writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 9

door koyaanisqatsi

Het was de slanke verpleegster met de donkere huid en de gitzwarte haren die Podgorny hielp met zijn eerste maaltijd sinds hij aan de dood was ontsnapt, of beter -misschien- sinds hij naast zijn gekozen zelfdoding had gegrepen. Noodgedwongen werd hij gevoed als een baby, wat in zekere zin wel toepasselijk was voor zijn al dan niet ongewilde wedergeboorte.
De verpleegster bediende hem plichtsbewust maar ook uitermate zakelijk. Ze vroeg hem wat hij wenste -met tussenpozen een hap van zijn boterham met confituur, en zo nu en dan een slok van zijn koffie- maar hield voor de rest zonder enige moeite de lippen op elkaar. Podgorny zelf had ook geen zin in verbaal verkeer, werd nog geplaagd door sufheid en, nog veel meer, door schaamte omdat deze vrouw nog maar net voordien geconfronteerd was geweest met de ellendige stank van zijn stoelgang.
Toen zijn boterham verorberd was en zijn kop koffie leeg, vroeg de verpleegster of hij soms yoghurt wenste. Podgorny staarde naar het potje op het dienblad dat op zijn nachtkastje stond, stelde vast dat er stukjes perzik in de yoghurt vermengd zaten en bedankte.
'Ik heb genoeg, dank u,' zei hij, wat niet helemaal waar was, ook al was zijn honger grotendeels gestild en zijn dorst redelijk gelest.
De verpleegster gaf een kort hoofdknikje, stond recht en nam het dienblad mee zonder nog een woord aan Podgorny vuil te maken. Ze was nog maar pas de kamer uit toen er op de deur werd geklopt en drie mannen, twee in een witte doktersjas, ÚÚn in een kaki hemd en groene ribfluwelen broek, de kamer betraden.
Podgorny schatte de drie mannen even oud -halfweg dertig- maar daar hield dan ook iedere vergelijking op. De man in het kaki hemd had een ingevallen gezicht met vooruitstekende jukbeenderen en kort, zwart haar, de eerste man in de witte doktersjas had een gezwollen gelaat met dun, rossig krulhaar, terwijl de tweede zo kaal was als een biljartbal en last had van een tamelijk omvangrijke hangbuik.
'Meneer Podgorny,' begon de eerste man in de doktersjas, 'hoe gaat het er mee?'
Voor zover mogelijk probeerde Podgorny zich wat te verzetten. Hij trok zijn wenkbrauwen op, bekeek de man, herinnerde zich pas dan dat het de dokter was die hem de avond voordien in de operatiezaal bij wijze van spreken verwelkomd had en antwoordde: 'Dokter Lazarre, is het niet?'
De dokter knikte en herhaalde zijn vraag: 'Hoe gaat het ermee, meneer Podgorny?'
Podgorny maakte een sissend geluidje tussen zijn tanden, keek heel even naar het raam, waar de gelige gordijnen nog steeds bezig waren met het tegenhouden van de zon, en antwoordde: 'Zou u me geloven, dokter, als ik u zei dat ik daar nog niet uit ben?'
Dokter Lazarre wisselde een korte blik met de andere witjas en zei: 'Mogelijk. Meneer Podgorny, mag ik u voorstellen aan dokter Schleichmann, ons hoofd van de afdeling neurologie-psychiatrie, en aan inspecteur Yazalde van de gemeentepolitie. De inspecteur had u graag een paar vragen gesteld in verband met het gebeurde van gisteren en gezien uw toestand hebben wij het geraadzaam geacht om dokter Schleichmann daarbij aanwezig te laten zijn. Tenminste, als u bereid bent natuurlijk om de inspecteur te woord te staan'
Podgorny trok een gezicht dat onverschilligheid moest uitdrukken en zei: 'Mij goed. Voor mij hoeft dokter Schleichmann ook niet te blijvenů'
'Als u er niets op tegen hebt, heb ik liever van wel,' zei de inspecteur, die Podgorny verraste met een stem die barstte van zelfvertrouwen.
'Ik heb er geen probleem mee,' gaf Podgorny zich meteen gewonnen.
'Prima,' zei dokter Lazarre. 'Meneer Podgorny, wij spreken mekaar straks nog wel.'
Dokter Lazarre nam afscheid met een hoofdknik, inspecteur Yazalde zette zich neer op de stoel naast Podgorny's bed terwijl dokter Schleichmann naar het raam liep, de gordijnen met een wijsvinger op een dunne kier duwde en naar buiten begon te kijken. Het was Podgorny ondertussen ook al beginnen dagen dat er weer een bloedhete dag zat aan te komen.

(Einde deel 9)


 

feedback van andere lezers

  • aquaangel
    je schrijft altijd zo uitgebreid, boeiend, dat alles leeft wat je schrijft

    xx
    koyaanisqatsi: thnks lady aqua

    xx
  • miepe
    soms moet je inderdaad ook een beetje verder gaan in het verhaal... maar ik lees persoonlijk het liefst de schijnbare nietjes van je
    koyaanisqatsi: even over nadenken...
    thnks
  • lin
    Een inspecteur verschijnt ten tonele. Mijn interesse is gewekt! Ga door zou ik zeggen! Groetjes, lin
    koyaanisqatsi: hihi
  • jbrouns
    Boeiende dialogen en goede beschrijvingen.
    Gr.
    koyaanisqatsi: thnks
  • doolhoofd
    Ik zit aan deel 21, weet gewoon niet wat schrijven onder al die deeltjes...
    koyaanisqatsi: da's zoals reageren of de reacties... ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 12

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .