writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 28

door koyaanisqatsi

Een blubberend geluid, met daar doorheen een paar keer een dof gekraak, als van het breken van vochtige takken. Een blubberend geluid, met daar doorheen een paar keer een dof gekraak, als van het breken van vochtige takken.
Stacy had de woorden met een zodanig hallucinant gebrek aan emotie uitgesproken dat ze aanhoudend door Nicole's hoofd bleven malen.
Een blubberend geluid, met daar doorheen een paar keer een dof gekraak, als van het breken van vochtige takken. Zo had het lichaam van Stacy's man geklonken terwijl het onder de trein verbrijzeld werd. Hij moest zijn sprong perfect getimed hebben, want was op de rails terechtgekomen net voor het ogenblik dat de locomotief ter hoogte van het perron kwam, waardoor hij onder het daverende gevaarte verdween alsof hij werd opgeslokt door een draak uit een gruwelijk sprookje.
Het geluid was het enige dat Stacy duidelijk was bijgebleven. De rest waren droombeelden; spookbeelden eigenlijk. Het bloed, de stank, de flarden kleren, het uiteengereten lichaam, opvallend witte of donkerrode stukken mens; zelfs van die ene, zwartgallig intact achtergebleven schoen was Stacy niet helemaal zeker. De vertwijfeling op het gezicht van de machinist die zijn tweede zelfmoord uit zijn carriŤre te verwerken kreeg, de ontzetting bij de getuigen en de passagiers, de afstandelijke houding van de hulpverleners, stemmen, geluiden, alles was naar een diepte in haar herinneringen gezonken om er als sluikafval een rottingsproces op gang te zetten waarvan de gevolgen niet waren te voorspellen.

Nicole staarde naar het plafond. Haar linkerhand lag onder haar nek, haar rechter betastte haar kruis, dat droog bleef.
Het was nog vrij laat geworden. Ze was met Stacy het eerste het beste Chinese restaurant binnengestapt, waar ze snel bediend waren, en had zich nadien laten meeslepen naar een klein cafť dat Stacy nog maar een paar dagen eerder had ontdekt als een oord van betrekkelijke gezelligheid en rust. Ze kon Stacy geen ongelijk geven. De waard was een minzaam man, een beetje van het type meneer EzechiŽl, de muziek -veelal blues en R & B- stond zacht, in feite nauwelijks hoorbaar, en het cliŽnteel bestond voornamelijk uit koppels die de drukte van al te lawaaierige slijterijen waren ontvlucht om verstaanbaar te kunnen keuvelen.
Pas na een zoveelste glaasje wijn was Stacy losgekomen. Ze had Nicole bekend door meneer EzechiŽl op de hoogte te zijn gebracht van hetgeen haar overkomen was en had als goed verstaander meteen de achterliggende reden van zijn boodschap begrepen. Zelf geloofde ze niet zozeer in het heilzame effect van het delen van gelijkaardige ellende, maar misschien deed Nicole dat wel en in dat geval wilde ze haar maar al te graag helpen.
Relatief gezien had Nicole inderdaad wel enig voordeel uit het gesprek gehaald. In vergelijking met Stacy's trauma viel dat van haar nog mee. Maar daar was dan ook alles mee gezegd. Voor de rest bleef ze rond dwalen in de roes die haar als een gezichtsloze overvaller had overmeesterd op het ogenblik dat ze de voordeur opendeed omdat iemand als een bezetene op de bel was blijven drukken.
'Dit schijnt uw man te zijn,' had de onbekende man, met een opvallend bleek gezicht, gezegd, waarna hij zich had omgedraaid om met een trillende hand naar de zieltogende Podgorny en de roerloze Benjeloun te wijzen.
Het was nog wel wat anders dan je man voor je ogen aan flarden zien scheuren door een trein, maar als schok had het beslist ook kunnen tellen.
(Einde deel 28)

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Nou, zťker telt zoiets ook wel als schok!
    x
    koyaanisqatsi: kan ik niet ontkennnen
  • miepe
    kan er niet aan doen, maar lach me ook in schokken
    (tjonge leuk om lezen!)
    koyaanisqatsi: zo lang je maar niet in stukjes uiteenvalt...
  • lin
    Wat een ellende op een hoopje...
    Vermakelijk geschreven inderdaad. Hoop dat dat je bedoeling was? Gr, lin
    koyaanisqatsi: vermakelijk hoopje ellende...
  • aquaangel
    :) prima
    koyaanisqatsi: thnks x
  • doolhoofd
    Prachtig geschreven, verschrikkelijk om te moeten beleven...
    koyaanisqatsi: idd
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .