writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (42)

door koyaanisqatsi

De lift schiet met een zoemend geluid de hoogte in. Ik glimlach naar mijn spiegelbeeld en duw mijn sigaret uit in het asbakje naast de rode alarmknop.
'Theo, dit is juffrouw Sally Neuteboom, die jouw departement komt versterken...'
Arme Devries. Zijn stembanden werden zodanig door de leugen vervormd dat hij hees klonk als een stervende kraai.
Sally Neuteboom... Welkom!
Ze heeft zoveel doctoraten gehaald dat ze haar slaapkamer er mee kan behangen, en aangezien ze me veel te kwezelachtig lijkt om die titels aan de universiteit bijeen te hebben gepijpt, moet ze een echte bolleboos zijn.
Nu, succes is haar gegund, van harte. Jarenlang heeft ze haar jonge brein volgepompt met negentig procent wegwerpkennis, enkele maanden per jaar geleefd als een monnik, en dat alles om zich de volgende jaren te pletter te werken voor een vet salaris, dat ze grotendeels zal opmaken aan onbenulligheden en overbodige luxe.
Misschien huwt ze binnen een paar jaar en krijgt ze zelfs kinderen, zodat ze tegen de tijd dat ze veertig is en haar carrière stilaan zijn hoogtepunt bereikt, geconfronteerd wordt met een splijtende vervreemding van haar geliefden -met alle nefaste gevolgen vandien. En dan stelt zich de vraag: gaat ze, weliswaar zuiniger omspringend met haar energie, door op haar elan, of sleept ze zich naar haar vijftigste en maakt ze van dit laatste kantelmoment gebruik om in mijn voetsporen te treden?
Dit laatste zou ik wel willen zien! Die lekker ogende tuttebel, twee keer zou oud als nu, niet langer loslopend wild, zoveel wijzer maar ook gefrusteerder, dwalend in haar eigen duisternis, optredend in haar eigen tragikomedie, ontsporend in promiscue uitglijders die haar opzadelen met moeilijk verteerbare katers. Misschien scheert ze haar kop dan wel kaal en haalt ze een junk in huis; een aan heroïne verslaafde snotaap die voor poen zowel eenzame vrouwen als ouwe venten op hun wenken bedient.

De lift stopt, de deur schuift open. Ik haal mijn sleutelbos uit mijn broekzak en open de voordeur van mijn appartement. Als een kind dat goed nieuws wil melden, zie ik er naar uit om Birgit de nieuwe stand van zaken op het kantoor mee te delen. Jammer genoeg word ik ontvangen door een stilte die steeds minder vertrouwd overkomt. Het enige dat meteen naar Birgit verwijst is een vuil slipje dat op de eetkamertafel is achtergebleven. Vermoeidheid die geen oorzaak kent of zelfs maar kan hebben, overvalt me als een struikrover. Ik slaak een zucht, laat mijn aktetas vallen, trap mijn schoenen uit en slenter naar de fauteuil om me als een vadsige koning neer te ploffen. Dan neem ik de afstandbediening van de salontafel, zap doelloos door het heelal van teeveekanalen tot ik op een muziekclip stuit met zo goed als naakte, zwarte danseressen en denk met spijt terug aan de Afrikaanse schoonheid in de hoerenbuurt, die me als een ongrijpbare diamant is ontglipt.

 

feedback van andere lezers

  • aquaangel
    gewoon weer eens neuzen in die buurt misschien is ze er wel weer!
    x
    koyaanisqatsi: een goed idee... maar...
  • SabineLuypaert
    yups, hup dien douche in, die schoenen aan met met genezen vuile naar die buurt (smile)
    koyaanisqatsi: rustig maar, rustig...
  • muis
    Dat zijn zo van die kwezelkens:) Levendig neergepend
    groetjes
    koyaanisqatsi: thnks again
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .