writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (49)

door koyaanisqatsi

Al van ver begint ze te glimlachen. Rond haar middel hangt een plat, zwart heuptasje, voor de verandering draagt ze een lichtgrijze haarband. Ze vertraagt, tegen de tijd dat ze me bereikt is ze overgeschakeld op een stevige wandelpas.
'Meneer,' zegt ze, lichtjes hijgend.
Opwinding onderdrukkend beantwoord ik haar begroeting met een zuinig hoofdknikje en een ingehouden glimlach.
Ze trekt de ritssluiting van het heuptasje open en haalt een beige envelop tevoorschijn.
'Dit is voor u,' zegt ze, terwijl ze de envelop naar me uitsteekt.
Ik trek een verbaasd gezicht en laat mijn reikende hand halfweg in het ijle haperen.
'Maar dat hoefde toch niet, juffrouw, ik...'
'Alsjeblief,' zegt ze, terwijl ze de envelop tussen mijn vingers schuift, 'alsjeblief, meneer. Anders ga ik me ongemakkelijk blijven voelen.'
Ik herken het logo van een boekhandel en kan meteen de inhoud van de envelop vermoeden. Nu moet het gebeuren, nu moet ik toeslaan.
'Ik aanvaard uw geschenk op één voorwaarde,' zeg ik, terwijl ik de envelop openmaak. 'Als ik u een keertje mag trakteren op een dineetje.'
De stilte die valt was te verwachten, is het resultaat van de lichte verrassing die mijn voorstel bij het meisje teweegbrengt. Ik laat ze even doorwerken om niet opdringerig over te komen en haal uit de envelop een boekenbon tevoorschijn van een waarde die beslist kan tellen.
'Juffrouw toch...' zucht ik. 'Nu zal u echt niet anders kunnen... Een dineetje, waarbij u me wegwijs maakt in de kunst van het hardlopen.'
'Bent u dan van plan er mee te beginnen?'
Er klinkt een zweem van onbedoelde spot door haar stem, die bevestigd wordt door een geamuseerde grijns maar ook haar instemming aankondigt.
Ik richt mijn ogen op mijn ingezakte buik, sla er op met beide handen en antwoord: 'Denkt u dat er nog iets te redden valt?'
'Hardlopen kan wonderen verrichten,' zegt ze op de toon van een dokter die overtuigd is van het gelijk van zijn therapie..
'Over wonderen wil ik alles weten,' lach ik.
Het meisje slaakt een zucht, een signaal van lichte twijfel, maar dan verschijnt er weer een glimlach op haar lippen en zegt ze: 'Nu goed, meneer. Zegt u maar wanneer.'
'Wat dacht u van aanstaande vrijdag?' stel ik voor -om mijn ongeduld te camoufleren ben ik best bereid enkele dagen te wachten.
'Mmm, dan ben ik bij mijn ouders. Zaterdag?'
'Zaterdag is prima. Wat eet u graag?'
'Verrast u me maar.'
'Ik zal mijn best doen. Hoe zullen we afspreken? In het restaurant?'
'Mij goed.'
'Ik moet nog wel wat bedenken. Kan ik u telefonisch bereiken?'
'Hebt u pen en papier?'
Ik betrap me er te laat op dat ik veel te gehaast mijn balpen en agenda uit de binnenzak van mijn jas haal; een futiel foutje maar best niet voor herhaling vatbaar. Het meisje geeft haar nummer, terwijl ik de cijfers noteer beitel ik het geheel in mijn hersens -je weet maar nooit, telefoonnummers en adressen geraken meestal op cruciale ogenblikken verloren.
'Da's dan geregeld,' zegt ik, zo koel mogelijk, terwijl ik mijn agenda dichtsla. 'Zal ik u morgen bellen?'
Het meisje knikt. Misschien is het de verbeelding van een ouwe dwaas, maar ik heb de indruk dat haar gelaat oplicht omdat ze onze afspraak als een positief vooruitzicht beschouwt.
'Ik ga er maar eens vandoor,' zegt ze, terwijl ze met haar hoofd naar de dreef wijst die ze gewoonlijk in loopt.
Ik laat mijn oogleden gemoedelijk zakken, alsof ik als een heilige mijn zegen geef. Het meisje neemt afscheid met een kort, eerder verlegen, wuifend gebaar en trekt zich opnieuw op gang. Haar voetstappen maken schurende geluiden over het met fijn grind verharde pad. Ik kijk haar na, zou willen dat ze naakt was en berisp mezelf voor mijn gebrek aan discipline. Even later verdwijnt ze achter de bomen en het gebladerte die de dreef tot het maken van een curve dwingen en schiet me te binnen dat ik nog steeds niet weet hoe ze heet.




 

feedback van andere lezers

  • SabineLuypaert
    ha, ze speelt ook een spelletje (smile) coool
    koyaanisqatsi: een gevaarlijk (?) spelletje?
  • muis
    'Da's dan geregeld,' zegt ik=< zeg ik

    Allee, ben weer bijgebeend, ben benieuwd hoe lang alles vlotjes zal lopen:)
    Weer een knap stukje, en hij heeft die meid op subtiele wijze verleid gekregen.
    Groetjes
    koyaanisqatsi: thnks...
  • aquaangel
    hebt u of heeft u pen en papier??

    leuk!
    koyaanisqatsi: ik? ik zet alles op PC...
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .