writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (20)

door koyaanisqatsi

Het geluid van de achter mij in het slot vallende deur klinkt vertrouwelijk; de woonkamer waarin ik me bevind is me daarentegen vreemd. Dat komt omdat ik door hetgeen me vandaag overkomen is niet langer dezelfde persoon ben. Ik ben nu een man die in aanraking is geweest met het gerecht, niet langer een vertegenwoordiger van voorbeeldig burgerschap maar een individu dat zich in het foute vakje van de samenleving heeft gewaagd.

De politie had me laten gaan, zonder meer, al waarschuwde de agent met de snor me maar al te duidelijk. Als hij binnen het jaar mijn naam aan gelijkaardige feiten verbonden in de computer zag verschijnen, mocht ik gegarandeerd op een paar jaar brommen rekenen. Mogelijkheden om me in staat van beschuldiging te stellen waren er volgens hem te over. Openbare zedenschennis, aanranding van de eerbaarheid, aanzetten tot prostitutie waren zowat de meest voor de hand liggende, al verzekerde hij me dat zelfs een procureur met geen spatje verbeelding op zijn minst een karrevracht andere aantijgingen uit het strafwetboek kon plukken die op mijn streken van toepassing waren.
Ik beschouwde de bekentenis dat mijn eerdere, succesvolle uitspatting verre van het gewenste effect had gehad als een belofte om mijn leven te beteren en al leken de agenten verre van overtuigd van de daadkracht van mijn woorden, toch stond ik luttele minuten later weer op straat.
In de hoedanigheid van een gebrandmerkte begaf ik me naar huis. Met steelse blikken probeerde ik de reacties van voorbijgangers op mijn verschijning te registreren maar hoe onvoorstelbaar het ook leek, niemand leek aanstoot aan me te nemen. Blijkbaar werd een man die willekeurig uitgekozen vrouwen op straat op oneerbare voorstellen trakteerde net zo zeer getolereerd als een dronkelap of een halve gare.

Ik begeef me naar de ijskast, wil een biertje pakken, bedenk me, ga naar de bar en neem een whisky. De licht koperkleurige vloeistof brandt zuiverend doorheen mijn keel. Ik laat me in de fauteuil zakken, zet de teevee aan en begin te zappen. Nietszeggende beelden passeren de revue: veel geweld, al dan niet reŽel, getater, en muziekclips met overwegend halfnaakte danseressen om de eentonige boel op te fleuren. Ik steek een sigaret op die ik meteen weer doof omdat ze niet smaakt, zet de teevee opnieuw af en besluit een douche te nemen.
Onderweg naar de badkamer kijk ik naar buiten en zie de buurvrouw die net haar hond uitlaat: een oude Ierse Setter die langzaam aan blind wordt, waardoor ik me min of meer met het arme dier verbonden voel. Hoewel de buren goed voor hem zorgen straalt hij een eenzaamheid uit die ik wel vaker bij honden opmerk. Een logische opmerking, volgens mij, vermits de meeste honden hun leven moeten slijten in het gezelschap van een diersoort die mijlenver van hen verwijderd staat.
Terwijl ik me in de badkamer uitkleed, vraag ik me af hoe een mens zich zou voelen die moederziel alleen tussen een familie Ierse Setters moet leven. Als de gemiddelde mens in een moderne samenleving al tussen soortgenoten aan eenzaamheid kapot gaat, hoe erg zou het dan niet met hem gesteld zijn als hij tussen honden moest leven.
Ik bekijk mijn lichaam in de spiegel; het lichaam van een man die zedenfeiten pleegt: een bleek, uitgezakt lichaam, een skelet overtrokken met een door zowel onomkeerbare als toenemende slijtage getekende huid. Maar daar wringt het schoentje niet. Het probleem zit hem onder mijn schedel, die naarmate mijn haren dunner worden beniger en bultiger lijkt te worden. Daar woedt het echte verval, daar zet zich de ware aftakeling door van het wezen dat luistert naar de naam Theo Saterman. Niet in het gedeelte dat de lichamelijke functies regiseert, maar in het gedeelte dat de abstracte geplogenheden moet regelen; het gebied waar beschaving zou moeten heersen, waar rede zou moeten huizen.
Mijn spiegelbeeld wordt ondraaglijk, confronteert me met een man die slechts afschuw en misprijzen oproept, en hoewel ik niet langer geloof in de zuiverende kracht van water vlucht ik zo gauw ik kan onder de douche.

 

feedback van andere lezers

  • aquaangel
    het viel me ineens binnen, met jou wil ik wel een schrijversduo zijn, iets zoals Niccie French :)

    heel mooi koyaan, super gedaan xx[ vooral niet afhaken nog]
    koyaanisqatsi: een schrijversduo... slik... (afgeschoren hoofdharen gaan rechtop staan)
  • SabineLuypaert
    wat een braaf stukje (grijnst) en inderdaad, denk dat jij en aqua een knallend duo zouden kunnen vormen schrijfgewijs (smile) lijkt me het proberen waard (stopt met zich te moeien zenne, jaja nu al haha)
    koyaanisqatsi: een knallend duo??!! dat wordt een verhaal over terrorisme zeker?
  • thijl
    Steeds meer het besef van de teloorgang en de wetenschap dat de wal het schip niet meer keert??

    Vrijblijvende tipjes:

    -lichamelijke functies regisseert (+s)
    -de abstracte geplogenheden --> Het laatste woord ken ik niet, wat betekent het?
    koyaanisqatsi: geplogenheid... zie Van Dale
  • muis
    een mooi tussenstukje waar je de titel uitlegt
    koyaanisqatsi: thnks
  • fenk
    Ik sta hopeloos achter met lezen. Als je dit toevallig gebundeld hebt, wil ik het geheel best kopen (tegen een redelijk prijsje), dan kan ik alles rustig in mijn bed/zetel lezen.
    koyaanisqatsi: voorlopig zal het via WH moeten vrees ik

    thnks
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .