van mijn glas en voel hoe mijn gezicht verkrampt bij het proeven van de bitterheid van het koude bier.
Was er echt ooit een tijd dat ik genoot van alcohol? Dat de drank een ander doel had dan het toedienen van een doelloze roes?
'Theo...'
Mijn ex reikt me de hand. Wanneer mijn vingers de hare raken gaat er een huivering door me heen. Haar hand is zacht, mals en ongemeen warm, veel warmer dan mijn herinnering kan bovenhalen.
'Gerda...'
Mijn ex kijkt om zich heen met een blik van minachting voor de lawaaierige jeugd. Een steek van jaloezie jaagt zich door mijn hart. Waarom ben ik niet tot zo'n dapperheid in staat? Waarom kruip ik weg, als een oude hond die vreest te worden afgemaakt wanneer men in de gaten krijgt dat hij uit de toon valt? Waarom kan ik mijn levenservaring niet als een dreigend slagzwaard in de hoogte houden?
'Hoe gaat het?'
Ik ben te zwak om een leugen over mijn tong te laten rollen en geef dan maar een weinig geloofwaardige hoofdknik.
Ongewild leggen mijn ogen zich te rusten op de droge huid van Gerda's hals. Heel even prijs ik me gelukkig omdat ik geen verplichtingen meer tegenover haar verouderde lichaam heb. Een verstrengeling van onze beide afgeleefde lijven zou een ware demonstratie van slechte smaak zijn. Wat een zure troost: de vaststelling dat mijn ex-vrouw net als ik is afgetakeld.
Sandra komt op ons toe gestapt. Ze slaat haar armen om ons heen alsof ze een hereniging wil forceren en zegt, lachend: 'Wat fijn dat jullie alle twee gekomen zijn.'
Ik kan haar mening jammer genoeg niet delen.

 

feedback van andere lezers

  • feniks
    Doffe bitterheid, knap beschreven.
    koyaanisqatsi: dank
  • Hoeselaar
    Jammer dat je niet echt wil toegeven dat je al even verkreukeld erbij loopt en niet de moed hebt dit toe te geven

    Wel goed en openhartig geschreven
    koyaanisqatsi: Ondanks behoorlijk onregelmatige kronkels net onder zijn hersenpan kan ik u verzekeren dat de auteur er een beslist rooskleuriger visie dan zijn hoofdpersonage op na houdt. Waar zou hij trouwens de energie vandaan halen om dit verhaal te schrijven als hij er even lamlendig als Theo Saterman moest bijlopen?
  • SabineLuypaert
    prchtig beeld zet je weer (maar mis ik een nummeringske in je nummering???)
    koyaanisqatsi: nee, verdekke!!! ik ben een hoofdstuk vergeten in te sturen...
    nu wordt het wel heel ingewikkeld...
  • thijl
    Uitstekend. Ik denk steeds vaker aan Jef Geeraarts als ik u lees. De stijl doet me eraan denken, dat is.
    koyaanisqatsi: Moet eerlijk bekennen: heb nog nooit een regel van Jef Geeraerts gelezen...
  • muis
    Knap beschreven, de afgetakelde relatie tussen u en uw ex
    koyaanisqatsi: helahola, tussen Theo Saterman en zijn ex...
    ikzelf heb mij ex al elf jaar niet meer gezien of gehoord...
  • fenk
    Ze loopt snel van me weg alsof mijn belachelijkheid besmettelijk is : schitterend!
    koyaanisqatsi: buig
  • aquaangel
    PS: voor bij latere afleveringen:

    waarom sief ipv syf gebruiken als afkorting?


    koyaanisqatsi: zie Van Dale...
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .