writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 11

door koyaanisqatsi

Midden in de nacht schudde het besef dat Mama niet was langs geweest Podgorny uit een diepe slaap. Hij geraakte even in paniek maar kalmeerde door de gedachte dat ze hem misschien toch een bezoekje had gebracht maar hem wijselijk had laten slapen.
Enige tijd nadat de inspecteur en dokter Schleichmann afscheid hadden genomen had hij een injectie tegen de toenemende pijn van zijn kwetsuren en het langdurig liggen gekregen en was hij tamelijk vlug naar een droomtoestand afgegleden. Hij kon zich van de rest van de dag niets meer herinneren, behalve dat hij had bedankt voor een maaltijd en hem een keer een plaskoker was aangereikt
Hij keek naar het raam, waardoor de helderheid van de volle maan te zien was, en hoorde het zachte geruis van loofbomen in een verfrissende nachtbries.
Het gesprek met de inspecteur was op niets uitgelopen, tenminste, voor zo ver men van een gesprek had kunnen spreken. Podgorny had gevraagd hoe het met Benjelloun gesteld was en toen zowel de inspecteur als dokter Schleichmann hadden geweigerd hem meer informatie te verstreken behalve de verzekering dat hij nog leefde, had Podgorny koppig geweigerd het gesprek verder te zetten. De inspecteur had niet aangedrongen, had meteen geluisterd naar het advies van dokter Schleichmann om later terug te komen, en had zijn kaartje op het nachtkastje naast Podgorny achtergelaten. Podgorny had het niet eens bekeken. Hij was niet van plan het gerecht tegen te werken -tenminste als ze in de nabije toekomst het fatsoen hadden hem degelijk over Benjelloun te informeren- maar was ook niet zinnens om zelf ook maar enig initiatief te nemen. Als de inspecteur hem wilde spreken, moest hij het later, met de woorden van dokter Schleichmann, inderdaad maar eens opnieuw proberen.
Het geruis van de bomen hield op. De kamer vulde zich met stilte. Podgorny keek naar het schilderijtje dat recht tegenover hem aan de muur hing. In het halfduister kon hij de contouren ontwaren van een stilleven, waarmee hij zich, in zijn huidige situatie, uitstekend kon identificeren.
"Misschien moeten ze mij maar eens schilderen zoals ik er hier bij lig," dacht hij, "en het kunstwerk de titel 'Levend Stilleven' meegeven."
De glimlach die door deze gedachte op zijn lippen verscheen volstond om een pijnscheut langs zijn ruggenwervel te laten lopen. De pijn werd er niet minder op, integendeel. Het leek wel alsof zijn hele lichaam langzaam maar zeker de rekening gepresenteerd kreeg voor zijn duik in het niets. Alsof het lot er nog enige tijd over had nagedacht hoe de factuur nu precies moest worden opgesteld en gepresenteerd.
Van het ene ogenblik op het andere werd Podgorny een hevige dorst gewaar. Zijn mond was kurkdroog, zijn tong voelde dik aan en lichte kriebels begonnen zijn keel te irriteren. Hij tastte met zijn teen naar de bel, moest even zoeken maar drukte vervolgens tergend lang op de rode knop, die koud aanvoelde.
Even later klonken er sloffende voetstappen door de gang. Podgorny verwachtte ieder ogenblik dat het licht zou worden aangeknipt maar toen de deur openging verscheen er slechts een donker silhouet in de kamer.
'Wij zijn heus niet doof hoor, meneer,' sprak een zachte vrouwenstem.
'Oh, neem me niet kwalijk,' zei Podgorny, 'ik was niet zeker of ik hard genoeg op de bel drukte.'
'Geen probleem,' zei de vrouw, maar wel op een toon die weinig geloof aan zijn verhaal leek te hechten. 'Wat kan ik voor u doen?'
'Ik heb vreselijke dorst. Kan ik wat water krijgen?'
Nu werd het licht wel aangeknipt. Een kleine, tengere verpleegster met warrig, middenblond krulhaar kwam op Podgorny toegestapt. Ze leek nog vrij jong maar straalde op één of andere manier veel ervaring uit. Ze glimlachte even, enigszins afstandelijk maar toch ook vriendelijk, schonk een glas water in voor Podgorny en gaf hem te drinken. Zijn dorst was binnen de kortste keren gelest.

(Einde deel 11)

 

feedback van andere lezers

  • lin
    Weer een tussendeel wat nodig is om wat informatie kwijt te kunnen. Groetjes, lin
    koyaanisqatsi: thnks alweer
  • aquaangel
    waarom lees ik potdondeju nu steeds podhorny ipf gorny??

    damn!

    mooi verteld
    koyaanisqatsi: mijn schuld toch niet???
  • miepe
    nee, dit is niet de afgrond
    iets anders rond
    koyaanisqatsi: thnks
  • doolhoofd
    Podgorny, wat een naam. Klinkt niet bepaald sierlijk in het Nederlands...
    koyaanisqatsi: effe opzoeken op Google... Podgorny :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .