writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (54)

door koyaanisqatsi

Het is nog tamelijk vroeg, iets voor tienen. Chayenne heeft zich, gehuld in mijn badjas, uitgestrekt op de sofa, lepelt een potje yoghurt leeg en volgt met interesse een documentaire over groot wild in Afrika. Zelf loop ik, geplaagd door een niet nader te verklaren onrust, wat doelloos heen en weer, met niets anders aan dan een joggingbroek.
Dan gaat, bijna als een bevrijding, de bel, die ik in eerste instantie wil negeren maar omwille van Chayenne's aanwezigheid als een onontkoombaarheid dient te beantwoorden.
'Ja?'
'Pa, ik ben het, MichaŽl.'
'MichaŽl?!' herhaal ik, alsof ik de naam van mijn zoon voor de allereerste keer hoor uitspreken.
'Ja.'
Ik druk op de knop om voordeur te openen, begeef me naar de salon om Chayenne, in de stijl van een door zijn ouders verraste tiener, op de hoogte te brengen van het onverwachte bezoek, trek gauw een T-shirt aan en loop terug om de deur van het appartement te openen.
'MichaŽl,' begroet ik even later mijn zoon, met een welgemeende glimlach.
'Pa.'
MichaŽl omhelst me en schudt een stevige hand. Is het omdat ik hem al enige tijd niet heb gezien, dat het me weer opvalt dat hij tamelijk klein van postuur is? (Klein maar ook fors, zonder robuust te zijn.)
'Ik wist niet dat je al terug was,' zeg ik.
'Ik ben ook maar terug van vanochtend.'
Ik ga MichaŽl voor naar de salon en voel hoe er, achter mijn rug, een schok door hem heen gaat wanneer hij geconfronteerd wordt met Chayenne, die me geen kans laat om haar voor te stellen.
'Hallo, ik ben Chayenne,' zegt ze, terwijl ze uit de sofa komt en haar hand uitsteekt.
'MichaŽl,' antwoordt mijn zoon op een verrassend normale toon.
'Zet je neer, mijn jongen; moet je wat drinken?'
'Heb je fruitsap?'
Ik knik bevestigend en voel dankbaarheid tegenover Chayenne opborrelen. Maanden aan een stuk had ik zo goed als alleen maar alcoholhoudende drank in huis, maar sinds zij zo nu en dan bij me langskomt heb ik altijd fruitsap in de ijskast staan.
'Chayenne, moet jij ook wat?' vraag ik, al onderweg naar de keuken.
'Nee, bedankt, Theo.'
MichaŽls voorspelbaarheid is haast ondraaglijk. Nog maar amper heb ik de ijskast opengetrokken of hij staat al achter me.
'Is dat een call-girl of zo?' valt hij fluisterend met de deur in huis.
'Jij kan ook goed overweg met vooroordelen,' grom ik.
'Niet dus,' zucht MichaŽl terwijl hij, tot mijn ergernis, aan de keukentafel gaat zitten.
Het ligt op mijn lippen om te vragen of hij soms denkt dat hij zelf op mijn leeftijd niet naar vrouwen van Chayenne's leeftijd zal omkijken, maar besef net op tijd mijn oneerlijkheid en slik mijn woorden in. De jeugd heeft nu eenmaal het recht zich te verdedigen, zeker tegenover oude struikrovers die hun levenservaring misbruiken om haar pure naÔviteit in het belachelijke te trekken.
'En, hoe was de stage?' verander ik van meteen onderwerp.
'Viel wel mee; alleen weet ik nu wel dat ik de rest van mijn leven niet verder die richting wil uitgaan. Ontwikkelingshulp is mooi, op papier, maar als je de praktijk zietÖ'
De ontgoocheling in MichaŽls stem vervult me zowel met trots als medelijden. Voor een idealistische student in de Politieke en Sociale Wetenschappen als hij, kan ik me maar al te best voorstellen dat een paar maanden meedraaien in een carrousel van burleske bureaucratie voldoende is om je dromen voorgoed te fnuiken. En natuurlijk had ik hem kunnen waarschuwen, maar het zou de klap er niet minder hard op gemaakt hebben. Integendeel, mijn woorden hadden hem mogelijk een tijd kunnen verblinden, al was het maar uit de aangeboren weerspannigheid die een kind nu eenmaal ten opzichte van zijn ouders koestert.
'Ach, mijn jongen, er zijn veel manieren om je engagement uit te drukken. En op kleinschaliger vlak bereik je vaak nog het meest.'
MichaŽl knikt, uit zijn ogen spreekt verstandhouding.
'Je houdt het niet voor mogelijk, pa, wat die organisaties uitspoken, of beter: niet uitspoken. Die zogenaamde coŲrdinatoren zitten daar, in hun hotels, maar te theoretiseren en de pers op te vrijen met cijfers en statistieken die zelfs geen hond aan een been helpen, terwijl een paar honderd kilometer verder de bevolking ligt te creperen.'
Opgelucht hoor ik slechts boosheid en geen verscheurende wanhoop, hetgeen betekent dat MichaŽl zelf niet tot bij de ellende is geraakt. Uit angst hem tot een antwoord te dwingen dat erop neerkomt dat hij zich heeft moeten bezighouden met iets banaals als het tellen van voedselpaketten, vraag ik hem echter niet om mijn vermoeden te bevestigen.
'Er zal toch wel iets tot bij de mensen geraken?' probeer ik troostend, maar daarop kan hij alleen maar cynisch grinniken.
Hij neemt zijn glas fruitsap van tafel en drinkt het met een paar diepe slokken leeg.
'Nog wat?' vraag ik.
'Nee, bedankt. Ik moet maar eens gaan, Sandra verwacht me.'
'Ben je al bij je moeder geweest?'
'Vanmiddag,' knikt MichaŽl.
'Wil je niet nog even blijven?' vraag ik, zonder enige aandrang.
'Ik bel nog wel, morgen of overmorgen. Dan betaal ik een etentje en kunnen we bijpraten.'
'Dat lijkt me een prima idee,' zeg ik, terwijl ik mijn zoon een kameraadschappelijk schouderklopje geef.
'Chayenne, sorry voor het storen,' zegt MichaŽl terwijl hij Chayenne opnieuw de hand schudt.
Chayenne glimlacht en laat, zoals ik kon verwachten, de klassieke flauwekul van 'Oh, ben je alweer weg?' achterwege.
'Tot een volgende keer, misschien,' zegt MichaŽl nog, zonder een dubbelzinnige klemtoon op 'misschien' te leggen.
'Ja, wie weet,' reageert Chayenne op haar typisch nuchtere toontje.
Ik laat mijn zoon uit, wacht in de trapzaal tot de lift is gearriveerd, sla hem nogmaals op de schouder en zeg, terwijl hij in de lift stapt: 'Ik ben blij dat je terug bentÖ'

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Als vader nog niet geheel in verval, gelukkig.
    x
    koyaanisqatsi: Da's meestal (waarschijnlijk) het laatste bastion...
  • muis
    Ontwikkelingshulp. Het zijn de dikke nekken bovenaan die er geld mee verdienen.
    Hoe je Michael laat omgaan met Chayenne vind ik wonderlijk:)
    Je schrijfstijl blijf ik bewonderen! Dat heb ik al eens eerder gezegd, maar 'verval' graag in herhaling:)
    Groetjes
    koyaanisqatsi: effe het kraagske van mijn hemd wat verder openzetten...
  • SabineLuypaert
    die reactie van is dat een call-girl haha, jee zeg, en ook leukers was, 'de klassieke flauwekul van ...) verder weer heel graag gelezen (hoewel mijnheer verval veel menselijk trekskes krijgt zenne
    koyaanisqatsi: da's de bedoeling ook een beetje natuurlijk...
  • aquaangel
    'Ik ben ook maar terug van vanochtend.'

    klinkt als Belgische spreektaal, voor mij wat vreemd

    verder primapicobello ;0


    koyaanisqatsi: xxx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .