writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

extract uit 'Will en Marjan'

door SabineLuypaert



Nooit was Will weer de oude geworden. Buiten haar oude beperkingen zoals ze dat snedig riep, was ze nu nog minder vrouw dan ze ooit geweest was.
Tijdens de groepsessies werd ze meermaals de mond gesnoerd. Zij wou hier evenmin zijn als Marjan. Puur psychologisch getreiter, dat was het. Waarom hadden ze haar toch perse willen reanimeren? Ze was toch niet voor niets onder die trein gehobbeld? Haar humeur was er trouwens ook niet op vooruitgegaan. Niemand begreep haar. De enige met wie ze het nog een beetje kon vinden was Marjan. Maar die was zo zwaarmoedig van instelling dat ze er enkel nog depressiever van werd.
De twee vrouwen hadden de berusting in de dood gevonden en toen, was ze hen weer afgenomen.

Geen geloof of groepstherapie kon hen nog redden. Geen psychiater kon hier hulp bieden, geen therapie werkte of sloeg aan.
Deze dames hadden zichzelf opgegeven. Niets kon hen nog aan het leven binden. Enkel de droom naar het moment, dat koude het leven uit hun verminkte lichamen zou trekken, bekoorde hen nog.

Misschien was het daardoor dat ze uiteindelijk gescheiden werden. Marjan werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Ze mochten geen contact meer met elkaar hebben, wegens levensbedreigend samenzweringsgevaar. Zo luidde het verdict.
Zijzelf hadden niets meer te zeggen over hun doen en laten. Elke beweging werd of gepland of gecontroleerd. Hun eigenwaarde zakte met de dag.

Marjan hoopte elke nacht dat ze de laatste ochtend gezien had. Elke ochtend stapte ze met een verkeerd been uit bed, als de verplegers er haar al uitkregen. De wil was verdwenen. Het was slechts een kwestie van tijd


 

feedback van andere lezers

  • ERWEE
    Als dit stukje al zo goed is, geef dan de rest ook maar hoor!

    Puur psychologisch getreiter dat was het. => zou een komma zetten na getreiter ==> Puur psychologisch getreiter, dat was het.
    SabineLuypaert: kga gelijk die komma zetten :-d - kweet niet of de rest snel komt hoor, is nogfalk donkerdonker he, kmoet daar zelf aan wennen zeg maar ;)
  • miepe
    als je echt niet meer wil...
    niet een heel leuk stuk verhaal, maar wel een verhaal
    SabineLuypaert: ja he, erg diep gaat het als iemand met zulke gevoelens worstelt, is het inderdaad niet meer dan een kwestie van tijd, hoe hard dit ook klinkt he.
  • jbrouns
    Maar Sabientje, dit is echt geen vrolijk stukje zeg, maar wel goed neergeschreven. De titel laat vermoeden dat dit een fragment is uit een lang verhaal?
    'Enkel de droom naar het moment de kou het leven' -> volgens mij ben je hier het woordje 'dat' vergeten.
    Groetjes

    SabineLuypaert: donker h, kweet het, is inderdaad stukje uit een langer deel, maar dat lan ger deel begon hiermee, ik krijg het niet helemaal... stodn geod hoor zoals ik het bedoelde, maar ik merk waarom je stokte, heb het eventjes duidelijker gezet nu (denk ik)
  • dannycant
    Schrijnend...voelbare wanhoop en nog meer onmacht....
    Heel sterk neergezet....

    SabineLuypaert: zijn zijn zo van die gevoelens die men niemand toewenst he, dank je danny
  • muis
    Geen vrolijke tekst sabine, maar toch goed geschreven. Dit is dan weer een ander genre dat we van jou te lezen krijgen...
    groetjes
    SabineLuypaert: ik snoep nekeer graag van alle genrewalletjes he ;) ter compensate van mijn anders braaf zijn zeg maar wink
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .