writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 17

door koyaanisqatsi

Toen zijn avondmaal werd gebracht was Podgorny's opluchting dubbel. Ten eerste omdat mevrouw Pinter eindelijk van oordeel was dat het tijd was om op te stappen, en ten tweede omdat de verpleegster met het gitzwarte haar en de donkere huid avonddienst had, hetgeen betekende dat hij al zeker de volgende ochtend gevrijwaard bleef van een vernederende wasbeurt onder haar deskundige handen.
Het vertrek van mevrouw Pinter was een bevrijding. Het mens had hem, met haar bijna grotesk te noemen kennis van de wielersport, de oren van de kop gezeurd. Over het 'ongeluk' had ze met geen woord gerept. Zelfs Benjelloun of Mama waren niet ter sprake gekomen. Nee, de wonderbaarlijke wereld van de fiets, daar had ze onophoudend over zitten ratelen, tot Podgorny er zelfs hoofdpijn van kreeg.
De hoop dat Mama alsnog zou langskomen had hij ondertussen zo goed als opgegeven. Maar hij was beslist niet in paniek. Mama had wat tijd voor zichzelf nodig. Het was maar een kwestie van dagen, uren misschien zelfs, voor ze opnieuw aan zijn bed zou staan.
De verpleegster hielp Podgorny zijn soep naar binnen lepelen. Dunne, erg waterachtige kervelsoep met weinig zout en al helemaal geen peper. Pure ziekenhuiskost. Ze bleef uitermate zwijgzaam, zoals hij haar ondertussen had leren kennen en kreeg steeds meer het weinig aangename aura van een emotieloos wezen.
'Misschien heeft ze al te veel meegemaakt en gezien in haar carrière,' redeneerde Podgorny, die zich voor de rest in haar gezelschap ongemakkelijk bleef voelen .
'Kan u straks misschien een muziekkanaal opzetten?' vroeg hij om de vervelende stilte te verbreken.
'Natuurlijk,' antwoordde ze, waarna ze een zoveelste lepel tegen zijn mond zette. 'Welk had u gewenst?'
Podgorny slikte zijn soep iets te gehaast door, waardoor hij zich bijna verslikte, en antwoordde: 'Geen idee eigenlijk. Als het maar muziek is. Is er dan zoveel keus?'
De verpleegster keek naar het teeveescherm, waar net een kort journaal was begonnen, leek even na te denken en zei: 'Als ik me niet vergis, zitten er drie muziekkanalen op.'
'Kiest u er maar eentje uit,' zei Podgorny.
De verpleegster roerde een keer door de soep, blies zachtjes door haar neus -Podgorny dacht zelfs dat hij haar fijne neusvleugels even zag trillen- en zei: 'Voor mij zijn ze allemaal hetzelfde. Mijn muziek komt er toch niet op.'
'Oh, en welke…'
Een verse aanvoer van soep snoerde hem de mond. Ditmaal wachtte Podgorny rustig af tot de warme vloeistof zijn slokdarm helemaal gepasseerd was.
'Welke is uw muziek dan?'
'Jazz.'
'Jazz,' herhaalde Podgorny op een toontje dat om enige verduidelijking vroeg.
Maar de verpleegster deed of ze hem niet gehoord had, ging verder met hem te voeren en zou haar lippen pas terug van elkaar halen toen ze de kamer verliet en hem nog een goeie avond wenste.

Einde deel 16




 

feedback van andere lezers

  • lin
    Wenste ze hem nog een goeie? (laatste regel) Daar kan ik van alles bij invullen... grin. Zoals Miepe zegt, ik wil nu echt spectakel!!
    Tot de volgende! lin
    koyaanisqatsi: spektakel... daar hebben ze toch het circus voor...
  • miepe
    nog een interludium
    mooi beschreven, wacht op crescendo
    koyaanisqatsi: thnks
  • Wee
    x
    koyaanisqatsi: xxx
  • doolhoofd
    http://www.youtube.com/watch?v=Xm_TCBsvMuk
    koyaanisqatsi: :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .