writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (38)

door koyaanisqatsi

De deur van mijn kantoor is op slot. Ik kijk rond maar iedereen heeft zich uit de voeten gemaakt. Vreemd, ik had vanalles verwacht maar niet dit. Ik begeef me naar het kantoor van Devries maar hij is er niet. Zijn bureaulamp brandt, dus moet hij al aanwezig zijn maar elders rondhangen.
Ik zet mijn aktetas neer en ga op één van de voor bezoekers bestemde armstoelen zitten. In de verte klinkt gemompel, ik herken de stem van Marcel; waarschijnlijk lag iemand op vinkenslag mijn komst af te wachten en is deze vlijtige vlinder hem gaan verwittigen..
'Theo,' begroet Devries me, niet in staat een zucht te onderdrukken.
Ik sta recht, glimlach opzettelijk zo ontspannen mogelijk en schudt hem de hand. Hij gebaart dat ik maar beter terug plaats kan nemen en kruipt achter zijn bureau.
'Theo,' herhaalt hij, 'neem alsjeblief mijn raad aan: laat dit overwaaien en zoek ondertussen professionele hulp.'
'Overwaaien?' begin ik sarcastisch te grinniken.
Devries schuift een envelop naar me toe waarop "T. SATERMAN, VERTROUWELIJK" te lezen staat.
'Het spijt me, Theo. Je zal mij niet horen zeggen dat er niks moest ondernomen worden, maar met deze maatregel ben ik niet akkoord; dat zweer ik je.'
Ik scheur de envelop open en begin te lezen: de klassieke flauwekul, academische woorden die me heel omfloerst vertellen dat ik iedereen danig de keel uithang en dat ik nog niet als een schurftige hond de straat ben opgeschopt omdat mijn jaren dienst, eender hoe, op een kostelijke ontslagpremie zouden uitdraaien. De barmhartigheid van Mreck en de zijnen wordt ook nog eens onderstreept door een zogezegde laatste waarschuwing en het inlassen van een soort rustperiode, weliswaar niet thuis -zo ver kunnen ze me niet dwingen-, maar op het bedrijf zelf, waar ik een ander kantoor mag betrekken om me tot nader order in stilte bezig te houden met niksen. Niet dat dat laatste iets nieuws inhoudt, want in niksen heb ik me de afgelopen weken al danig gespecialiseerd.
Ik stop de brief terug in de envelop, kijk Devries, die er als een geslagen hond bijzit, aan, klak met mijn tong en zeg: 'Marcel, trek je niks aan van die flauwekul. Ik weet dat jij je nooit achter zo'n idiotie zou scharen.'
Devries zucht opgelucht, drukt zijn lippen nadenkend tussen een duim en wijsvinger samen, schraapt zijn keel en antwoordt: 'Dat klopt, Theo, ik vind het hele idee ronduit belachelijk. Maar in alle eerlijkheid, ik ben ook net zo goed van oordeel dat het zo niet...'
Ik onderbreek Devries door met het enthousiasme van een pas aangenomen werknemer recht te veren en zeg: 'Marcel, jouw probleem is dat je je veel te veel het lot van anderen aantrekt. Je wilt altijd en overal het beste voor iedereen, maar da's dromen van een utopie, mijn vriend. Maak je geen zorgen om een egoïst als ik...'
Ik kan de moedeloosheid waarmee Devries mij nastaart terwijl ik zijn kantoor uit loop bijna proeven. Fluitend en als een goedgemutste schooljongen met mijn aktetas zwaaiend, begeef ik me naar mijn nieuwe werkplaats: een klein, raamloos kamertje net voorbij de toiletten, dat vroeger dienst deed als opslagplaats voor kantoormateriaal maar dat sinds de aanschaf van daarvoor bestemde, over alle bureaus verspreide kasten leeg staat.
Onderweg kom ik geen levende ziel tegen. Als bosdieren die zijn weggevlucht voor een aangekondigde wolf heeft iedereen zich verschanst in zijn kantoor. Met recht, al ben ik als drager van syfilis op een heel andere manier gevaarlijk dan de meeste denken.
Ik duw de deur van het kamertje open. Een lege tafel, een asbak en een stoel zijn de enige wapens die me nog gegund worden om de strijd tegen de nog steeds verplichte werkuren aan te gaan. Ik zet mijn aktentas naast de tafel, ga zitten, steek tegen alle voorschriften in -dan moeten ze ook maar geen asbak neerzetten (!)- een sigaret aan en glimlach tevreden; alsof ik zonet promotie heb gemaakt...

 

feedback van andere lezers

  • SabineLuypaert
    mag er nog gerookt worden daar?????????;)) verder, lekker gepend weer
    koyaanisqatsi: neen! er mag daar niet gerookt worden... maar die man veegt daar dus zijn.. euh... laars aan...
  • aquaangel
    prima vervolgstukje

    fijn weekend


    aktetas ipv aktentas
    overwaaien, over waaien?
    dan de meesten, dan de meeste

    koyaanisqatsi: same to you

    xxx
  • muis
    :) Kreeg ik zulke promotie maar eens:)
    groetjes
    koyaanisqatsi: niet te onderschatten... gedwongen niksen!
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .