writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 7

door koyaanisqatsi

De gelige overgordijnen hielden de hete zonnestralen op een draaglijke afstand. Podgorny staarde naar het plankje aan het voeteinde van zijn bed. Boven de wijnrode knop, die precies in het midden gemonteerd zat, kleefde een wit velletje papier met het opschrift BEL -hij had met andere woorden maar een voet uit te steken en de knop in te drukken om op zijn wenken bediend te worden.
Stemmen rolden voorbij de deur die op een brede kier stond. Podgorny boog de grote teen van zijn rechtervoet naar voor en voelde er, van zodra hij de knop induwde, een lichte trilling doorheen lopen. Ergens verderop in de gang ging een kort, zoemend alarm af. In afwachting van enige reactie begon hij voor het eerst sinds hij de avond voordien uit narcose was ontwaakt, de kamer te observeren. Veel specifieks viel er niet vast te stellen. Hij bevond zich in een ziekenhuiskamer als een ander, compleet met de onsmakelijk warme lucht waaraan in hospitalen niet te ontsnappen valt.
De deur ging open, een slanke verpleegster met een donkere huid en gitzwarte, opgestoken haren, kwam binnen.
'Morgen… Wat scheelt er?'
Vriendelijk was anders, dacht Podgorny, maar in de wetenschap dat ze van zijn capriolen op de hoogte was, was hij niet van plan haar iets te verwijten.
'Ik moet naar het toilet,' antwoordde hij.
'Plasje?'
Podgorny schudde het hoofd.
'Ogenblikje…'
De verpleegster maakte rechtsomkeer, verliet de kamer en keerde amper een tiental seconden later terug met een breedgeschouderde mannelijke collega. Voor Podgorny het goed en wel besefte was hij bovenop een bedpan getild en opnieuw alleen gelaten met het verzoek te bellen van zodra hij klaar was. Met pruttelende geluiden begon zijn endeldarm leeg te lopen. De geur van door medicatie vergiftigde stront was nauwelijks te harden en deed Podgorny beschaamd aarzelen om de verpleegster terug te roepen. Maar hij had geen keus, aangezien de bedpan al na enkele ogenblikken in zijn dunne billen begon te drukken en de stank hem zodanig misselijk maakte dat hij slechts met de grootste moeite een kotsneiging kon onderdrukken.

(Einde deel 7)

 

feedback van andere lezers

  • miepe
    las met groot plezier dit boeiende intermezzo
    koyaanisqatsi: doet mij groot plezier
  • aquaangel
    bedpan........hihi hier is het gewoon po...........

    (en ja ik kan hier herkenning in vinden, door darmaandoening eens eeen maand in het z-huis moeten liggen in zeer ongemakkelijke situaties)

    xx

    .......()""()
    ....("( '0' )
    ... -)__*__)|\__
    .../___________)
    =(0)========(0)
    VROLIJK PASEN!
    koyaanisqatsi: kan ik gelukkig niet van meespreken...
  • jbrouns
    Geurend verteld.
    Gr.
    koyaanisqatsi: snif snif??

    thnks
  • lin
    Dit moet je meegemaakt hebben om dit zo duidelijk te laten voelen!
    koyaanisqatsi: helaas, dit 'geluk' is me nog niet te beurt gevallen...
  • Lazey
    ik had pas gegeten, en werd van dit verhaal niet misselijk, dus de piza was verder wel goed.
    koyaanisqatsi: het is per slot van rekening ook heel... natuurlijk...

    thnks
  • doolhoofd
    http://www.trademarkia.com/logo-images/data-direct-inc/life-is-sick-85151082.jpg
    koyaanisqatsi: :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 13

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 1 lid: Koyaanisqatsi.