writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (34)

door koyaanisqatsi

Er zijn twee manieren om als individu een groep mensen in een vingerknip muisstil te krijgen. De eerste is je verschijning, de tweede je gedrag. Mijn betreden van het kantoor blijkt een meesterlijke combinatie van beide. Achter iedere voetstap sleep ik een stilte mee die waarschijnlijk niet meer werd geregistreerd sinds het begin der tijden. Ze is zo immens, zwart en ondoordringbaar als de inhoud van een gigantische monoliet.
Met een geamuseerde grijns trek ik de deur van mijn kantoor achter me dicht. Ik zet mijn aktentas naast mijn bureau, ga zitten en kijk op de klok, me afvragend hoe lang het zal duren voor ik op de ontoelaatbaarheid van mijn streken wordt gewezen.
In mijn verbeelding hangen Magrin en Maier al aan de telefoon, de ene met een krop in de keel, de andere met bezweet voorhoofd, want hoe leg je in hemelsnaam op een maandagmorgen aan een tycoon als Mreck uit dat één van zijn luitenanten met een fluorescerende hanekam op zijn kop naar kantoor is gekomen?
Hoezeer de gedachte me ook amuseert, ze wordt vertroebeld door medeleven voor Devries. De arme Marcel zal zich, verscheurd door loyaliteit en plichtsbewustijn, opofferen om mij als eerste te benaderen; zoveel is zeker. Kovac en Karstens mogen dan wel niet de onderkruipers zijn waarvoor ik ze abusievelijk had gehouden, het neemt niet weg dat ze voldoende opportunist zijn om voorlopig hun nek niet uit te steken. Het vooruitzicht een getormenteerde Devries te moeten ontvangen schraapt mijn binnenpret compleet weg, dompelt me terug onder in de oceaan van humorloos slijm, waarin ik langzaam maar zeker muteer tot een soort menselijke amoebe.
Ik start mijn computer op maar richt mijn blik om de haverklap op de deur die koppig gesloten blijft. Misschien was het geen goed idee ze te sluiten, bezorgt een gesloten deur de buitenwereld een alibi om me ongestoord in mijn zelf gecreërde isolatiecel te laten?
Ik klik naar mijn emails en ontwaar tussen een hele lijst in het rood verschijnende oproepen een mail van een paar dagen oud met als afzender Karstens en als onderwerp Walidan.
"Theo, het wordt echt heel dringend!"
Typisch Karstens: kort, zakelijk, veilig; geen woord over de schijtstreken van Magrin en Maier, of over Mreck, die ondertussen beslist ook van zich heeft laten horen.
Ik loop de overige mails af, een opsomming van onbenullige nieuwtjes, overbodige meldingen, nergens op slaande opmerkingen, slijmerige nota's van ondergeschikten die hopen op een hoger trapje op de ladder en zaken die tot mijn takenpakket behoren maar waar ik sinds enkele weken geen poot meer naar heb uitgestoken.
Er wordt op de deur geklopt; eindelijk! Devries komt binnen, wenst me een goeiemorgen en stapt opvallend zelfverzekerd op me af.
'Theo, wat heeft deze aanstellerij in godsnaam te betekenen?'
Zijn houding verrast me zodanig dat mijn medeleven uit eigen beweging naar de prullenmand huppelt en ik op een onnozel toontje antwoord: ''t Is maandag, Marcel, mijn kapper is gesloten. Ik ben zaterdag naar een punkfuif geweest en kon daar toch moeilijk uit de toon vallen...'
Devries' blik verstard, in zijn ogen verschijnt een glazen hardheid die ik niet eens bij Mreck voor mogelijk zou houden. Zonder nog een woord uit te brengen maakt hij rechtsomkeer en verlaat hij mijn kantoor. Het duurt even voor ik een logische verklaring vind voor zijn metamorfose maar van zodra deze duidelijk wordt, heb ik zijn houding niet alleen vergeven maar krijg ik er zelfs begrip voor. Devries voelt zich verraden, ziet zijn collegialiteit vertrapt door mijn onvergeeflijke idiotie en wordt plots geconfronteerd met de wanhoop van een door zijn wapenbroeder in de steek gelaten ridder.
Ik besef dat het geen zin heeft om in mijn huidige gedaante mijn excuses aan te bieden maar beslis alvast om de volgende dag meteen naar de kapper te stappen om de hanekam te laten verwijderen.
Voor het eerst sinds lang ervaar ik een boosheid tegenover mezelf. Ik heb Devries in de spotzuchtige armen van Magrin en Maier gedreven, een strategische blunder van jewelste. Die klootzakken leut bezorgen, was zowat het laatste dat in mijn bedoeling lag. In plaats van geshockeerd te zijn door mijn theaterstukje, zullen zij zich verkneukelen aan de naiviteit van mijn beschermheer, die er al de tijd is van uitgegaan dat ik met een depressie kampte.
Mijn falen maakt me misselijk van razernij en doet me naar de telefoon grijpen om de receptioniste de opdracht te geven alle inkomende telefoons voor de rest van de dag af te wimpelen. Maar de telefoon is me te snel af en begint te rinkelen alsof mijn dreigende aanraking als een gevaarlijke besmetting inhoudt.
'Saterman!' snauw ik.
'Theo?'
'Ja!'
'Carla hier.'
'Carla…'


 

feedback van andere lezers

  • Vansion
    mijn nek ik stijf - het hele verhaal na elkaar gelezen ('t begin herlezen) tot hier
    twee uur!
    (kwelling van een compy te lezen maar het was méér dan de moeite)

    het is schitterend en je schrijft gewéldig
    ik stop op dit ultiem moment
    en ga nu rustig een uurtje bepeinzen
    hoe ik je nu eindelijk eens
    zinnige feedback kan geven

    spijtig dat ik geen 'relaties' heb
    je zou moeten uitgeven
    verplichte lectuur worden op school
    én op kantoor
    koyaanisqatsi: te veel eer... (buigt nederig het hoofd)
  • Wee
    'dat mijn medeleven uit eigen beweging naar de prullenmand huppelt': great!
    x
    koyaanisqatsi: thnks x
  • cehadebe
    Nog steeds fijn om te lezen
    koyaanisqatsi: thnks
  • SabineLuypaert
    o die muteer zin is hemels - zelfde met medeleven dat naar de prullenmand huppelt (smile)- ik hang nog steeds spreekwoordelijk aan deze verhaallijn als een vis aan een wiebelend aaswormpje (smile) blijft zalig, vooral nu er toch een beetje inschikkelijke menselijkheid blijkt te zitten in de hanenkam (smile)
    koyaanisqatsi: die inschikkelijkheid is maar een dun laagje (beschaving, noemen ze dat eufemistisch))
  • aquaangel
    leuk zo iets op je werk toch...

    een soort papagaai achter een pc ;)
    x
    koyaanisqatsi: en dan maar... kopje krabben?

    xx
  • muis
    Hola, 'k sta precies een beetje achter, probeer het bij te benen!
    groetjes
    Knap, zo'n punker op het werk:)
    koyaanisqatsi: ja zou moeten kunnen, nietwaar
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .