writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (41)

door koyaanisqatsi

'Mijn Vuile' heeft het onderspit moeten delven. Alsof ze over een glazen bol beschikte kreeg ik op dezelfde dag dat de dokter mij genezen verklaarde een telefoontje van Carla. Of het goed met me ging en of we niet een keertje konden afspreken. Ik bedankte vriendelijk. Niet omwille van de ziekte waarmee ze als een zakkenroller mijn relatieve gezondheid had ontvreemd, maar uit ordinaire luiheid. Ik heb thuis een gewillig lichaam ter beschikking dat niet veeleisend is en veel beter bij mijn verloedering past dan een energieke nymfomane.
Birgit lijkt zich trouwens een beetje gestabiliseerd te hebben. Het zonder problemen te pakken krijgen van haar dagelijkse dosis dope doet haar zo te zien, Ún bij wijze van spreken natuurlijk, tamelijk goed. Zo nu en dan heeft ze zelfs een beetje kleur en ik heb ook de indruk dat ze iets aan gewicht heeft gewonnen. Niet dat ze nu blaakt van gezondheid, maar de definitieve stap naar het statuut van levend lijk is toch duidelijk, voorlopig althans, afgewend.
Haar onbeschermd penetreren gaat telkens weer gepaard met een morbide spanning en bezorgt me subjectieve gevoelens van heldhaftigheid. Niet zonder een stevige dosis cynisme beschouw ik mezelf als een soort nepheilige die solidair met de onfortuinlijken der aarde bewust een fataal lot tart alsof hij de dood vierkant in het gezicht uitlacht -de geperverteerde versie van Pater Damiaan als het ware.
Birgit ligt zeker niet wakker van onbegrip, vertoont eerder een soort lusteloos respect voor mijn fatalisme en schikt zich met een quasi tegennatuurlijke vanzelfsprekendheid in haar rol van huisvrouw-hoer. Opvallend gedisciplineerd blijft ze elders gaan om haar shot te zetten. Waar? Geen idee. Vragen stellen is een zo goed als onuitgesproken taboe in onze relatie en zo lang ze, om het paternalistisch uit te drukken, netjes op tijd naar huis komt, zie ik geen enkele reden om me verder met haar zaken te bemoeien.
Regelmatig zitten we ons 's avonds voor de beeldbuis te bezuipen. Wijn en bier vloeit rijkelijk, soms over onze lijven, bijvoorbeeld wanneer ik te dronken ben om er nog wat van te bakken en we genoegen moeten nemen met het aflikken van onze alles behalve aantrekkelijke lichamen.
Meer dan eens word ik midden in de nacht wakker, halfweg tussen de salon en de slaapkamer, met een bonkend hoofd en een van misselijkheid samengetrokken maag. Birgit blijkt op dat vlak duidelijk 'atletischer', want ze slaagt er bijna altijd in om tot in bed te geraken -ook al heeft ze dat dan wel al enkele keren ondergepist.

Ik kom op kantoor, begeef me meteen naar mijn verbanningsoord, haal een krant en enkele stripverhalen uit mijn aktetas en zet me neer. Op mijn bureau ligt een dubbelgevouwen briefje. Met een zucht laat ik verstaan te hopen dat niemand zo idioot is geweest me een opdracht toe te schuiven. Ik graai het papiertje van het bureaublad, vouw het open en lees: 'Theo, er roert wat, wees op je hoede!'
Het briefje is niet ondertekend maar ik herken meteen het handschrift van mevrouw Debruyn. Ik glimlach tegen het stukje papier, alsof ik haar persoonlijk mijn dankbaarheid overmaak, frommel het tot een minuscuul propje en speel het, als een spion uit het boekje, na een paar weinig enthousiaste kauwbewegingen naar binnen.
Er roert wat... Worden de messen eindelijk geslepen? Het zal wel moeten. Want wat hadden Mreck en consoorten anders verwacht? Dat ik me zou laten vangen aan gekrenkte trots en me verweren als een duivel in een wijwatervat om mijn vernederende verwijdering ongedaan te maken, zodat ze het mes nog een keertje dieper in de wonde konden draaien door me de bons te geven? De imbecielen, zo hadden ze het natuurlijk graag gezien. Want mijn zonder slag of stoot aanvaarden van mijn degradatie tot absolute nietsnut bezorgt hun ongetwijfeld juridische kopbrekens. Ja, ik voldoe niet meer, da's duidelijk, maar hoe kleden ze dat zodanig in dat ze me mijn gigantische opzegvergoeding kunnen ontzeggen? Vanzelfsprekend zullen ze daar in slagen, alleen, als ik het lastig maak door niet lastig te doen, zal het een paar peperdure advocaten kosten. Jammer, voor de zaak, al zal geen hond er een hap minder door te eten krijgen.

In de verte komt Devries aan. Hij is vergezeld door een slanke vrouw met lange blonde haren, gekleed in een zwart mantelpakje. Zo te zien een lekker stuk dat ik nog niet eerder heb gezien. Ze beweegt zich voort als iemand die zijn eerste dag bij een nieuwe werkgever begint: onzeker en nieuwsgierig, gretig en onrustig haar ogen zo onopvallend mogelijk heen en weer rollend terwijl een gespannen glimlach zoveel mogelijk sympathie bij de nieuwe collega's probeert los te weken.
Ik ben benieuwd...



 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Het wordt steeds verloederder, knap hoe je dat er in laat 'sluipen'.
    x
    koyaanisqatsi: Ja, dat kan je wel eens hebben met de term VERVAL natuurlijk
  • SabineLuypaert
    ik ben ook benieuwd (smile) en ht blijft een smakelijk te volgen verhaal, ondanks de rauwe kantjes, of klinkt dat pervert hahah
    koyaanisqatsi: dat klinkt extreeeeeeeemmmmmmmmmm pervers....
  • aquaangel
    Hoe verzin je het toch steeds............hehe de geest van de auteur is net zo.......................hhaaha of alles duimzuigen?
    koyaanisqatsi: ja, heb grote duimen... hihi
  • muis
    Een prachtig stuk. Een echt hoerenkoppeltje zou ik zo zeggen. Heb je perfect weergegeven:)
    groetjes
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .