writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Kattenperikelen: Grenzeloze vriendendiensten 1

door SabineLuypaert

(bloos) ik merk net dat ik het eerste deel vergeten was, dus even in omgekeerde richting, nu deel 1 na deel twee vergeef)
-------

Het was zo een dag als veertien in een half dozijn. Iedereen was gelukkig met zijn kattensituatie in zijn huis. Twee gelukkige 'geweeste' katers met gezondheidsfactor plus tien en bijna evenredige kilo's in één huisje met één mens, hun mens, die gelukkig iets meer woog.
Toen kwam het moment dat een vriend van die mens op zoek bleek naar twee zwarte babypoesjes om te adopteren en een andere vriend weer vrienden had, die net gezegend waren met een nest jonkies van superschattige afkomst, factor dertig.

U voelt het al komen weliswaar en u hebt gelijk. Vanaf het moment dat ik hoorde dat er twee volledig zwarte babypoesjes in dat nest aanwezig waren, kwam mijn aangeboren bemiddelingsnatuur naar boven. In een klap zou ik twee gezinnen kunnen gelukkig maken. De ene zocht poesjes en de andere zocht een gelukkige thuis voor zijn beschermelingetjes.
Veel bemiddelen bleek er naderhand niet bij, in feite liep het zelfs gladder dan een geolied leien dakje, wat aan de gelukkigheidsgraad van mijn humeur niets veranderde hoor.

Mijn vriend trok op pad naar met zijn fototoestel om de humpies in kwestie, Mickey en Gabbertje gedoopt, op plaat vast te leggen voor de papa in spé. Waarna ik mij, later die week, als een haas naar het postkantoor repte. Om de babyfoto's, inclusief de mama -want een mens wil toch weten op wie zijn poes gaat lijken als ze volwassen wordt nietwaar?- met dubbele priorzegel richting Nederland te zenden. Jaja, u hoort het goed, ook dierenliefde kent geen grenzen. Waarna er daar, aan de andere kant van de grens, haast meteen een stalksessie op een arme postbezorger begon.

Dat in het midden gelaten, waren er natuurlijk niet enkel van de twee zwarte guiten kiekjes genomen, maar ook van al de andere jonkies in dat nest.
Onder die andere knuffeltjes was er onder andere een volledig wollig muizengrijs exemplaar, met dikke papbuik, dat mijn vriend fotograaf voor zijn gezin reeds uitgekozen had. Mister papbuik kreeg meteen de naam Zjap en zou het lieve broertje worden van de achtjarige kater des huizes, Zjip. Mijn lach kon niet uitblijven toen ik dat hoorde.

Dan was er nog een muizengrijs exemplaar met witte voetjes dat de eigenaars zelf besloten te houden. Na de twee zwartjes die al een thuis hadden en die, na de fotopost-bezorging meteen de namen Mick en Gabber toegewezen kregen, schoten er nog drie klassiekers over. Witzwart geplekt. Waarvan eentje net tot aan zijn buik in de witte verf gedoopt bleek buiten een teen na. Vergeef mij, maar welke teen het nu juist was ontglipt me even, wel kan ik zeggen dat het een achterpoot betrof. Een ander witzwartje deed mij spontaan denken aan een klein koetje. Zo gans wit met enkele klodders zwart besprenkelt op de gekste plaatsten, wat haar een uniek voorkomen gaf. Dat ukkie had meteen mijn hart veroverd.

Doch, groot als ik woon, was het een beetje onverantwoord om er nog een katje bij te nemen, sprak mijn verstand, vierkant tegen mijn hart in.
Vroeger, toen mijn oude katten nog leefden, - Ramses en Tita- had ik al een babypoes in huis gehaald. Maar dat was heel iets anders. Prutsmans Tobias, was erg actief maar de oudjes, zijnde 16 en 18 jaar toen, sliepen meer dan de helft van de tijd. Wat je vast niet kan verwachten van twee kanjers van katers tussen de zeven en de tweeënhalf jaar oud in combinatie met een actieve babysmurf.

Mijn vriend's echtgenote was ondertussen ook al verkocht aan 'dat kleine koeike', zoals wij haar gemakkelijkheidshalve noemden, maar trachtte mij toch te overreden om haar bij mij te nemen.
Moeilijke zaak dus en volledig tegen alle logica in.
Ondertussen trachtte ik met mezelf in het reine te komen door met hen net hetzelfde te doen, onder het motto; 'De Zjip, was als de man des huizes nogal aan de dominante kant en eenzelvig ingesteld. Ook hadden zij nog twee oude hondjes lopen van zestien jaar en een jaar jonger, waarvan eentje doof en blind was. 'Zo een prutspoes kost vast veel energie voor die arme beestjes, want een poes in ontwikkeling bijt speels in elk flapoor dat op zijn weg wappert,' sprak ik met kennis van zaken.

Als zij er nu eens dat kleine koeike Boegieke -ja, ik weet het, van het moment je een naam geeft ben, je al half overhaalt - erbij namen, dan hadden de oude hondjes hun rust nog. Zjip kon blijven baas spelen en de Padre Familia uithangen. Ondertussen konden de prutspoezen hun energie kwijt op elkaar. Ik had het allemaal netjes voorbereid, zag het allemaal voor me in kleur en beeld en het scheen nog aan te slaan ook. Ik hoorde namelijk aan mijn vriend zijn praten dat hij met zichzelf al in overleg was en zijn vrouwtje, was in feite al veel vroeger overhaald, zo sprak mijn gevoel.

Ik besloot er extra werk van te maken, deed er nog een schepje bovenop en stak nog een tandje bij toen ze hem belde en hij haar aan mij doorgaf om mij nogmaals te proberen overhalen. Als zij nu Zjip en Zjap hadden kon er volgens mij vast nog een Zjepke bij.
Hilariteit alom.
En dan kon de stamoudste zijn klein grut van alles leren, wat hem weer meer aanzien gaf.

Meteen kletste ik er een ganse serie 'chantagetechnieken voor poes' recht uit de bundel achteraan, zodat de oudste zijn strepen niet verloor.
Het sloeg aan. Gniffelend wreef ik in mijn vuistje en hoefde me er zelfs niet schuldig bij te voelen. Want iedereen weet dat er niets zo lief, schattig en overweldigend knuffelbaar is als een babypoes. Mijzelf kennende, eens ik er eentje vastgehad heb los ik het niet meer, dus dat moest ik ten stelligste proberen vermijden, wat me tot hiertoe grandioos gelukt was.

Ondertussen zat er in Nederland iemand grootse plannen te maken om zijn appartementje poesklaar te maken, met de nodige speeltempels van dien. Het kon niet vlug genoeg september zijn.

 

feedback van andere lezers

  • muis
    Foei Sabine, deel 1 vergeten:)
    Weer van harte genoten:) Fijne namen die je die babypoesjes geeft:)
    groetjes
    SabineLuypaert: (smile) ja iedereen heeft zo zijn manier van namen geven he, vrienden van mij geven altijd van die absurde namen, dan ken ik mensen die geven altijd van die lekker ouderwetse namen, zoals onze kamiel voor een puppy en zo, en ik heb de neiging mensennamen te geven (is beetje troostvoer voor de kindjes die ik nooit zal hebben he) maar zjip en zjap daar miest ik zelf mee lachen (weet je dat ze nu nog eentje bij hebben dat ze Bimbam gedoopt hebben???? hahahah
  • Ghislaine
    Bedankt Sabine bij deze heb je een poezenmens met dit stukje kunnen troosten. Hij moest zijn poezemie Muis laten inslapen na een verschrikkelijke hersenbloeding. Muis is net geen 25 jaar mogen worden. Jammer genoeg verloor de man zijn gezichtsvermogen en kan hij zelf onmogelijk nog voor een poes zorgen. Als ik dan de leeftijden vergelijk was Muis ouder in mensenjaren dan haar baasje. Want doe 24 jaar eens maal zes :-) Dan kom ik op een leeftijdsverschil uit van zeventig jaar. Dus een heel bejaarde poezedame waakt over een man van zeventig jaar.
    SabineLuypaert: o wat erg, en 25 jaar voor een poes, en ik die dacht dat mijn Ramsesje respectabele leftijd had (was toen het oudste patientje van onze dierenarts, en hij is net 21 jaar geworden. Zeker als je met zo een beestje opgroeit he dan schrijnt het zeker alsof je een familielid verliest. Hele dikke begrijpende troostknuffel hoor voor 't poezenmensje, en inderdaad heel erg dat hij geen diertje kan houden nu. en jij heel bedankt voor je lieve reactie he
  • kapiteinsebbos
    heel mooi!

    je bent toch poeslief hé :-)

    dikke knuffels,
    xxx
    SabineLuypaert: (smile) miauw ronkronkknotterronk (met kwispel he ;)

    dank je kapiteintje
  • lin
    Leuk, die hele voorgeschiedenis nog even Sabine. En namen verzinnen voor die beestjes is natuurlijk grandioos. Zo heet één van onze kippen, omdat hij aan de onderkant van zijn poter veren heeft waarmee hij over de grond schuift sinds kort "Swiffer" en we moeten nog steeds lachen als we die naam gebruiken..
    Goed geschreven verhaal!
    SabineLuypaert: o, hier loopt een paar straten verder ook zo een kip, moet er altijd mee lachen, lijkt of ze een pofbroek aanheeft en dan die pluimen op haar voeten hahaha, nu ga ik altijd aan een swiffer moeten denken als ik dat beestke ga zien he hahah heerlijke naam (kan't geloven dat ge daar nog steeds moet mee lachen, ik zit hier ook al bezig) zalige naam voor een kip
  • dichtduvel
    Poesklaar, foei wat een woord, maar in deze context meer dan ok ;), Zjef
    SabineLuypaert: LOLL heel groot bedankt (smile) voor de contextuele poesklaarheid (smile)
  • yrsa
    mooi! graag gelezen weer ;)
    SabineLuypaert: groot merciekes voor je reactie en het woordeken 'weer' erin (smile)
  • eradi
    Hehe :) Ik herinner me nog in vervlogen tijden toen mijn ondertussen ex vriendin en mijzelf onze "Pluche" gingen halen. 6 weken oud, net oud genoeg om van het nest weg te gaan. Op onze gladde vloer had dat beestje moeite met rechtstaan. Mooie tijden zijn dat.
    knufje
    -xxxx-
    SabineLuypaert: ja op die leeftijd is de pootkescoordinatie ook nog niet helemaal wat ze gaat worden he (smile) en dan een gladde vloer hha, kzie het zo voor me (en ben al gelijk weer verkocht zie)
  • Henny
    Weer een echt Saluke. Echt weer van genoten hoor. Kijk nog even bij de derde alinia en duw een a tussen mar
    SabineLuypaert: heel dank je wel (smile) en heb die 'a' er snel tussengeduwd zie (zoen) merciekes he
  • ERWEE
    Allemaal mee laten doen in de KATUIT! *wink*

    =
    Vanaf het moment DAT ik hoorde dat ...

    Dat in het midden gelaten, waren eR natuurlijk niet enkel ...
    SabineLuypaert: groot bedankt om weer te genieten van de poesjesperikelen (smile) aanpassingskes gelijk doorgevoerd (smile)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .