writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 10

door koyaanisqatsi

Om klokslag twee uur 's nachts pakte Mama de telefoon van de hoorn en tikte het nummer van de taximaatschappij in. Ze kreeg een vermoeide mannenstem aan de lijn die haar vroeg een kwartiertje geduld te oefenen, wat goed uit kwam want zo had ze nog voldoende tijd om haar thee op te drinken. Ze ging zitten in de salon, boog zich voorover, pakte haar lepel en roerde een paar keer door de inhoud van haar kopje: enkele fijne schijfjes gember, een stukje citroen, twee klontjes rietsuiker en groene thee.
Haar beslissing stond al van net na de middag vast. Na wat gepieker en doelloos heen en weer geslenter door het huis had ze haar keuze gemaakt. Daarna was ze begonnen met de voorbereidingen, die niet meer dan een klein half uur in beslag hadden genomen en was ze opnieuw op de sofa gaan liggen.
Ze had verondersteld om de haverklap te worden overvallen door de vreselijke beelden van dag voordien: Podgorny die naakt en gebroken, meer knorrend als een varken dan kreunend als een geradbraakte naast het roerloze lichaam van Benjelloun lag, de toestromende bende nieuwsgierigen, waarvan een onuitstaanbare meerderheid haar bekogelde met de vraag: 'Wat is er gebeurd?', het afgrijselijke gehuil van de ambulance, de lelijke fluo hesjes van de ambulanciers, de spookachtige gangen van het ziekenhuis -van de rit er naar toe herinnerde ze zich niets meer-, maar vreemd genoeg waren deze beelden haar bespaard gebleven. In de plaats daarvan kreeg ze regelmatig flashbacks van haar kindertijd, die probleemloos was verlopen, tenminste tot ze, dankzij Romeo, haar twee jaar oudere buurjongen, de geneugten van doktersspelletjes ontdekte. Want van dan af was ze geobsedeerd geraakt door de mysteries van het menselijk lichaam hetgeen binnen de kortste keren was uitgedraaid op het verkrijgen van de reputatie als "betrouwbaar" schoolsletje, net geen copulatie met Romeo en nog een andere jongen uit de buurt wiens naam ze niet eens kende, en het ontdekken van haar vaders homosexuele pornoverzameling.
Dit laatste maakte definitief een einde aan het geluk van haar kindertijd. Van de ene op de andere dag kon ze zich geen beeld meer vormen van hoe haar toekomstig leven als volwassen vrouw er zou moeten uitzien, was het huwelijk van haar ouders van een doodgewone man-vrouwrelatie veranderd in een bedrieglijke farce. Met de moed der wanhoop had ze nog het hele huis overhoop gehaald om "normale" porno te vinden -met de naïeve bedoeling daarmee de homotoestanden in een daglicht van grap of vergissing te kunnen plaatsen- maar toen die zoektocht op niets was uitgedraaid was ze als een totaal ontredderd pubermeisje achtergebleven. Ze deed enkele pogingen om vriendjes in haar bijzijn tot homosexueel geflikflooi te bewegen maar kwam er al gauw achter dat de jongens er met bedrieglijke beloften alleen maar op uit waren om haar nog wat stapjes verder te krijgen en blies het geëxperimenteer, waar ze toch geen klare bedoeling van haar kant aan kon toeschrijven, dan ook zo goed al meteen opnieuw af.

Mama keek op haar horloge. Vier minuten waren verstreken sinds ze de telefoon opnieuw had ingelegd. Ze dronk met enkele grote slokken haar kop thee leeg, stond recht, deed het licht uit in de salon en begaf zich naar de gang. Daar ging ze staan wachten op het geluid van een tot voor de deur tot stilstand komende auto. Om geen seconde te verliezen gooide ze haar armtas over haar rechter schouder en hield ze haar handtas in haar linker hand klaar. In de verte hoorde ze een auto naderen, een geluid dat angst en opluchting tegelijk opwekte. Maar de auto reed voorbij en de gevoelens ebden weg, tot ze zich weer in de bizarre staat van leegte bevond die haar al meer dan vierentwintig uur in beslag nam.
Ze sloot haar ogen, slikte wat speeksel door, krabde aan haar rechter oorlel, voelde in één, doorlopende beweging of haar oorring nog goed zat en ging met haar rug tegen de muur leunen. Opnieuw naderde er een auto, weer doken de angst en de opluchting als struikrovers vanuit het niets op. De auto vertraagde en stopte voor de deur. Mama voelde een siddering door haar lichaam lopen. Ze nam haar koffer op, liep naar de deur, deed open, zei in stilte tegen zichzelf: 'Als hij het recht heeft om zich van kant te maken, heb ik het recht op lafheid,' waarna ze de deur zo stil mogelijk achter zich dichttrok, haar koffer en armtas aan de taxichauffeur overhandigde en in de auto stapte.

(Einde deel 10)

 

feedback van andere lezers

  • lin
    Leuk zo al die gedachten te lezen. Dat maakt een verhaal invoelbaar! Erg goed geschreven Luc!
    Groetjes, lin
    koyaanisqatsi: thnks
  • aquaangel
    je bent een echte verteller ;)
    en dit een echte Koyaan xx
    koyaanisqatsi: thnks
    xx
  • miepe
    daar duiken we het avontuur in!
    een beetje achtergrond, een beetje voorgrond en nu ... ja wat nu
    koyaanisqatsi: de.... afgrond???
  • doolhoofd
    Doktertje spelen... waar is de tijd.
    koyaanisqatsi: idd
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 1 lid: doolhoofd.