writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 4

door koyaanisqatsi

Toen Mama eindelijk van de dokter te horen kreeg dat ze haar man mocht zien, leek het wel alsof haar hart in haar slokdarm begon te kloppen.
Als een slaapwandelaar stapte ze de wachtzaal uit om even later, na een korte wandeling waar ze zich achteraf niets meer van zou herinneren, zijn kamer te bereiken. Ze glipte langs de op een brede kier staande deur naar binnen en vond Podgorny enigszins versuft maar voldoende bij zinnen om haar meteen te herkennen. Met knikkende knien liep ze op hem toe om hem verteerd door twijfels haar wang aan te bieden. Maar tot haar verbazing kuste hij haar zonder minste de aarzeling, alsof er niets was gebeurd en hun weerzien tot de gewone, dagelijkse gang van zaken behoorde.
Ze wilde hem vragen hoe hij zich voelde maar uit angst te moeten horen: 'Hoe denk je dat een mislukte zelfmoordenaar zich voelt?' slikte ze haar woorden in. Ze pakte een stoel, die ze zo dicht mogelijk naar het bed schoof en ging voorzichtig zitten. Pas toen had ze voldoende moed verzameld om zich van zijn toestand te vergewissen. Zijn beide armen, gebroken op verschillende plaatsen, zaten in het gips en hingen aan een, op het eerste gezicht complex geheel van staven en katrollen. Zijn linkerhand, waar zowat alles aan gekneusd was wat gekneusd kon geraken, was omzwachteld met een huidkleurig rekverband, en zijn rechter, grotendeels versplinterd, zat in een soort handschoen, een bizarre combinatie van hard plastiek en gips. Zijn linkerschouder had zo ongeveer het hetzelfde lot ondergaan: versplinterd, gebroken en totaal ontwricht, leek ze wel ingepakt als een breekbaar relikwie dat klaar was om aan een lange, oncomfortabele reis te beginnen.

Podgorny had geluk gehad, veel geluk; en in ieder geval veel meer geluk dan Benjelloun, want die was er niet zo goedkoop vanaf gekomen.
Nietsvermoedend was Podgorny's buurman, seconden voor Podgorny zijn fatale duik had ingezet, van de stoep voor zijn deur overeind gekomen om even verderop een andere buurman een handje te gaan toesteken bij het aankoppelen van zijn aanhangwagen. Maar zo ver was hij dus nooit geraakt. Want op het ogenblik dat hij onder het raam van zijn naaste buren doorliep smakte Podgorny met een afgrijselijke slag op hem neer, waarbij Benjelloun niet alleen zijn nek maar ook twee ruggenwervels brak. Als bij wonder overleefde de arme man de klap, maar niet zonder de meedogenloze zekerheid van het feit dat zijn onderste ledematen voor de rest van zijn leven verlamd zouden blijven.

Op Mama's lippen brandde slechts n vraag, maar het ontbrak haar ieder greintje moed om ze te stellen. De gedachte dat het antwoord op 'waarom?' 'jij' zou zijn, was net zo schrikwekkend als onverdraaglijk en dus begon zich langzaam maar zeker een meters dikke muur van pijnlijke stilte tussen haar en haar man op te trekken.

(Einde deel 4)

 

feedback van andere lezers

  • miepe
    ik ga er steeds van uit dat mensen schrijven om anderen te plezieren, daarom heb ik hl erg gelachen met je schrijfwerk

    natuurlijk weet je niet goed waar je anartoe schrijft. is ook leuker voor jou
    koyaanisqatsi: thnks
  • jbrouns
    Weer graag gelezen. Ben samen met jezelf benieuwd naar het vervolg.
    Gr.
    koyaanisqatsi: da's een pak van mijn hart... dat ik niet alleen ben...
    thnks
  • lin
    Was die buurman nu een geluk bij een ongeluk of een ongeluk bij een ongeluk? Goed geschreven weer!
    Groetjes, lin
    koyaanisqatsi: vanuit het standpunt van die buurman te zien...
  • aquaangel
    improvisatie is het allerbeste plot

    enne je namen zijn weer apart van de partij

    jubel xx
    koyaanisqatsi: xxx
  • fenk
    Een echt Koyaanisqatsiplot. Is dit uit je schuif geplukt, of schrijf je het nu?
    (de zin die begint met "nietsvermoedend" leest moeilijk; ik begrijp zelfs niet goed het "overeind komen" van de buurman)
    koyaanisqatsi: de buurman zat op de stoep voor zijn deur (zie deel 1)
    verder... dit is een jazzverhaal... ik improviseer, weet niet wat er straks gaat komen.. (mijn schuif is leeg)
  • Mistaker
    Zeer geslaagde improvisatie. Van te voren weten wat je gaat schrijven is ook niks voor mij.

    Fan van Nikolai Viktorovich, by the way?

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: ken ik (helaas bljkbaar) niet... (effe Googlen...)
  • doolhoofd
    Zo van die zotte shit, dat gebeurt dus echt he. Ik heb eens mijn rug en mijn nek gebroken bij een duik in ondiep water, - gelukkig wel volledig hersteld. Ook twee keer geprobeerd zelfmoord te plegen, toen ik na de tweede keer bijkwam zat mijn moeder naast me aan mijn ziekenhuisbed.
    koyaanisqatsi: Ik ken een tiep die met zijn zatte botten in Spanje in een LEEG zwembad dook. Die dacht dus echt dat er water in zat! Resultaat: twee complex gebroken armen (dat viel dus nog meer).
    Zelfmoordpogingen? Niet meer aan mee doen! Gewoon je perceptie veranderen. Sterven doen we toen, dus waarom ons haasten?
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 16

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .